etiā ē veꝝ ſi ſuꝑlatiuus in alio caſu ponat̉ qͣꝫ dictio illa qͥſqꝫ vt maximoquiſqꝫ aīo diuitias deſpicit. valentiſſimi quiqꝫ corporis longe abſunta ſapīa. Eſt tn̄ exceptio qn̄ pōt quiſqꝫ iungi poſitiuo qn̄ habet i vel van̄us tunc em̄ iungit̉ poſitiuo vel ſuꝑlatiuo. vt ſtrennuus quiſqꝫ l̓ſtrēnuiſſimus quiſqꝫ in bello occidit. Saluſtiꝰ Strennuꝰ quiſqꝫ aut occiderat in p̄lio aut grauiter vulneratus deceſſerat. Iungit̉ ⁊ quiſqꝫ nū̓ralibꝰ. vt pͥmus quiſqꝫ ſcd̓s quiſqꝫ decimus qͥſqꝫ. Dabo tibi ex ouibꝰdecimā quāqꝫ .i. vnam de dece ſiue ſingulas ex decē. Sic ſexto qͦꝫ diein ſeptimana ieiuno ⁊ non oī ſexta feria. Quarto quoqꝫ anno eſt biſe-xtilis. quinto quoqꝫ anno eſt luſtꝝ apud romanos græcoſqꝫ. quinquageſimo qͦꝫ anno iudei agunt iubileū. ꝓ quibus quidā barbare loquunt̉ſic oī ſexta die in ſeptimana ieiuno. Oī quarto anno eſt biſextilis Sedquiſqꝫ iunctū vnus vt vnuſquiſqꝫ potius iungit̉ poſitiuo. Item autores vtunt̉ gtō ſingulari a noīe quiſqꝫ ꝓ gtō plurali. vt optimi cuiusqꝫanimus idē eſt qd̓ oīm bonoꝝ animus. ⁊ hͦ qn̄ quiſqꝫ iungit̉ adiectiuo¶ Quantū ⁊ tm̄ ⁊ ſil̓ia in um. vt aliquantulū multū paulū iungunt̉poſitiuis ⁊ ꝟbis. vt quantū magnus es tm̄ ſis humilis. qͣntum potestm̄ lr̄is da operā. Sed qͣnto ⁊ tanto ⁊ ſil̓ia in o. vt eo ꝓ tanto. quo proquanto. paulo aliqͣnto iungunt̉ ꝯꝑatiuis. vt quanto es maior tanto tegeras ſummiſſiꝰ. Licero. Ut vero ⁊ ita iungunt̉ ſuꝑlatiuis. vt quiſqꝫeſt maximus ita oīm debet eſſe huillimus. Tam ⁊ qͣm̄ iungunt̉ poſitiuis ꝯꝑatiuis ⁊ ſuperlatiuis. vt ego ſum tam diues qm̄ nobilis. De cōparatiuis. Ego ſum te tam fortior qͣꝫ nobilior. De ſuꝑlatiuo. Ego tāoīm ſum humillimus qͣꝫ nobiliſſimus. Itē multo longe ꝓ valde facilepro non dubie iungunt̉ ꝯꝑatiuis ⁊ ſuperlatiuis. vt ſum te longe l̓ multo doctior vel longe oīm doctiſſimus. Facile tn̄ frequentius ſuꝑlatiuoiungit̉. vt petrus eſt facile oīm grāmaricæ doctiſſimus Iungit̉ etiā fa-cile dictionibꝰ hn̄tibus vim ſuꝑlatiui. vt princeps p̄cipuus ſummꝰ. vthieronymus eſt latinoꝝ oīm græcæ in linguæ vel lrāturæ facile doctiſſimus. Longe etiā iungi ſolet ppōibus aduerbijs. ⁊ ſic de alijs dictio-nibꝰ hn̄tibus ꝯꝑatiui virtutē. vt longe an̄ alius diuerſus diſſimil̓ alienus aliter ſecus. Cū ꝟbis ꝯpoſitis cū illis prepōibꝰ pr̄e poſt ⁊ an̄ vt lōge p̄ſtat longe p̄cedit. petrꝰ paulo longe p̄ſtat eloq̄ntia. An̄cello an̄eopoſthabet ſuperat vincit. quibꝰ etiā dictionibꝰ aliqn̄ iungunt̉ dictioēsin o ⁊ in um. vt multo multū. tanto tm̄Ut partitiuū ponas vbicunqꝫ locoꝝ¶ Aduerbia loci non ſolū regunt hunc gtm̄ locoꝝ. ſed etiam alios genitiuos. vt gentiuū regionum vt meū fratrē nuſquā inuenio gentiumMalo vbiuis gentiū habitare qͣꝫ hic. id eſt non eſt locus quin malimibi habitare qͣꝫ hic. Auguſtinus dicit. Nuſquā ſcripturaꝝ. ibi ille genitiuus ſcripturaꝝ regͥit̉ ab hoc aduerbio nuſquā ꝑ regulā. Ut ꝑtitiuūItē iſti ge nitiui locoꝝ terraꝝ gentiū frequentius reguntur ab aduer-bijs loci ⁊ raro alij genitiui. vn̄ Brutus in epiſtola. Ex italia migrandum rodum. ⁊ aliquo terraꝝ arbitror. Itē Boetius. Quanta eſt vbi