ſuum tribuūt: ac ſi ab illis eēt illa bona ⁊ non aſpū ſancto. ¶ Et nota ꝙ hoc euangeliuꝫ ī qͦ hieruſalem deſtructio p̄dicatur ī auguſto legit̉: qꝛ pͥusa nabuchodonoſor: poſtmodū a romanis in hocmenſe deſtructa fuiſſe inuenitur. In alijs eccleſiis legit̉. Dixit iheſus ad quoſdaꝫ: ſequit̉ ⁊ offertorium. Ad te domine leuaui aīaꝫ meā: quaſi dinulidere.ceret non ad ſymoniacos non ad p̄latos prauosvel ad quoſdam fatuos ⁊ ſimulatos religioſosꝗ faciunt ſe a ſimplicibꝰ adorari: ſed a te a q̄ omnia bona ſunt. Et qꝛ tunc acceptat deus oīa oꝑanoſtra quādo ſperamus ī ipſo deo. ideo ſequiturpoſtcommunio. Acceptabis ⁊ cetera.¶ De vndecima dn̄ica poſt penthe. Rubrica.vndecima dominica incipit eccleſia legere Iob: ꝗ ſimilit̓ eſtliber exemplaris. ſed eſt exēplum ꝑfectionis .i. ꝑfecte ſapīe: que nō habeturniſi per predictā refectioneꝫ doctrine ſpiritualis.Nā refectio facit ſpūaliter fortes: ⁊ iō poſt librosSalomonis legit̉ liber Iob. In ordīe aūt biblieoēs exēplares ſcilicet ruth: iob: thobias: iudith:⁊ heſter p̄cedunt libros doctrinales ſalomonis:ꝓpter p̄dictā rationē. de quo etiā dicet̉ ſub dn̄ica decimaquīta. Et eſt vnanimitas facit fortes ⁊patiētes: ſicut fuit iob ⁊ cōcordes ſicut fuerunt filij iob qui faciebāt cōuiuia ꝑ domos vnuſquiſqꝫin die ſuo. iō incipit ītroitus. Deus ī loco ſanctoſuo .i. in humilibꝰ. Iſaias ſuꝑ quē reꝗeſcet ſpūsmeus niſi ſuꝑ humilem ⁊ quietū ⁊ trementē ſermones meos: ⁊ ſi deus eſt cū eis nullꝰ pōt eis p̄ualere. Deus enī habitare facit vnius moris indomo .i. cōcordes ⁊ vnanimes qͣles fuerunt filijIob ꝗ dabāt ſibi īuicē comedere. vnde verſuseſt. Exurget deus ⁊ diſſipent̉ inimici eiꝰ: qꝛ fortitudo nr̄a nihil valet niſi dn̄s nobiſcū coopeturīmo pͥncipaliter operet̉. In epl̓a Notū vobis facio euāgeliū ꝗ eſt. i. Corin .xv. oſtēdit beatꝰ Pau.humilitatē. vnde ſequit̉ ibi: Qui nō ſum dignusvocari apoſtolꝰ: ⁊ ꝓpter hāc humilitatē raptꝰ fuitvſqꝫ ad tertiū celū. In reſponſorio quoqꝫ ſequiivox humiliū. In deo ſperauit cor meū ⁊ adiutꝰſum ⁊ ī ꝟſu. Ad te dn̄e leuaui aīam meā. ⁊ quiaex tali ſpe ſequit̉ exultatio. iō ī quibuſdā eccleſiis eſt all̓a. Uenite exultemꝰ dn̄o. Euāgeliū ꝟo ēde humilitate ⁊ eiꝰ affectu. Duo hoīes aſcēdebāt⁊cͣ. Lu. xviij. c. vnde ſequit̉. Phariſeus dicebat.Dn̄e nō ſum ſicut ceteri hominū ⁊cͣ. ecce ſuꝑbiaſequit̉ Publicanꝰ dicebat. Deꝰ ꝓpiciꝰ eſto mihipeccatori: ecce humilitas: ⁊ iō abijt iuſtificatus indomū ſuā ab illo. qꝛ ꝟo humilitatēⁱ ſequit̉ exaltatio: qui enī ſe humiliat exaltabit̉. iō ſequit̉ offer.Exaltabo te dn̄e qm̄ ſuſcepiſti me .i. ſurſū cepiſtiq. d. exaltabo te qm̄ exaltaſti me. poſtcōio ē. Honora dn̄m de tua ſubſtātia ⁊cͣ. ꝓuer. iij. c. hoc adlr̄am facit humilis dat enī libent̓ pauperihus: ⁊hoc eſt honorare dn̄m: qꝛ ipſe p̄cepit vt det̉ pauperibꝰ vel honora dn̄m ⁊c̄. .i. omīa bona tua deoattribue: ⁊ hoc eſt ꝓpriū humiliuꝫ. Hec poſtcōiocōgrue hoc tꝑe canit̉ qn̄ frugibus horrea ⁊ vinocellaria plene redundant quibus deuote dominus honoratur.¶ De. .xij. dominica poſt penthe. Rubrica.Iodecima dominica ē de oratiōe⁊ quaſi expͥmit̉ iob orans ⁊ ſedens ī ſterquilinio cōquerēdo de fal̓ſis amicis. legit̉ enī iob ī duabꝰ dn̄icꝭIob quidē ī ſterquilinio moralit̓ ē aīa ī mortalipeccato ⁊ fetido: ī quo dū reſidet non reſtat niſiorare deū vt ipſam ab eo eripiat. vnde īcipit ītroitus. Deꝰ ī adiu. meū ītēde dn̄e adiu. me feſtinacō. ⁊ re. q̄ que. aīam meā. ī offer. aūt oſtēdit̉ efficatia or̄onis ⁊ totū offer. eſt or̄o moyſi ſumpta d̓exo. qn̄ rogauit ꝓ filijs iſrael qui fecerūt ſibi vitulū cōflatile: ⁊ īcipit p̄catꝰ eſt moyſes ī conſpectudomini dei ſui ⁊cͣ. qui moyſes ſeipſum expoſuitꝓ ſalute populi dicēs dn̄o: aut dimitte eis hancnoxam aut dele me ⁊cͣ. xlv. di. diſciplina: ⁊ reducit ad memoriā merita patꝝ. Memēto īꝗt abraham Iſaac ⁊ Iacob ⁊cͣ. ⁊ placatꝰ factꝰ eſt dominus de malignitate quā dixit facere populo ſuo⁊ ex hoc ꝓbat̉ ꝙ ſcōꝝ merita nobis ꝓſunt. Et nota ꝙ ī hoc offertorio ſit ꝟboꝝ geminatio: de quodcm̄ ē ſub ſecūda dn̄ica pꝰ epiphaniā: in epiſtolaFiduciā talē habemꝰ ꝑ xp̄m ad deū. ii. ad cor. iii.c. oſtēdit apl̓s ꝙ or̄o ſua ⁊ alioꝝ bonoꝝ p̄latorūnoui te. maiore hꝫ efficatiam qͣꝫ habuit in veteriteſtō ꝙ etiā moyſes orauit cum fiducia confiſusde meritis patrū: ſed ne videat̉ hoc ex arrogātiafacere ſubdit non ꝙ ſufficientes ſimus cogitarealiqua a nobis quaſi ex nobis: ſed ſufficientianoſtra ex deo eſt cuius miniſtri ſumꝰ. ¶ In euāgelio vero oſtendit̉ ꝙ multū valet oratio prelatorum qd̓ legitur in quibuſdam eccleſiis. Dumtranſiert Iheſus per medios fines decapoleos ⁊adducūt ei ſurduꝫ ⁊ mutū: ⁊ ſanauit eū dominꝰMulti ſunt ſurdi qui nolūt audire verbum dei⁊ multi muti qui nolunt loqui ⁊ poſſūt: ſimiliterhos dicunt p̄lati ꝑ predicationem adducere addominū ⁊ in confeſſione ⁊ or̄o ſaluabit eos: vnd̓in perſona furdi ⁊ muti cantat̉ in graduali Bn̄dicā dominū ī oī tēpore: ꝟſus ē In domino laudabitur aīa mea: ī allelnia ꝟo monet ad hāc laudem. Uenite exultemꝰ domino ⁊cͣ. de offertorioſupra dcm̄ ē: poſtcōio vero eſt De fructu operuꝫtuoꝝ ſatiabit̉ t̓ra id ē p̄dicatores qͦs dominus replet pͥus bonis ⁊ ipſi repleti alios replent. In aliis vero eccleſiis dicit̉ euangeliū. Exiens Iheſusde finibusⁱ tyri: qd̓ ē marci vii. Poteſt autē diciẜꝫ Sicardū epiſcopū cremonen̄. in mitrali ꝙ ſalomone mortuo regnum diuiditur: ⁊ ideo mēſisſeptembris hiſtoria bipartitur. Prima pars ī vnahiſtoria conſolidatur: alie variatur: quia regnuꝫ