PſalmusVI

lectū meuꝫ: rurſus futurum: in lachrymisſtratū meū rigabo: illud oſtēdit: qͥd ſibi dicere debeat: cū quiſqꝫ in gemitu fruſtra laborauerit. Tanqͣꝫ diceret: Nō ꝓfuit cū hͨfeci. gͦ illud faciā. Turbatꝰ ē abᶠ iraoculus meꝰ: Utrū ſua an̄ dei: in qͣ petitne argueret̉ aut corriperet̉. Sed ſi illa dieꝫiudicij ſignificat: quo nūc pōt ītelligi: Aninchoatio eius eſt: qd̓ hic hoīes dolores ⁊tormēta patiunt̉: ⁊ maxīe dānū intelligentie v̓itatis: ſicut iā cōmemoraui qd̓ dictuꝫeſt: Dedit illos deꝰ in reprobū ſenſū: Naꝫea eſt cecitas mentis. In eā qͥſquis datꝰ fuerit: ab interiore dei luce ſecludit̉. Sed nōdū penitus: cū in hac vita ē. Sūt enī tenebre exteriores q̄ magꝭ ad diē iudicij ꝑtinere intelligunt̉: Ut penitꝰ extra deū ſit: qͥſqͥsdū tp̄s eſt: corrigi noluerit. Penitꝰ enī eēextra deū quid eſt: niſi eſſe in ſūma cecitate. Siquidē deꝰ habitat lucē inacceſſibilē:quo ingrediunt̉ quibꝰ dicit̉: Intra ingaudiuꝫ dn̄i tui. Huius igit̉ ire inchoatio eſt:quā in hac vita patit̉ quiſqꝫ pctōr. Timēsitaqꝫ iudicij diē: laborat ⁊ plāgit: ne ad illud ꝑducat̉: cuiꝰ initiū tam ꝑnitioſum nūcexperit̉. Et ideo nō dixit: extinctꝰ eſt: ſꝫ turbatꝰ ē ab ira oculus meꝰ. Si aūt ſua ira dicit oculū ſuū eē turbatū: neqꝫ hͦ miꝝ ē. Nāhinc forſitan dictū eſt: Nō occidat ſol ſuꝑiracundiā veſtrā: qd̓ interiorē ſolē: id ē ſapientiā dei: tanqͣꝫ occaſū in ſe pati arbitraAlia lr̄a. tur mens: q̄ ſua ꝑturbatione illū videre nōt̄ intoēs ini/ ſinit. Inueteraui in oībus inimicismeis. De ira tm̄ dixerat: ſi tn̄ d̓ ſua ira dixerat. Cōſideratis aūt reliqͥs vitijs: inuenit ſe oībus eſſe vallatū. Que vitia qm̄ veteris vite ſunt ⁊ veteris hoīs: qͦ exuendi ſumus: vt induamur nouo: recte dictū eſt inueteraui. In oībus aūt inimicis meis: velint̓ ip̄a vitiā dicit: vel inter hoīes qͥ noluntad deū ꝯuerti. Nā ⁊ hi etiā ſi neſciūt: etiā ſiparcūt: etiā ſi ijſdē ꝯuiuijs ⁊ domībꝰ ⁊ ciuitatibꝰ nulla lite interpoſita: ⁊ crebris colloquijs qͣſi cōcorditer vtunt̉: nihilominꝰ tn̄intētione ꝯtraria: inimici ſunt eis qͥ ſe ad deum ꝯuertūt. Nā cū alij amant ⁊ appetuntiſtū mundū: alij ſe optāt ab iſto mūdo liberari: quis nō videat illos inimicos eē iſtꝭ?Nā ſi pn̄t: eos ſecū ad penas trahunt. Etmagnū donū eſt: int̓ eoꝝ verba verſari qͦtidie: ⁊ nō excedere de itinere p̄ceptoꝝ dei.Sępe enī mens nitens ꝑgere in deū: ꝯcuſſa in ipſo itinere trepidat. Et plerūqꝫ ꝓpterea nō implet bonū ꝓpoſitum: ne offendat

eos cum quibꝰ viuit: alia bona peritura ⁊trāſeuntia diligētes atqꝫ ſectātes. Abhisſeꝑatꝰ eſt oīs ſanus: nō locis: ſed animo.Nā locis corpora cōtinent̉. Animo aūt locus eſt affectio ſua. Quapropter poſt laborē ⁊ gemitū ⁊ imbres creberrimos lachrymarū: qꝛ inane nō pōt eſſe qd̓ tā vehementer rogatur: qꝛ fons eſt oīm miſcd̓iarū: veriſſimeqꝫ dictū eſt: Prope eſt dn̄s obtritiscorde: poſt tātas difficultates exauditā ſeaīa pia ſignificās. Quā licꝫ etiā eccl̓iaꝫ intelligere: vide qͥd adiūgit. Diſceditea me omnes qͥ oꝑamini īiquitate:qm̄ exaudiuit dominꝰ voce fletusmei. Uel in ꝓphetia dictū eſt: qm̄ diſceſſuri ſunt: id eſt ſeꝑabunt̉ a iuſtis impij: cuꝫiudicij dies venerit: Uel nūc: Quia etiā ſipariter atqꝫ ijſdē cōuenticulis cōtinentur:tn̄ in area nuda iaꝫ grana ſeꝑata ſunt a paleis: qͣꝫuis inter paleas lateāt. Simul itaqꝫverſari poſſunt: ſed ſimul vento auferri nōpoſſunt. Qm̄ exaudiuit dn̄s voceꝫ fletusmei. Exaudiuit dominus dep̄catione meā: dn̄s oratione mea ſuſcepit. Crebra eiuſdē ſententie repetitio: nōquaſi narrātis neceſſitatē: ſed affectū exultantis oſtendit. Sic enī loqui gaudētes ſolent: vt nō eis ſufficiat ſemel enunciare qd̓gaudent. Iſte fructus eſt illiꝰ gemitus: inquo laborat̉: ⁊ illarū lachrymarū: quibuslauatur lectus: ⁊ ſtratus rigat̉. Quoniaꝫ qͥſeminat in lachrymis: in gaudio metet. Etbeati lugentes: qm̄ ip̄i ꝯſolabunt̉. Erubeſcant ⁊ cōturbenturꝭ omnes ini­ Allamici mei: Diſcēdite a me oēs: dixit ſuꝑus: qd̓ etiā in hac vita ſicut expoſitū eſt: fieri pōt. Qd̓ aūt dicit: erubeſcāt ⁊ ꝯturbentur: nō video quēadmodū euenire poſſit:niſi illo die cū manifeſta fuerint iuſtoꝝ premia ⁊ ſupplicia pctōꝝ. Nā nunc vſqꝫ adeonō erubeſcūt impij vt nobis inſultare nondeſināt. Et plerūqꝫ tm̄ valēt irriſionibꝰ ſuis: vt infirmos hoīes d̓ chriſti nomine erubeſcere faciāt. Unde dictū eſt: Quiſquisme erubuerit corā hoībus: erubeſcā eū coram patre meo. Iā vero quiſqͥs ſublimiailla p̄cepta implere voluerit vt diſpergat:det pauperibꝰ: quo iuſticia eiꝰ maneat ineternū: omnibuſqꝫ ſuis rebus terrenis venditis ⁊ indigentibus erogatis: chriſtuꝫ ſeqͥvoluerit dicens: Nihil intulimus in huncmundū: verū nec auferre quid poſſumus:victū ⁊ tegumentū hn̄tes: his ꝯtenti ſimꝰ:incidet in iſtoꝝ ſacrilegaꝫ dicacitatē: ⁊ ab

micoſ meos.

Alia lr̄a.Ta furore.

rehe