Uult intranſitio rectū ſupponere verbo.De perſonali tn̄ hoc intellige dici¶ Cōſtructio intranſitiua vult ſupponere ntm̄ caſum verbo ꝑſona-li Ntūs caſus d̓r ſupponi verbo ꝑſonali. nō ſupponere quo mō fundamētum ſupponitur parieti nō ſupponit. Sed qn̄ dicimus ntm̄ ſupponere verbo improprie loquimur vtentes verbo actiuo ꝓ paſſiuo qͦ mōeccleſia canit. Qui paſcis inter lilia. hoc eſt paſceris. Quaedā verbaexigunt ntm̄ exp̄ſſum. vt amat legit. qͥdam ꝯtenta ſunt ntō ſubintellecto. cꝰ modi ſunt verba prime ⁊ ſcd̓e ꝑſonaꝝ q̄ ꝓferri pn̄t ſine ſuppoſitis. Quedā nullum caſum ſibi ſupponi volunt eo ꝙ ſine ſuppoſito ꝑfectū ſenſum faciant. vt verba imꝑſonalia paſſiue vocis ⁊ verba excepteactionis. cuiuſmodi ſunt ningit pluit tonat luceſcit diluceſcit adueſpaſcit. Pluit verbū qn̄qꝫ ſine oī caſu ꝓfertur. ſil̓r adueſꝑaſcit ⁊ diluceſcitvt tꝑs eſt vt nos recipiamꝰ in vrbem iam em̄ adueſꝑaſcit. Tꝑs ē ſur-gendi diluceſcit eī. Uerba aiunt dicūt ferūt ꝑhibent loquunt̉ ntō ſubintellecto ꝯtenta ſunt. vt dicuūt ioannē reuerſum eſſe Teqꝫ ferunt irepenituiſſe tue. Theren. Ut quimꝰ aiunt qn̄ vt volumꝰ nō licet ¶ Siverbū imꝑſonale d̓r cui non ſupponit̉ caſus. verbū ē imꝑſonale ē ī hacorōe prīs eſt ſuccurrere nato Si āt verbū imꝑſonale eſt cui neqꝫ caſusſupponit̉ neqꝫ aliqͥd fungens officio caſus verbū eſt nō eſt imꝑſonaleqꝛ hec orō ſuccurrere nato q̄ fungit̉ officio ntī ei ſupponit̉. Unde pꝫ ꝙverbū imꝑſonale hꝫ duas rōnes. gn̄alem q̄ eſt verbum cui non ſupponit̉ caſus. ſpecialem q̄ eſt verbum cui nihil ſupponit̉ ¶ Uerbum ꝑſonale duas rōnes hꝫ vnam gn̄alem ⁊ alterā ſpecialem. Gn̄alis rō eiuseſt verbum cui ſupponit̉ caſus aūt aliqͥd fungens officio caſus. Spe-cialis rō eius eſt verbū cui ſupponit̉ caſus. Cū verbum ꝑſonale gn̄alirōne ẜt omne verbū cui aūt ſupponit̉ caſus aut aliqͥd pro caſu tūc eſtcaptum ꝓ ꝑtinet ꝯſtructum cum gtō ⁊ infinitiuo in hac orōne intereſtpris ſuccurrere nato verbū ꝑſonale ē. qꝛ licet non hꝫ caſum ſuppoſitūhꝫ tn̄ aliquid ꝓ caſu. Cum at ꝟbum ꝑſonale ſpeciali rōne tm̄ ea verbaẜt q̄ caſum aliquem ſuppoſitum hn̄t. tunc ꝟbum eſt in hac orōne noneſt ꝑſonale ſed imꝑſonale. Refert ⁊ inteteſt cum ꝯſtruuntur cum gtōaut abltō ⁊ cum infinitiuo ꝟba ꝑſonalia ſunt ſi ꝟbum perſonale gn̓aliter accipiat̉ ſi ſpecialiter imꝑſonalia ſunt. Cum eī d̓r intereſt mea legere. infinitiuꝰ legere ſupponit̉ ꝟbo intereſt abltsͣ mea apponit̉. Cōtigitaccidit euenit ⁊ cetera ꝟba q̄ cum dtō ⁊ infinitiuo ꝯſtruunt̉ ꝑſonaliaꝟba ſunt ſi ꝟbum ꝑſonale gn̄aliter dicat̉ imꝑſonalia ſi ſpēaliter Cum eīd̓r placet mihi legere. infinitiuꝰ legere ſupponit̉ ꝟbo placet ⁊ dtūs mi-hi apponit̉ ¶ Iuuat delectat oꝫ verba ꝑſonalia ſunt ſi ꝟbum ꝑſonale gn̓alem rōnem habeat. Cum em̄ d̓r iuuat me legere. legere ſupponit̉verbo iuuat ⁊ me eidem apponit̉. Eodem modo ſciendum eſt de hisverbis nocet prodeſt expedit ꝯducit latet fugit preterit. in his orationibus nocebit tibi nihil didiciſſe. proderit tibi didiciſſe aliquid. expedittibi ſtudioſum eſſe. latet me te id feciſſe ¶ Uerba hec debet ſolet po-