PſalmusRR

cie oculoꝝ tuorum. Nō em̄ ſi me reſpiceres pati me iſta ſineres. Ideo exaudiſti dn̄e vocem orationis mee: cūclamarem ad te. Ideo modū ponensemendationi: ⁊ oſtendēs me ꝑtinere ad curā tuā: exaudiſti dn̄e vocē orationis mee:cū clamarē ad te: cū eam tribulationeꝫ nimis intenderē. ¶ Diligite dominumomnes ſancti eius: Hortet̉ iterū ꝓpheta iſta cernens ⁊ dicat: Diligite dominuꝫoēs ſancti eius. Quoniā veritate requiret dominus? Quādo ſi iuſtus vixſaluꝰ erit: pctor ⁊ ip̄ius vbi parebunt? Etindāter fa retribuetˣ his qͥ abudater faciūt ſuibꝰ ſuꝑbiā perbia. Et retribuet his qͥ nec vīcti ꝯuertunt̉: qꝛ multū ſuꝑbiūt. ¶ Uiriliter agi⁊ ꝯfortetur cor veſtrū: Ut bonū ſine defectiōe oꝑantes. tꝑe ꝓprio metatis.Qes qui ſperatis in dn̄o. Omnesqui ſperatis in dn̄o: id eſt qͥ eū recte timetis vel colitis: ſperate in dn̄o.Sermo pͥmꝰ: de pͥncipio eiuſdē pſalmi.pOquantum poſſumus ſecreta rimeSalmi huius quē mō cātauimusmur: ⁊ inde ſermoneꝫ exculptumreddamus auribus et mentibus veſtris.Titulus eius eſt: In finem pſalmusipſi Dauid extaſis. In fineꝫ quid ſit:nouimus: ſi chriſtum nouimꝰ. Dicit enimApl̓us: Finis em̄ legis chriſtꝰ ad iuſticiaꝫomni credēti: finis nō ꝯſumēs ſed ꝑficiēs.Duobꝰ em̄ modis dicimꝰ finē: vel quo fitvt nō ſit qd̓ erat: vel quo fit vt ꝑfectū ſit qd̓inchoatū erat. Ergo in finē in chriſtū pſalmꝰ Dauid extaſis. Uerbū extaſis grecū:latine quātū dat̉ intelligi verbo vno exponi pōt ſi dicat̉ exceſſus. Exceſſus aūt mentis ꝓprie ſolet extaſis dici. In exceſſu v̓omētis duo intelligunt̉: aut pauor aūt intētio ad ſuꝑna: ita vt qͦdāmo de memoria labant̉ interna. In hac extaſi fuerūt oēs ſancti: qͥbus arcana dei mundū iſtū excedētiareuelata ſunt. De hͦ mētis exceſſu: id eſt extaſi Paulus cū loq̄ret̉: ſeip̄m īſinuās ait:Siue em̄ mēte exceſſimus deo: ſiue tēꝑantes ſumus vobis: caritas em̄ chriſti cōpellit nos: hͦ eſt ſi ea tm̄ agere vellemª: ⁊ ea tm̄ꝯtēplari: q̄ mentis exceſſu intuemur: vobiſcū nō eſſemus: ſꝫ eſſemꝰ in ſuꝑnis tanqͣꝫ cōtēptis vobis. Et qn̄ nos ad illa ſuꝑiora etinteriora infirmo paſſu ſeq̄remini: niſi rurſus cōpellente nos caritate chriſti: qͥ cū informā dei eſſet nō rapinā arbitratus ē: eſſeſe equalē deo: ſed ſemetip̄m exinaniuit: for

mā ſerui accipiens: vt ꝯſideraremus noseſſe ſeruos: ⁊ nō ingrati ei a quo accepimꝰaltiora: ꝓpter eos qͥ infirmi ſunt nō cōtēnamus inſeriora: ⁊ tēperemur: neſcitis quianō poſſunt nobiſcū videre ſublimia? Hocgͦ ait: ſiue mēte exceſſimus deo. Ille em̄ videt: qd̓ nos videmus in mētis exceſſu: illeſolꝰ reuelat ſecreta ſua: Quippe ille hoc loquit̉ qͥ ſe dicit raptum eſſe ⁊ allatū in tertium celū: ⁊ audiuiſſe ineffabilia v̓ba: q̄ nonlicet hōi loqui. Tātus aūt fuit ille mentisexceſſus vt diceret: ſiue in corꝑe: ſiue extracorpus neſcio: deꝰ ſcit. Ergo ſi hūc exceſſūmentꝭ: id eſt hāc extaſim ſignificat tituluspſalmi huius: magna ꝓfecto ⁊ alta quedāſperare debemus dicturū eū qͥ ꝯdidit pſalmū: id eſt ꝓphetā: īmo vero per ꝓphetaꝫſpiritūſanctū. Si vero hac extaſi pauor intelligēdus eſt: neqꝫ huic ſignificatiōi verbideerit huiꝰ pſalmi cōtextus. Uidet̉ em̄ depaſſione locuturꝰ eſſe: in qͦ pauor eſt. Sedcuiꝰ pauor ē? vtꝝ chriſti: qꝛ dixit ī finē: ⁊ intelleximus finē chriſtū: an forte nr̄ pauor?Nūqͥd em̄ poſſumꝰ pauorē bn̄ intelligerein chriſto ꝓpinquāte paſſiōe: qͥ ꝓpterea venerat: cū veniſſet ad qd̓ venerat? Nūquidpauebat moriturꝰ? Si ꝓrſus ita hō eſſet: vtnō deꝰ eſſet: nōne magis gauderet reſurrecturꝰ qͣꝫ paueret moriturꝰ? Uerūtamē qꝛ dignatꝰ eſt aſſumere formā ſerui: ⁊ in ea nosveſtire ſe: qͥ nō eſt dedignatꝰ aſſumere nosin ſe: nō eſt dedignatꝰ tranſfigurare nos inſe: ⁊ loqͥ verbis noſtris: vt ⁊ nos loq̄remurverbis ipſius. Hec enim mira cōmutatiofacta eſt: ⁊ diuina ſunt peracta cōmercia:mutatio rerū celebrata in hoc mundo a negociatore celeſti. Uenit accipere cōtumelias: dare honores. Uenit haurire dolorē:dare ſalutē. Uenit ſubire mortē: dare vitā.Moriturus ergo ex eo quod noſtrū babebat: non in ſe: ſed in nobis pauebat: quia⁊ hoc dixit triſteꝫ eſſe animā ſuam vſqꝫ admortē: ⁊ vtiqꝫ noſipſi omnes cū illo. Namſine illo nos nihil: in illo autē ipſe chriſtus⁊ nos: Quare? Quia totuſ chriſtus caput⁊ corpus. Caput ille ſaluator corporis: qꝛiam aſcendit in celum: corpus auteꝫ eccleſia que laborat in terra. Hoc autē corpusniſi cuꝫ cōnectione caritatis adhereret capiti ſuo: vt vnus fieret ex capite ⁊ corpore:non de celo quendā perſecutorē corripiēsdiceret: Saule ſaule quid me ꝑſequeris?Quando eū iam in celo ſedentem nullushomo tangebat: quomō euꝫ ſaulus in ter-

§. 3

lia lr̄a.