Pſalmus

XXVI

minet me ⁊ ſaluet me: nec timeo aliquē p̄ter ipſum. ¶ Dominus ꝓtector vitemee: a qͣ trepidabo. Dū appropinquat ſuꝑme nocentes: vt edāt carnes meas. Qui tribulāt me inimici mei: ip̄i īfirmati ſunt ⁊ ceciderūtItaqꝫ ego quid timebo? aut quē timebo?Ego quem trepidabo: aut qͥd trepidabo?Qui me ꝑſequūtur: ip̄i infirmātur: ip̄i cadunt: Quare aūt ꝑſequūtur? Ut edāt carnes meas. Que ſūt carnes mee? Carnaleſaffectus mei. Seuiāt ꝑſequēdo: nihil ī memorit̉ niſi mortale: Erit ī me aliqͥd qͦ perſecutor ꝑuenire nō poſſit: vbi habitat deusmeus. Manducet carnes meas: finitꝭ carnibus ſpiritus ero: ⁊ ſpūalis. Et quidē tātam ſalutem mihi ꝓmittit dn̄s meꝰ: vt etiāmodo iſta caro mortalis que videt̉ ꝑmitti manibꝰ ꝑſequētiū: nō pereat in eternuꝫ.Sꝫ qd̓ demōſtratū eſt in capite meo reſurgente: hoc oīa mēbra ſperent. Quē timeat aīa mea quā inhabitat deꝰ? Quē timeatcaro mea: cū corruptibile hoc induerit incorruptioneꝫ? Uultis noſce̓: qꝛ carnes illimāducāt qui nos ꝑſequūt̉: nec ipſi autemcarni metuendū eſt. Seminat̉ corpus animale: ſurget corpus ſpūale: Quanta autēfiduciā debet eē ī eo qui nouit dicere: Dominus illuminatio mea: ⁊ ſalus mea queꝫtimebo. Dominꝰ ꝓtector vite mee a quotrepidabo? Protegit̉ imꝑator ſcutatꝭ: et n̄timet: ꝓtegit̉ a mortalibꝰ mortal̓ ⁊ ſecurusē: ꝓtegit̉ mortal̓ ab īmortali: ⁊ timebit ⁊ trepidabit. Quāta aūt fiducia debeat eſſe īeo qui iſta dicit: audite. ¶ Si cōſiſtātaduerſū me caſtra: non timebit cormeū. Caſtra munita ſunt: ſed qͥd munitideo. ¶ Si exurgat ī me belluꝫ. Quidmihi facit bellū? Pōt mihi auferre ſpē meam? Poteſt mihi auferre qd̓ dat oīpotēs?Sicut nō vincit̉ qui dat: ſic nō aufert̉ qd̓dat. Si auferri pōt datū: vincit̉ dator. Ergo nec ipſa que tꝑaliter accipimꝰ auferrenobis qͥſqͣꝫ pōt frēs mei: niſi ſolus ille qͥ dedit: Spiritualia q̄ donat nō auferet niſi tudimiſeris: Carnalia vero ⁊ tꝑalia ipſe aufert: qꝛ ⁊ qͥſqͥs aliꝰ aufert: ip̄o donāte poteſtatē aufert. Nouimꝰ hoc ⁊ legimꝰ in libroIob: qꝛ nec ille qͥ videt̉ qͣſi maximā habere ptātem ad tēpus diabolus: pōt aliquidniſi permiſſus. Accepit ptātem ī infima: ⁊amiſit maxima ⁊ ſumma: Et nō eſt iſta poteſtas irati: ſed pena dānati. Nec ipſe ergo pōt habere aliquā ptātem niſi permiſ-

ſuſ: Et ī illo libro habes quē cōmemoraui:⁊ ī euāgelio dn̄s dicit: Hac nocte poſtulauit ſathanas: vt vos cribraret ſicut triticū⁊ ego rogaui ꝓ te Petre: ne deficiat fidestua. Permittit̉ aūt: aut ad penā noſtram:aūt ad ꝓbationē. Ergo qꝛ nob̓ nemo pōtauferre qd̓ dat deꝰ: nō timeamꝰ niſi deum.Quicqͥd aliud fremuerit: qͥcqͥd aliud ſuꝑbierit aduerſus nos: nō timeat cor noſtrū:Si exurgat ī me bellū. In hoc ego ſperabo. In qua. Unam petij a dn̄o.īquit: Feminino genere appellauit qd̓daꝫbęneficiū: tanqͣꝫ diceret: Unā petitioneꝫ.Et quomodo ſolemus loquentes dicere.Uerbi gratiā: duas habes: n̄ dicimꝰ duo:Hoc more loquēdi vſa ē ſcriptura. Unaꝫinqͥt petij a dn̄o: hāc requirā: Uideamusqͥd petijt qͥ nihil timet? Magna ſecuritascordis. Uultis nihil timere? Hāc vnā petite. Quā vnā petit qui nihil timet: aut quāpetit vt nihil timeat; Unam inquit petij adn̄o. Hāc requirā. Hoc hic agit̉ ab eisqͥ bene ambulant. Quid ē hoc? Que ē illavna? Vt īhabitem ī domo dn̄i oēsdies vite mec. Hec ē vna: Domꝰ enimea dicit̉: vbi ſꝑ manebimꝰ. In iſta ꝑegrinatione dicit̉ domꝰ: ſꝫ ꝓprie tabernaculū appellat̉. Tabernaculū ꝑegrinantiū ⁊ qͦdammō militantiū: ⁊ aduerſus hoſtē pugnātiūē. Quādo tabernaculū ē in hac vitā: manifeſtū ē: qꝛ ē ⁊ hoſtis. Nā inde dicunt̉ cōtubernales: qꝛ ſimul habēt tabernacula: ⁊noſtis hoc nomē eē militātiū. Ergo hic tābernaculū: ibi domꝰ: Sed ⁊ hoc tabernaculū: interdū ꝑ abuſionē vicinitatis dicit̉domus: ⁊ domꝰ aliqn̄ ẜm eūdē modū dicitur tabernaculū: ꝓprie tn̄ illa domꝰ: hͦ tābernaculū. Quid aūt acturi ſumus in illadomo: Habes euidēter exp̄ſſiſſe alterumpſalmum. Beati qui habitat in domo tuain ſecula ſeculorū laudabunt te. Hac iſteſi dicēdū ē cupiditate ardēs: ⁊ amore iſtoeſtuans: deſiderat oēs dies vite ſue. in domo dn̄i habitare. In domo dn̄i om̄s diesvite ſue: nō quaſi finiendos: ſed eternos.Sic enī dicunt̉ dies quō anni: de quibꝰ dictū ē: Et anni tui nō deficiēt: Nā dies viteeterne vnus dies eſt fine occaſu. Hoc ergo dixit ad dn̄m: concupiui hanc. Unampetij: hanc requiram: Et quaſi diceremusei: ⁊ quid ibi facturꝰ es? Que ibi delectatōtua? Qd̓ adiocamētū cordis? Que ille delicie? Unde gaudia ſuppetēt? Nō enī ibr ꝑdurabis niſi felix eris. Felicitas autem illa