PſalmusXXXII
vis melior eſſe qͣꝫ es: cū beatus eſſe vis qꝛmiſer es. Meliꝰ eſt em̄ vtiqꝫ beatuꝫ eſſe qͣꝫmiſerū. Uis eſſe melior te ⁊ queris: ꝑquirꝭꝑ que id fiat: deteriora te. Quicqͥd queſieris in terra: deteriꝰ eſt qͣꝫ tu. Hoc oīs homooptat amico ſuo: ſic eū adiurat: ſic meliorſis: ſic meliorē te videamus: ſic de te meliore gaudeamus. Qd̓ optat hoc: ⁊ ipſe vult.Accipe ergo fidele cōſiliū. Melior te viseſſe noui: oēs nouimus: oēs volumꝰ: quere qd̓ eſt melius te: vt inde efficiarꝭ meliorte. Intue̓ nūc celū ⁊ terrā: nō tibi ſic hͨ pulchra corpora placeāt: vt eis fieri beatus velis. In animo ē qd̓ queris: Beatꝰ em̄ eſſevis. Ipſo animo tuo quere qͥd ſit melius.Cum .n. duo ſint quedā: hoc eſt animus ⁊corpus: eo ꝙ iſtꝭ duobꝰ illud melius ſit qd̓animus dicit̉: pōt corpus tuū melius fieriꝑ meliorē: qꝛ ſubiecttū eſt corpus animo.Pōt ergo melius fieri corpus tuū per animū tuuꝫ: vt cū fuerit iuſtus animꝰ tuus: ſitpoſtea īmortale etiā corpus tuū. Per animi .n. illuminationē meretur corpus incorruptionē: vt fiat inferioris reꝑatio ꝑ meliorem. Si ergo corporis tui bonū animꝰ eſt:qꝛ corpore tuo melior eſt: cū queris bonuꝫtuū: illud quere qd̓ melius eſt animo tuo.Quid eſt aūt animꝰ tuus attende: ne fortecōtēnens animū tuū: ⁊ putās neſcio quideſſe vile ⁊ abiectū: viliora queras quibꝰ beatificet̉ animus tuus. In animo tuo ē imago dei: mens hoīs capit eā. Accepit eā: etinclinādo ſe ad peccatū decolorauit eam.Ipſe ad eā venit reformator qui erat eiusante formator: qꝛ per verbū facta ſunt omnia: ⁊ ꝑ verbū impreſſa eſt hec imago. Uenit ip̄m verbū: vt audiremꝰ ab Apl̓o: Reformamini in nouitate mentis veſtre. Iaꝫergo ſuꝑeſt: vt queras quid ſit meliꝰ qͣꝫ ānimus tuus. Quid erit obſecro: niſi deꝰ tuꝰ?Nō inuenis aliqͥd meliꝰ animo tuo: qꝛ cuꝫfuerit perfecta natura tua: angelis equabitur. Iam ſupra nō eſt niſi creator. Erige tead illū: noli deſperare: noli dicere: multū ēad me. Magis multū eſt ad te hr̄e aurumqd̓ queris. Aurū ⁊ ſi volueris forte nō habebis: deū cū volueris habebis: qꝛ ⁊ an̄qͣꝫvelis venit ad te: ⁊ cū auerſa volūtate eſſes vocauit te: ⁊ cū conuerſus eſſes terruitte: ⁊ cū territus cōfitereris: ꝯſolatus eſt te.Iſte qui tibi p̄ſtitit oīa: iſte qͥ fecit vt eſſes:qui cū his qui tecū ſunt etiā malis p̄ſtat ſolem: preſtat pluuiaꝫ: p̄ſtat fructus: fontes:vitā: ſalutē: tantas ꝯſolationes: ſeruat tibi
aliquid qd̓ nō det: niſi tibi. Quid eſt autēquod tibi ſeruat: niſi ſe? Pete aliud ſi melius inueneris: ſe tibi ſeruat deꝰ. Auare qͥdinhias celo ⁊ terre? Melior eſt qui fecit celū ⁊ terrā: ipſum viſurꝰ: ipſum habiturꝰ es.Queris vt tua ſit illa villa: ⁊ trāſiens ꝑ illam dicis: Beatus cuius eſt poſſeſſio iſta.Hoc dicunt: qͣꝫ multi qui trāſeūt per illā: ⁊tn̄ cū dixerint ⁊ trāſeūt ꝑ illā: poſſūt caputagitare ⁊ ſuſpirare: nunqͥd ⁊ poſſidere. Sonat cupiditas: ſonat iniquitas: ſed nō cōcupiſcas rem ꝓximi tui. Beatus cuiꝰ eſtvilla illa: cuius eſt domꝰ iſta: cuiꝰ eſt ageriſte. Cōpeſce iniqͥtatē: audi veritatē. Beata gens cuiꝰ eſt. Quid? Iā noſtis quid dicturus ſum. Ergo deſiderate vt habeatis:tunc demū beati eritꝭ. Hac ſola: beati eritis: re meliore qͣꝫ vos eſtis: meliores eritis. Deus eſt inquaꝫ melior te qui fecit te.Beata gens cuius eſt dn̄s deuseorum: Hoc ama: hoc poſſide: hoc cumvis habebis: hoc gratis habebis. Beatagēs cuiꝰ eſt dn̄s deus eorū. Noſter deus.Cuiꝰ em̄ nō eſt deus? Nō plane omniū eodem mō. Noſter magis: noſter qui viuimꝰab illo tanqͣꝫ de pane noſtro. Ipſe ſit hereditas noſtra: poſſeſſio noſtra. An forte temere dicimus faciēdo nobis deū poſſeſſionē cū ſit dn̄s: cū ſit creator? Nō eſt iſta temeritas: affectꝰ eſt deſiderij ⁊ dulcēdo ſpei.Dicat anima oīno ſecura: dicat: deꝰ meuses tu: qͥ dicit anime noſtre: ſalꝰ tua ego ſū.Dicat: ſecura dicat: nō faciet iniuria cū hͦdixerit: īmo faciet ſi non dixerit. Arboresvolebas habere: quibꝰ beatꝰ eſſes. Audiſcripturā dicentē de ſapiētia: Lignū vite ēomnibus poſſidentibꝰ eā. Ecce poſſeſſionē noſtrā dixit eſſe ſapientiā: ſed ne putesipſaꝫ ſapientiā: qꝛ poſſeſſionē tuā dixit ſcriptura aliqͥd eſſe: qd̓ ſit te inferiꝰ. Sequit̉ ⁊adiungit: Et incūbentibꝰ in eā velut in domo tuta. Ecce dn̄s tuus factꝰ eſt tibi quaſibaculus: ſecurus homo incūbit: qꝛ ille nōſuccūbit. Dic ergo ſecurꝰ poſſeſſio tua eſt.Poſſidētibꝰ eā ſcpͥtura dixit: Impleuit fiducia dubitatione tuā. Dic ſecurꝰ: ama ſecurꝰ: ſpera ſecurꝰ. Tua etiā illa v̓ba ſint inpſalmo: Dn̄s ꝑs hereditatꝭ mee. Ergo vnde beati erimꝰ? Deū poſſidēdo. Quid gͦ?Nos poſſidebimꝰ eū: ⁊ ille nō nos poſſidebit? Unde ergo Eſaiaſ: Dn̄e poſſide nos?Poſſidet ergo ⁊ poſſidebit̉: ⁊ totuꝫ ꝓpternos. Ut em̄ nos ex illo beati ſimꝰ: poſſidet̉a nobis. Vt autē ille beatꝰ ſit: nō poſſidet