rit qui mouetur. quādocunqꝫ ergo illud ſubſtātiuum ponitur apd̓ re-latiuum qui. quod poni debet apud is ille. ⁊ hic tunc fit ibi regl̓a hu-ius textus. vt Quam vrbem ſtatuo illa veſtra eſt. Quem ſermone audiſtis is verus eſt. Iſtæ ſunt orōes latinæ. ſed ſi dico. ſormonem quemvos audiſtis verus habet̉. Urbem quam ſtatuo vrā eſt minus latinæloquor. Sic ⁊ iſtæ orōes. Quas ad me dediſti lrās. hæ admodum mihi gratæ fuerunt. ſunt latinæ orōes Sꝫ has qͣs ad me dediſti lrās mihigratæ fuerunt. nō eſt ſatis latina. ſed ⁊ hæc. Sermonem quē vos au-diſtis verus habet̉. Populo vt placerent quas feciſſet fabulas eſt la-tina. Et licet nobis his vti. Quas ad me dediſtilrās hæ mihi fueruntgratæ. ⁊ etiam. Hæ quas ad me dediſtilrās fuerunt mihi gratæ. ⁊ ſicde ſimilibus. Urbem quem ſtatuo vrā eſt. Uirgilius dicit. ⁊ ibi vſuseſt ſua licentia. Etiam iſta oratio ē latina. Quibus hoībꝰ tu inuideseos ego diligo. id ē eos homines diligo ¶ Item ſicut fit per relatiuum⁊ ſuum antecedens ſic etiam fit ꝑ demonſtratiuum. vt tuo libro meuspreſtantior ē talibus orationibus licet nobis vti. quare non indigentexcuſatione. Item hæc oratio. Sub qͣ nunc recubas arbore virga fu-it ē latina oro. vt arbor ſub qͣ nunc recubas fuit virga. vel ea arbor fuit virga ſub qͣ nunc recubas. ⁊c̄. Sed hæc non ē latina. Arbore ſub qͣrecubas virga fuit. Si relatiuum p̄poneret̉ ſubſtantiuo latiua orōeſſet ſed qn̄ p̄ponitur ſubm̄ tunc non ē latina. vt virgiꝰ p̄poſuit ſubm̄.Urbem quam ſtatuo vrā ē. ⁊ non p̄poſuit relatiuum. qꝛ potius volu-it vti licentia ſua qͣꝫ ponere vicioſum verſum¶ Sequitur textusInuenies iunctumpoſſeſſiuo genitiuū:Ut mea defunctae da molliter oſſa cubareNe7¶ Dicit ꝙ genitiuus adiungitur ſæpe pronomini poſſeſſiuo poſ-to loco primitiui. vt mea defunctæ da moliter oſſa cubare. Tuam ipſius animam pertranſibit gladius doloris. Et hæ orationes non ſuntvicioſæ. ⁊ nos vtemur his orationibus ⁊ non alijs. vt dicemus meusſolius liber iacet in ſcholis ⁊ nō mei ſolius liber. Mea ſolius cā. meavnius cauſa. tua vnius cauſa. ⁊ nō mei vnius cauſa. tui vnius cauſa.Item cauſa non ꝯſtruit̉ cum gtīs illis mei tui ſui nrī ⁊ veſtri. ſed ponitur cum poſſeſſiuo in ſimili caſu. vt mea cauſa. tua cauſa. ſua cauſa feci hoc. Noſtra ipſorum cauſa dicemus quando loquimur de multis.Liber meus legentis iacet in ſcholis. ⁊ non liber mei legentis. Sic ex-audi vocem meam clamantis ad te iugiter. ⁊ non vocem mei. quia il-le genitiuus mei non conſtruitur poſſeſſiue. Tulit pueꝝ de latere meoancillæ dormientis. Nec dicitur hic liber eſt noſtri ipſorum. ſed hic eſtnoſter ipſorum liber. vel liber eſt noſter ipſorum. Non dicemus ille eſtliber mei dormientis. ſed meus dormientis. ⁊ non eſt ratio aſſignandaniſi ſola voluntas grammaticorum qui nō voluerunt iſtos genitiuos