PſalmusXXXI.

fuit. Finis em̄ p̄cepti ē: dixit. Quid ē finisp̄cepti? Quo ꝑficiūt̉ p̄cepta: n̄ qͦ ꝯſumūt̉.Alit̓ enī dicimꝰ: finitꝰ eſt cibꝰ: alit̓ dicimꝰ finita ē tunica: que texebat̉. Finit̉ vt ꝑfectaſit. Et hͨ finis dicit̉: ⁊ ibi. Nō gͦ hͨ finem p̄cepti dixit: qͦ quaſi pereāt p̄cepta: ſꝫ qͦ ꝑficiantur: ⁊ ꝯſmument̉: nō cōſumāt̉. Finis gͦ ꝓpter tria illa: finis inqͥt p̄cepti ē caritas decorde puro ⁊ ꝯſciētia bona: ⁊ fide nō ficta.Pro ſpe ꝯſcīaꝫ poſuit. Ille em̄ ſperat qͥ bonā ꝯſciētiā gerit. Quē v̓o pūgit mala ꝯſcientiā retrahit ſe a ſpe: et non ſibi ſperat niſi dānationē. Ut gͦ ſperet regnū: habeat bonā ꝯſciētiā: ⁊ vt habeat bonā ꝯſcientiā credat ⁊ oꝑet̉: qꝛ qd̓ credit fidei ē: qd̓ oꝑat̉ caritatꝭ ē: Illo gͦ loco a fide cepit Apl̓s. Fides: ſpes: caritas. Alio loco ab ip̄a caritate cepit: Caritas de corde puro: ⁊ ꝯſciētiabona: ⁊ fide nō ficta. Mō nos a medio cepimꝰ ab ip̄a cōſciētia ⁊ ſpe. Qui vult inqͣꝫhr̄e bonā ſpem: habeat bonā ꝯſciētiaꝫ: Utaūt habeat bonā ꝯſcientiā credat ⁊ oꝑet̉.Amedio imꝰ ad īitiū ⁊ finē: credat ⁊ oꝑet̉.Qd̓ credat fidei eſt: qd̓ oꝑat̉ caritatis eſt:Quō gͦ dicit Apl̓us iuſtificari hoīem: ſineoꝑbꝰ ex fide: cū alio lō dicat: fides q̄ ꝑ dilectionē oꝑat̉. Nō gͦ Iacobū Apl̓m Paulo: ſꝫ ip̄m Paulū ip̄i Paulo opponam ⁊ dicamꝰ ei: Hac nos qͦdāmō ꝑmittis impunepeccare: cū dicꝭ. Credit Abraā d̓o: ⁊ reputatū ē illi ad iuſticiā: arbitramur iuſtificari hoīeꝫ ꝑ fidē ſine oꝑbꝰ. Sꝫ ad hͨ dicꝭ̉. Fides q̄ ꝑ dilectionē oꝑat̉: quo hac qͣſi ſecūrus fio: ſi oꝑatꝰ n̄ fuero. Hac aūt nec ſpem:nec ip̄am fidē videor hr̄e bonā: niſi oꝑatꝰfuero ꝑ dilectionē. Teip̄m audio Apoſtole. Certe fidē mihi hic ſine oꝑbꝰ vis cōmēdare: opꝰ aūt fidei dilectio eſt: qꝛ dilectiovacare nō pōt: niſi ⁊ mali nihil oꝑet̉: ⁊ qͥcqͥd pōt boni oꝑet̉. Quid enī fac dilectio?Declina a malo ⁊ fac bonū. Hāc gͦ fidē ſine oꝑbꝰ cōmēdaſ: ⁊ alio loco dicꝭ. Et fidēhabeā: ita vt mōtes trāſferā: caritatē āt nōhabeā: nihil mihi ꝓdeſt. Ergo ſi nihil prodeſt fides ſine caritate: caritas aūt vbi fuerit ncc̄e eſt vt oꝑet̉: fides ipſa ꝑ dilectioneꝫoꝑat̉. Quō gͦ iuſtificabit̉ homo: ꝑ fidē ſineoꝑbꝰ? Rn̄deret ip̄e Apl̓us. Propterea hͦtibi dixi o hō: ne quaſi de oꝑibus tuis p̄ſumere videreris: ⁊ merito oꝑum tuoꝝ accepiſſe fidei gr̄am. Noli gͦ p̄ſumere de oꝑibꝰan̄ fidē: Noueris: qꝛ pctōrem te fides īuenit: ⁊ ſi te fides data fec̄ iuſtū: impiū inue ītquē faceret iuſtū. Credēti inqͥt in eū qͥ iuſti

ficat impiū: deputat̉ fides eiꝰ ad iuſticiaꝫ.Si iuſtificat̉ impiꝰ: ex īpio ſit iuſtꝰ: ſi ex impio iuſtꝰ fit: q̄ ſūt oꝑā impioꝝ? Iactat iamimpiꝰ oꝑa ſua ⁊ dicat: Do pauꝑibꝰ: nihilalicui aufero: nō vxorē alienam ꝯcupiſco:non quēqͣꝫ occido: nulli fraudeꝫ facio: depoſitū apud me nullo teſte rep̄ſento. Hecoīa dicat: Quero vtrū pius ſit an impiuſEt quō ſum impiꝰ: inqͥt: iſta faciēſ? Quō illi de qͥbꝰ dictū eſt: Et ẜuier̄t creature potiꝰqͣꝫ creatori: qͥ eſt bn̄dictꝰ in ſecl̓a. Quō nōes impiꝰ? Quid ſi de his oībꝰ bonis oꝑbꝰ:aūt illud ſperas qd̓ ſperandū eſt: ſꝫ nō ab illo a q̄ ſperandū eſt: aut hͦ ſperas qd̓ ſperādū nō eſt: etiā ab illo a qͦ et̓na vita ſperanda eſt: Pro hoīs oꝑbꝰ ſperaſti t̓renā qͣndā felicitatē impiꝰ es: nō eſt iſtā merces fidei. Cara res eſt fides: vili illaꝫ adduxiſtiImpiꝰ gͦ es: ⁊ nll̓a ſūt iſta oꝑa tua. Moueas licet in bonis oꝑbꝰ lacertos: ⁊ videaris nauim optīe gubernare: ī ſaxa feſtinaſ.Quid ſi qd̓ ſperādū ē ſperaſ: id ē vitā eternā: ſed nō a dn̄o deo ꝑ Ieſū chriſtū: ꝑ queꝫſolū dat̉ vita et̓na: ſꝫ putas te ad vitā et̄nāpoſſe ꝑuenire ꝑ miliciā celi: ꝑ ſolē ⁊ lunā:ꝑ ptātes aeris: ⁊ maris: ⁊ t̓re: ⁊ ſiderū: impius es: Sꝫ crede ī eū qͥ iuſtificat impiuꝫ:vt poſſint ⁊ bona oꝑa tua eſſe oꝑa bona.Nā nec bona illa appellauerim: qͣꝫdiu nōde radice bona ꝓcedūt. Quid eſt hͦ? Autvitam temporalem ab eterno deo ſperas:Aut vitā eternā a demonibus ſperās? Inquālibet partē impius es: corrige fidē: dirige fidē. dirige viam: ⁊ ſi habes bonos pedes ambula iā ſecurꝰ: curre. viā tenes: qͣnto meliꝰ cucurreris tāto faciliꝰ peruenies.Sed forte claudicas aliquantū: ſaltē a vianoli recede̓: ⁊ ſi tardiꝰ ꝑuēturꝰ eſ: noli remanere: noli retro ꝯuerti: noli deuiare: Quidergo? Qui ſunt btī? Nō in quibꝰ nō inuenerit deus peccatū. Nam in oībus īuenit.Omnes enim peccauerūt: ⁊ egent gloriadei. Si ergo in omnibꝰ pctā inueniunt̉: remanet vt nō ſint beati: niſi quoꝝ r̄miſſa ſūtpeccata. Hoc ergo Apl̓s ſic cōmendauit.Credidit Abraam deo: ⁊ reputatum eſt eiad iuſticiā. Ei aūt qͥ oꝑat̉: id eſt de oꝑibuſp̄ſumit: ⁊ eoꝝ merito ſibi dic̄ datā eſſe gratiam fidei: merces nō imputat̉ ſcd̓m gr̄aꝫ:ſed ſcd̓m debitū. Quid eſt hoc: niſi quodmerces noſtra gr̄a vocat̉. Si gr̄a eſt: gratꝭdatur. Quid eſt gratis datur? Gratis conſtat. Nihil boni feciſti: ⁊ datur tibi remiſſio peccatorum. Attenduntur opera tua: