bn̄ d̓r ⁊ non mei ipſius liber. Sic mea defuncte da molliter oſſa cubare. bn̄ d̓t mulier moritura ⁊ non mei defuncte. Non em̄ mulier moritura latine dicere p̄t. Da oſſa mei defuncte cubare molliter.Sepe relatiuū pro prē refertur ad ipſumUt mea ſcripta legis qͥ ſum ſubmotus ad hiſtꝝ¶ Relatm̄ ſepe refert̉ ad pronomen poſſeſſiuū primitiui loco poſituꝫvt tu legis mea ſcripta qͥ ſum ſubmotus ad hiſtꝝ. Tu vides ſociū meum qͥ ſcribo. ⁊ dicimus ſocium meū pro ſociū mei. ⁊ ad illud poſſeſſiuūfit relatio. Itꝭ duobꝰ modis fit relatio ad poſſeſſiuū. Qn̄qꝫ fit ad poſ-ſeſſiuū ⁊ ad ſubm̄. vt legis mea ſcripta q̄ ego ſcripſi. Qn̄qꝫ fit ad poſ-ſeſſiuū ⁊ ad ſubm̄. vt legis mea ſcripta qͥ ſum ſubmotus ad hiſtꝝ Scripta ſunt hec ad correptionē noſtrā in quos fines ſcl̓oꝝ deuenerit. Etobſeruaſti oēs ſemitas meas. qͥ qua ſi putredo ꝯſumendꝰ ſum Itē nospoſſumus hac relatione vti ⁊ debemus qꝛ nō licet nobis illos gtōs ponere poſſeſſiue quare non mutabimus poſſeſſiuū in primitiuū. ſꝫ vte-mur poſſeſſiuo. non em̄ dicemus tu legis mei ſcripta qͥ ſum ſubmotusad hiſtꝝ. Itē qn̄qꝫ ad illos abltōs mea tua ſua nrā ⁊ vrā ſit relatio perhanc regulā. vt mea intereſt qͥ ſum in ſcholis. tua intereſt qui ſedes inſcholis.Ponis ob id ſolum p̄cedens ſepe qd̓ indeCerta relatio fit tua ꝟga tuus baculuſqꝫIpſa mihi vere prebent ſolacia vite.¶ Hic d̓t ꝙ an̄s ponit̉ abſolute. vt relatm̄ habeat locum veniendi inꝯſtructionē. vt ver ⁊ eſtatē tu plaſmaſti ea. Tua virga ⁊ tuus bacul̓ipſa me ꝯſolata ſunt. Et fit hec abſolutio in oī caſu. vt fr̄ tuus is ve-niet. Ioannis frīs tui eius miſereor. Ioanni ei faueo. ioannē eum di-ligo. ioanne eo vtor Itꝭ ipſe qn̄ addit̉ dictioni ẜt ꝙ alius non fecit. ſedde ſe loquens nec alius ſuo noīe fecit. vt ego ipſe hoc feci .i. nemo fecit hͨnoīe meo. Poteſt em̄ hec eſſe vera. ego hoc feci qͣꝫuis iſta eſſet flā ego-ipſe feci. qꝛ ſi aliquis faceret noīe meo poſſem adhuc dicere. ego feci hͦſed tunc eſt flm̄ dicere per ipſe dicendo. ego ipſe feci hoc. Addit̉ etiamipſe relatiuo qui. vt zegerus ē qui ipſe hoc fecit. Et non ꝯiungitur methuic quod ē qui. ⁊ ergo d̓r in textu ipſa me ꝯſolata ſunt. vt Ioannes ⁊petrus ipſi allec comederunt. ⁊ nemo noīe ipſoꝝ. ⁊ ergo p̄t bene dici ꝙipſe demonſtratiuo ⁊ relatiuo adijcit̉. Nam ipſe neqꝫ videtur demon-ſtratiuum nec relatiuū ēe ſed vocatur appoſitiuū quia apponitur vtriqꝫ. vt ego ipſe curro. Sortes ſcribit ⁊ iſipſe legit. Item antecedens ablolutum a regente debet eſſe eiuſdem caſus. ergo non recte dicitur Io-annem fratri tuo ei faueo. Contrarium reperitur in libro Pſalmorū.