Druckschrift 
Aurelij Augustini Prima Quinquagena (1489)
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

PſalmusXV

tur. Nec fecit ꝓximo ſuo maluꝫ.Proximū: oēm hoīeꝫ accipi oportere: no eſt. Et opprobriū accepit aduerſus ꝓximū ſuū. Id eſt libenteraut temere credidit crimiatori. Ad nihilū deductꝰ eſt in cōſpectu eiꝰ malignus. Ita ꝑfectio eſt: vt nihil in homine valeat malignꝰ: vt ſit in ꝯſpectu eiꝰ:id eſt certiſſime nouerit malignū non eſſe:niſi cuꝫ animꝰ a ſpecie ſui creatoris eterna incōmutabili: ad creature ſpeciē auertit̉:que de nihilo facta ē. Timetes aut dominū gl̓ificat. Utiqꝫ ipſe dn̄s. Initiuꝫaūt ſapientie timor dn̄i. Sicut ergo illa ſuperiora ꝑtinēt ad ꝑfectos: ita ea nūc dicturꝰ eſt: ꝑtinēt ad incipiētes: Qui iurat ꝓximo ſuo decipit: qui pecuniā ſua dedit ad vſurā: munera ſuꝑ innocētes accepit. Iſta ſūt magna. Sed qui nec iſta pōt: ml̓tominus pōt loqui veritatē in corde ſuo: Et dolū agere in lingua ſua: ſed vt eſt ī corde verū: ita ꝓferre habere in ore: eſt: eſt::: Et facere ꝓximo ſuo malū: id ēnulli homini: Et opprobriū acciꝑe aduerſus ꝓximū ſuuꝫ: Que ſunt ꝑfectoꝝ: inqͦruꝫ ꝯſpectu ad nihilū deductꝰ ē malignꝰTamē etiā iſta mīora ita ꝯcludit: ¶Quifacit hec: cōmouebit̉ ī eternū.Id eſt ꝑueniet ad illa maiora: in quibꝰ eſtmagna īcōcuſſa ſtabilitas. ipſapora ſine fortaſſe ſic variata ſunt: vtin ſuꝑiore ꝯcluſiōe p̄teritū tp̄s poneret̉: inhac aūt futurū. ibi dictū eſt: Ad nihi deductus eſt in ꝯſpectu eius malignuſ.Hic aūt: cōmouebitur ineternū.Explicit Tractatꝰ de psͣ. XIIIIIncipit Tractatꝰ de psͣ. Xv.Tituli inſcriptio ipſi Dauid. Ex noſter in pſalmo loquit̉ ex ꝑſona ſuſceptionis hūane: de quo titulus rēgalis tꝑe paſſiōis inſcriptꝰ emicuit:Dicit autem hec:Onſerua me dn̄e qm̄ in te(ſperaui: dixi dn̄o deꝰ meuses tu: qm̄ bonoꝝ meoꝝ noeges. Qm̄ bonis meis expectas tu fieri beatꝰ. Sanctis ſūt ī terra eiꝰ:Sanctis in terrā viuētiū ſpem ſuā poſuerunt: ciuibꝰ hieruſalē celeſtis: quoꝝ ꝯuerſatio ſpūal̓ anchorā ſpei in illa patria figit̉: recte dei t̓ra noīat̉: qͣꝫuis adhuc inhis terris carne v̓ſent̉. Mirificauit oēsvolūtates meas in illis. His ſan-

ctis miras feci oēs volūtates meas in ꝓfectu eoꝝ: quo ſenſer̄t quid eis ꝓfuerit: humanitas mee diuinitatꝭ: vt morerer: diuinitas humanitatis: vt reſurgerē. Multiplicate ſunt infirmitates eoꝝ:ad ꝑnicie̓: ſꝫ vt medicū deſiderarēt. Poſtea accelerauerūt. Itaqꝫ poſt multiplicatas infirmitates: accelerauerūt vt ſanarent̉. cōgregabo couenticulaeoꝝ de ſanguibꝰ: Erūt enī ꝯuenticulaeoꝝ carnalia: nec de ſanguībꝰ pecoruꝫꝓpiciatꝰ: cōgregabo eos. Nec memorero noīm illoꝝ labia mea. Sed ſpirituali mutatiōe obliuiſcent̉ quid fuerūt:Nec a me vel peccatores: vel īimici: vl̓hoīes: ſed iuſti: frēs mei: filij dei vocabunt̉ pacē meā. Dn̄s ꝑs hereditatis mee: Poſſidebūt enī mecū hereditatē ip̄m deū. Eligant ſibi alij ꝑtes qͥbꝰfruant̉ t̓renas tꝑales: portio ſctoꝝ: dn̄set̓nꝰ ē. Et calicis mei: Bibāt alij mortiferas voluptates: portio calicis mei dn̄seſt. Qd̓ dico mei: adiūgo eccl̓iam: Quiavbi caput: ibi corpus. Nam in hereditatem congregabo cōuēticula eoꝝ: per calicis ebrietatē obliuiſcar noīa vetera eoꝝ.Tu es reſtituēs mihi hereditatemea. Ut nota ſit his quos libero: claritas qua erā apud te priuſqͣꝫ mundꝰ fieret. em̄ reſtituēs mihi qd̓ amiſi: ſed reſtituēs his amiſerūt eius claritatis noticiā: In quibꝰ qꝛ ego ſum: mihi reſtituēsFunes ceciderūt mihi in p̄clariſ:Limites poſſeſſiōes mee ī tua claritateqͣꝫ ſorte ceciderūt: velut poſſeſſio ſacerdo leuitarū deus eſt. Etenim hereditas mea p̄clara eſt mihi. Etenī hereditas mea p̄clara eſt: oībꝰ: ſꝫ vidētibuſ:In quibꝰ qꝛ ego ſum: mihi eſt. Benedica dn̄m mihi tribuit intellectu:Quo iſta hereditas videri poſſideri poteſt. Inſuper aūt vſqꝫ ad noctemſemedauerūt me renes mei. Suꝑ intellectū aūt vſqꝫ ad mortē erudiuit me inferior ꝑs mea: carnis aſſumptio: vt ex perirer tenebras mortalitatis: qͣs ille intellectꝰ habet. ¶Prouidebā dn̄m in conſpectu meo ſemꝑ: Sed veniēs in eatrāſeūt: abſtuli ocl̓m ab eo ſemꝑ manet: ꝓuidēs: vt in poſt tꝑalia ꝑacta recurrere̓. Qm̄ a dextris ē mihi nemouear. Qm̄ fauet mihi: vt ſtabilit̓ ī eoꝑmaneā. Propter hocˣ iocundatu letati

Alia ſꝫ