regni. 2º. ī ꝯfirmatiōe. tertio ī paradiſo qn̄ regnūnoſtꝝ ꝯfirmabit̉. ſaul etiā nobis p̄ponit̉ ī exēplūꝗ ꝑ lobediētiā amiſit regnū. vn̄ nō ſumꝰ īobedientes ſic̄ ip̄e fuit ne ꝑdamꝰ regnū eternū. Dauidaūt fuit humilis ī oībꝰ oꝑibꝰ ſuis: qd̓ pꝫ: qꝛ cumludēt corā archa dn̄i īdutꝰ ephot lineo: depoſitregalibꝰ veſtibꝰ deſpexit eū michol filia ſaul dicens ei ꝙ nudatꝰ fuit ſicut vnꝰ de ſcurris: ⁊ illern̄dit. ludā ⁊ vilior fiā an̄ dn̄m ꝗ elegit me ⁊cͣ. itēqn̄ venit ad eū nathā ꝓpheta ⁊ redarguit eū depeccato ſuo publice penituit. Itē iocūditatē mētis habuit ⁊ oīa bona a ſe ſcā ad deū retulit. vn̄de eo cātat eccl̓a p̄ualuit dauid ī philiſteū ī funda ⁊ lapide ī noīe dn̄i ecce exultatio ī deo. nō eīī ſe ꝯfidebat. Fūda dauid ē p̄dicatio ꝑ quā fūdāp̄dicatōis eijcit̉ diabolꝰ de cordibꝰ hoīuꝫ cū perdurā rep̄henſionē īcutit̉ timor ⁊ ꝯcipit̉ pnīa. lapis ꝟo dura rep̄hēſio ē. qꝛ ergo huiuſmōi victoria habet̉ ꝑ humilitatē: iō ad miſſaꝫ īcipit ītroitꝰDn̄e ī tua miſericordia ſperaui: ecce humilitasdauid exultauit cor meū: ecce mentis iocūditasꝑ hec duo vincit̉ pugna: ⁊ qꝛ ille ſolꝰ vīcit ꝗ nihiſibi ſꝫ oīa bona ſua deo attribuit ⁊ ſperat ī eo iōbn̄ ſeꝗt̉ or̄o. deꝰ ī te ſperātiū ⁊cͣ. poſtea ſeꝗt̉ epiſtola de charitate. Deꝰ charitas ē ⁊cͣ. i. Io. iiij. c.qꝛ ꝑ charitatē reges ſumꝰ ⁊ ꝑ eā facimꝰ bona oꝑameritoria regni: ꝑ q̄ regnū nr̄m defēdimꝰ ⁊ ꝯſeruamꝰ. vn̄ ſeꝗt̉ ī hoc Apparuit charitas dei. ⁊cͣ. pꝰdeꝰ charitas ē ⁊cͣ. ibi etiā oſtēdit̉ ꝙ dilige̓ debemꝰ deū ⁊ ꝓximū. ī euāgelio aūt. Hō ꝗdā erat diues. Luc. xvi. c. oſtēdit̉ ꝙ nō debemꝰ dilige̓ diuitias. ꝑ diuitē ꝗ induebat̉ purpura ⁊ biſſo: ⁊ ꝑ penā eiꝰ: vt enī dr̄ eccle. v. c. qui amat diuitias fructū nō capiet ex eis ꝗ amat .ſ. amore libidinoſ o.naͣli ꝟo vel caritatiuo pōt: qꝛ diuites cū iuſticia ⁊bonis oꝑbꝰ nō obiicimꝰ. xxx. di. hoc ſcripſimushabet̉ enī ī euāgelio de mēdico Lazaro. ī cuiꝰ ꝑſona īcipit graduale. Ego dixi dn̄e miſerere me⁊ ſequit̉ ꝟſus de oꝑibꝰ miſericordie. Btūs qui intelligit ſuꝑ egenū ⁊ pauperē .i. ītelligit ⁊ p̄cogitatllld̓ qd̓ ē ī egeno ⁊ paupere .ſ. egeſtas ⁊ pauꝑtasvt ei ſubueniat. dic̄ enī greg. ꝙ debemꝰ eos vocare patronos ⁊ amicos nr̄os: qꝛ etiā frēs noſtriſūt: ⁊ ſic face̓ nobis amicos de māmona īiquitatis ⁊ de male acquiſitis: vt cū defecerimꝰ ꝑ mortem recipiēt nos ī eterna tabernacula: hoc nō fecit diues ille epulo: ⁊ qꝛ ī aliqͦ noluit pauperi ſubuenire: iō cū eo diſtrictiſſime fecit dn̄s: vt nō poſſet hr̄e guttā aq̄ ad refrigeriū līgue. ⁊ iō ſequiturall̓a. Deꝰ iuſtꝰ iu. for. ⁊cͣ: poſtea ſequit̉ offer. ī ꝑſona mēdici .ſ. ītende voci or̄onis mee: ⁊ qꝛ nō obliuiſcit̉ deꝰ or̄ones paupeꝝ. ſequit̉ poſtcōio. narrabo oīa mirabilia tua pſal. di. ⁊cͣ. ī quibuſdā tamen eccleſiis legit̉ hodie euāgeliū. Eſtote miſericordes: qd̓ ē Lu. vi. c. ⁊ ē ſciēdū ꝙ vrbanꝰ papaqͣrtꝰ ſtauit fieri feſtū de corꝑe xp̄i quīta feria pꝰhāc dominicā ꝯcedēs magnā īdulgētiā tā clēricꝭofficiātibꝰ qͣꝫ ppl̓is veniētibus ad diuina: ꝓut inofficio ſuper hoc ordinato habetur.¶ De ſecunda dominica poſt penthe. Rubrica.ctū ē ꝙ pͥma cā qͣ defēdimꝰ regnūP nr̄m ē charitas q̄ dilatat̉ ꝑ ꝯſiderationē eternaꝝ nuptiaꝝ: de quibꝰ inapoc. Beatꝰ qui vocatꝰ ē ad cenā nuptiaꝝ agni. vnd̓ ī hac ſecūda dominica habet̉ dehuiuſmōi cena ī euāgelio Lu. xix. c. Hō quidā fecit cenā magnā: ⁊ vocauit multos: ⁊ miſit ẜuosſuos hora cene dicē̓ īuitatis vt venirēt ⁊cͣ. horacene ē exqͦ porta ꝑadiſi aꝑta ē ꝑ xp̄m. ſequit̉ ⁊ ceperūt oēs ſe ſil̓ excuſare. nā pͥmꝰ dixit: villā emi⁊ neceſſe hēo vide̓ illā. Secūdꝰ dixit: iuga boūemi quīqꝫ: ⁊ eo ꝓbare illa. Tertiꝰ ꝟo dixit: vxorēduxi: ⁊ iō nō poſſuꝫ venire. Dominꝰ ꝟo dixit adẜuū. Uade ⁊ ꝯpelle ītrare vt domꝰ mea īpleat̉.Multos enī cōpellit ītrare ꝑ tribulatōes. illi ꝟoqui vocati fuerāt nō venerūt: qꝛ auari qui pͥmuꝫſe excuſant: ſupple vel guloſi qui ꝑ ſecūdū: ⁊ luxurioſi qui ꝑ tertiū ītelligūt̉: hac cena ſe reddūt īdignos. vnde ꝟſus. Uilla boues vxor cenā clauſere vocatis. Mūdꝰ cura caro celū clauſere renatis. Et qꝛ ī hoc iſti ſe reddūt īdignos. iō dominꝰalios vocat. Qꝛ ꝟo ꝑ cōſiderationē huius cenedilatat̉ charitas. ⁊ qꝛ dominus ꝓtegit habentescharitatē: iō īcipit ītroitus. Factus eſt dominusꝓtector meus ⁊ eduxit me in latitudinem charitatis. ¶ Sequit̉ verſus de charitatē. Diligaꝫ tedomine fortitudo mea ⁊cͣ. In oratione ꝟo petitcharitatē ſancti nominis tui ⁊cͣ. In epiſtola. Nolite mirari. i. Io. iii. c. habet̉ de vita eterna ꝑ cuiꝰintuitum amor concipitur ⁊ ſequitur in fine decharitate: Filioli non diligamus verbo neqꝫ lingua: ſed opere ⁊ veritate. Hec eſt lingua doloſa:qua dicunt amatores mundi. Rogo te habe meexcuſatum: Dicunt etiam bonis ⁊ ſanctis virisRogate pro nobis ⁊ tamen venire non curant.Et attende ꝙ quo pͥmi excuſant ſe. Per pͥmumenim ſuperbi intelligunt̉. Per ſecundū omnesqui delectātur in quinqꝫ ſenſibus corporis. Pertertiū vero luxurioſi qui ſe non excuſant: qꝛ nonhabent cor: ſicut habetur in Oſee. quarto capit.Fornicatio vinum ⁊ ebrietas auferunt cor. Magis enim abſorbet homineꝫ fornicatio qͣꝫ ſuꝑbiavel auaricia. Quia ergo vt dictū eſt lingua taliūexcuſantium ſe dicit̉ lingua doloſa. ideo eccleſiaa lingua doloſa petit ſe liberari ī reſpōſorio. Addominū cum tribularer clamaui ⁊ exaudiuit meIn ꝟ. Domine libera me ⁊cͣ. Et quia perfectus ēqui non peccat in lingua. ideo ſecundo tono cātatur. Poſtmodū ſequit̉ alleluia ſimiliter de charitatē. Diligā te domīe fortitudo mea ⁊cͣ. Quiaꝟo conſideratione vite eterne concipit̉ charitasviſa cena petit conuerti in offertorio. Conuerteredomine eripe. Et quia ibi cantabimus vocaliter:vt ait caſſiodorus ſuꝑ pſalmum. Omnis ſpiritus