PſalmusXXXII.
Ꝙͣuis ergo fratres pſalmi plura reſtēt: cōſulendū eſt tamē viribꝰ et aīe ⁊ corꝑis ꝓpt̓varietateꝫ audientiū: qꝛ ⁊ cū reficimur: exeodē tritico veluti ml̓ti ſapores nobis fiūt:Ad detergenda faſtidia: hͨ vobis ſufficiāt.¶ Sermo ſecūdus de ſecūda parteeiuſdē pſalmi.T in annūciando et in audiendoverbo veritatis: labor eſt. QuemAlaborem fratres equo animo toleremus: ſi ſentētie dn̄ice et ꝯditionis noſtrememinerimꝰ? Ab ip̄o em̄ noſtri generis exordio audiuit homo nō ab homīe fallace:nec a diabolo ſeductore: ſed ab ip̄a veritate ex ore dei: In ſudore vultꝰ tui edes panem tuū. Proinde ſi panis noſter ē verbūdei: ſudemus in audiendo: ne moriamur īieiunādo. Pſalmi huiꝰ pͥmarū partiū pauci verſus vigiliarū nuꝑ actarū ſolennitatetractati ſūt: Quod reſtat: audiamꝰ. Hincautē inicipit pars que reſtat: quā mō cantabimus: Miſericordia domini plena eſt terra. Uerbo dn̄i celi firmati ſum. Idip̄m eſt em̄: ſermone domini ce15 Ili ſolidati ſunt. Dixerat ſuꝑius: bene cātate ei in iubilatiōe: id eſt ineffabiliter canite:qm̄ rectus ē ſermo dn̄i: ⁊ omnia oꝑa eiusin fide. Nihil ꝓmittit ⁊ non reddit: fidelisille factus eſt debitor: eſto tu auarꝰ exactor.Deinde cū dixiſſet: oīa oꝑa eius ī fide: adiunxit qͣre: Diligit miſericordiā ⁊ iudiciū.Qui gͦ miſericordiaꝫ diligit: miſeret̉. Quiaūt miſeret̉ nō poteſt ꝓmittere: et nō dare:quia poſſet dare: etiā ſi nō ꝓmitteret: Ergo qꝛ diligit miſericordiā: oportet vt exhibeat qd̓ ꝓmittit: ⁊ qꝛ diligit iudiciū oportet vt exigat qd̓ dedit. Unde ip̄e dn̄s dicitcuidā ẜuo: Dares tu pecuniā meaꝫ: ⁊ egoveniens eū vſuris exigerem. Qd̓ ideo monemꝰ vt ſciamꝰ qd̓ mō audiuimꝰ. Ip̄e em̄dicit alio loco in euāgelio. Nō ego iudicoquēqͣꝫ: ſermo quē locutus ſum eis: ip̄e iudicabit eos in nouiſſimo die. Nec ſe excuſetqui audire nō vult: ne quaſi nō ſit qd̓ ab illo exigat̉. Idip̄m em̄ exigit̉: qꝛ noluit accipere cū daret̉. Aliud eſt em̄ non poſſe accipere: aliud nolle. Illic excuſatio neceſſitatis eſt: hic reatus volūtatis. Ergo oīa oꝑaeius in fide: diligit miſericordiā ⁊ iudiciū.Accipite miẜicordiā: ⁊ diligite iudiciū: neille cū venerit exigat a nobis rationē: ita vtinanes nos dimittat. Exigit em̄ rōneꝫ: reddit traditōeꝫ: donat eternitatē. Accipite gͦ
miſericordiā fratres: accipiamus omnes.Nemo noſtrū in accipiēdo dormiat: ne adreddendum male excitet̉. Accipite miſericordiā: Sic ad nos clamat deꝰ: tanqͣꝫ ſi tēpore famis diceret̉: accipe frumentū. Qd̓cum audireſ tꝑe famis: ꝓfecto iſto ſtimuloneceſſitatis cocitus: curreres v̓ſans te hucatqꝫ illuc: querēs: vnde acciꝑes: qd̓ dictūē: acciꝑe: Et cū venires: quādo te teneres:quā moram interponeres? Sic ⁊ nunc dictum eſt: accipite miſericordiā. Diligit em̄miſericordiā ⁊ iudiciū. Cū acceperis benevtere: vt bonā rationē reddas: cū iudiciuꝫvenerit eiꝰ qui tibi mō p̄rogat in iſta famemiſericordia. Nolo ergo: mihi dicaſ: vndeaccipio: q̄ eo? Recordare qd̓ cātaſti: Miſericordia dn̄i plena eſt terra. Ubi iam nōeuangeliū p̄dicatur? Ubi ſermo domini tacet: Ubi ſalus ceſſat? Opus ē vt velis accipere: plena ſunt horrea. Hec ip̄a plenitudo ⁊ abundātia nō te venientē expectauerunt: ſed ad dormiētem ip̄a venerūt. Nondictū eſt: Surgāt gentes ⁊ eant ad vnū locum: ſed annūciata ſunt iſta gentibus: vbierāt: vt adimpleret̉ exinde ꝓphetia: dicēs:Adorabit eū vnuſquiſqꝫ de loco ſuo. Miſericordia domini plena ē terra. Quid celi? Audi quid celi? Nō em̄ indigent miſericordia: vbi nulla eſt miſeria. In terra abūdat homini miſeria: ſuꝑabundat dn̄i miſericordia. Miſeria homīs plena ē terra: etmiſericordia dn̄i plena eſt terra. Celi ergovbi nulla eſt miſeria: nūquid qꝛ nō indigētmiſericordia: nō indigēt dn̄o? Omnia indigēt domino: et miſera ⁊ felicia. Sine illomiſeri nō ſubleuant̉: ſine illo felix nō regit̉.Ergo ne forte de celis q̄reres cuꝫ audires:Miſericordia dn̄i plena eſt terra: audi qͥadn̄o celi indigent: ſermone dn̄i celi ſolidati ſunt. Nam nō a ſe ſibi ſolidamentū fuerunt: nec ip̄i celi firmitatē ſibi ꝓpriā p̄ſtiterunt. Uerbo domini celi firmati ſunt. Etſpirituoris omnis virtus eorum.Non habuerūt aliquid ex ſe: ⁊ tanqͣꝫ ſupplemētū a dn̄o ꝑceperūt. Spū em̄ oris eiꝰnō ꝑs: ſed oīs virtꝰ eoꝝ. Sane frēs videteeadē oꝑa filij ⁊ ſpūſſancti. Nō em̄ negligēter p̄tereundū ē: ꝓpter quoſdā iniquos diſcretores: ⁊ turbulētos cōfuſores. Utrūqꝫem̄ male fit. Cōfūdūt illi male diſcernēdocreaturā cū creatore: ⁊ cū ſit creator ſpiritus dei: inter creaturas eum numerāt. Illidiſcernunt et confundunt: confundant̉ vt̄