teſtamentū. Ceteꝝ ideo illa ſcriptura dicit̉ vetusteſtamētū. Primo quia vetera .i. terrena .ſ. ad veterem hominem ꝑtinentia promittebat dicens ſihec ⁊ illa feceritis bona terre comedetis. ⁊ iterūTerram fluentem lacte ⁊ melle dabo vobis: ⁊ ſimilia: vnde illud vetus ⁊ trāſitorium fuit. Secūdo dicit̉ ve. teſta. quod per veterē hominē .ſ. perMoyſen veterem vetuſtate peccati miniſtratuꝫfuit. Tertio quia nouo ſuꝑueniente ceſſauit ⁊ deſijt tanqͣꝫ aliquid vetuſtū. vnde apoſtolus: Uetera tranſierūt: ecce noua facta ſūt oīa. Quarto dr̄vetꝰ reſpectu noui: quia eo fuit antiquiꝰ tēporeQuīto quia vetuſtate peccati nō liberat. Hec ꝟoſcriptura nouū dicit̉ teſtamentū. Primo ꝗa nouaideſt celeſtia .ſ. ad celeſtis hominis conſeruatiōꝫꝑtinentia promittit dicens. Qui agrū aut domuꝫ⁊cͣ. centuplum accipiet ⁊ vitam eternā poſſidebitSecūdo dr̄ nouū quia ꝑ nouū hominē .i. ab omni peccato īmunem .ſ. per Chriſtū miniſtratuꝫ eſtTertio dicit̉ nouū .i. vltimū: qꝛ nouiſſimuꝫ hominis teſt. īmobile perſeuerat: quod teſtatoris obitu confirmat̉: ut extra de cele. miſ. cuꝫ marthe. §.ceteꝝ. ⁊ xiij. q. ij. vltima. Hinc .n. dr̄ eternū .i. perpetuū quaſi durabile ac īmutabile. de quo dictūeſt in quarta parte ſub ſeptima particula ſecreti:ſuper ꝟbo noui ⁊ eterni. Chriſtus .n. iam nō moritur: ⁊ mors illi vltra nō dominabit̉: de conſecͣ.di. ij. ſemel. Quarto dr̄ nouū reſpectu veteris: qꝛillo magis eſt nouū tēpore: vel quia vetus lex ēquaſi radix. Ipſuꝫ ꝟo nouū teſta. eſt quaſi fructꝰQuinto qꝛ īnouat. Nō .n. illud diſcūt niſi hoīesꝑtinentes iam ad nouū teſtamētū quod ē regnūceloꝝ. ¶ Circa libros eccleſiaſtici officij ſcienduꝫeſt ꝙ ipſum officiū conſiſtit in cantu ⁊ in lectiōeDe cantu tres ſūt libri. de lectione ſex. Sūt etiaꝫquidā alij libri eccleſiaſtici: ꝓut in ſecūda ꝑte infine tractatus de ſacerdote dictū eſt. Sane treslibri de cantu ſūt: antiphonarius: graduarius: ⁊trophanarius. Antiphonarius a digniori: videlicet ab antiphonis nomen ſumpſit: quas beatusIgnatius patriarcha audiuit ꝑ angelos decātaricum tamen ibi ſint reſpōſoria atqꝫ ꝟſus. In pleriſqꝫ tamen locis liber iſte reſponſoriū a reſponſorijs que ibidem continent̉ appellat̉. Graduarius dictus eſt a gradualibus que in eo continēturqui a pluribꝰ officiarius nūcupat̉ ab officijs ſeuintroitibus qui ibi continent̉. Graduale dictuꝫ ēa gradibus: ꝓut dictū ē in quarta ꝑte ſub tit: degraduali. ¶ De intitulatione graduarij: antiphonarij ⁊ lectionarij: in ſequenti ti. dicet̉. Trophanarius eſt liber continēs tropos .i. cantus qui cūintroitu miſſe dicūtur: preſertiꝫ a monachis. vocant̉ etiam tropi ſequentie ſiue proſe: ⁊ kxrieleiſon ⁊ neumē. ⁊ dicitur a tropos qd̓ eſt conuerſiode quo in eadē ꝑte ſub ti. de introitu dictū eſt.Quidam etiā hūc librū ꝓſariū a proſis appellantUitalianus cantū romanū inſtituit ⁊ organo concordauit. Ceterum libri lectionis ſunt iſti. Primꝰeſt biblioteca. Secūdus omelarius. Tertiꝰ paſſionarius. Quartus legēdarius. Quintꝰ lectionariꝰSextꝰ ſermologus. Biblioteca a greco nomē accepit: ⁊ eſt nouū equiuocū .ſ. locus in quo libri reponūtur: ⁊ volumē ex oībus libris vel. ⁊ no. teſt:a Hiero. compoſitū. Omellarius eſt liber ꝯtinēsſanctoꝝ omelias ⁊ legitur in dominicis ⁊ in natali ⁊ in feſtis ſanctoꝝ ꝓpria euangelia habentiuꝫ⁊ in paſcha ⁊ penthe. cum ferialibus earundem.Omelia aūt idem ē qd̓ bona laus ſiue ꝟbum adpopulū. ¶ Et nota ꝙ plures fecerūt omelias: videlicet Auguſtinꝰ. Hieronymꝰ. Beda. OrigineſGregorius: ⁊ alij. Beda tamē alias nō cōpoſuitniſi quas Auguſtinus cōpoſuerat: ſed ſuis ꝟbiseaſdē ſuꝑueſtiuit. nam Auguſtinꝰ ꝟba diſputatōnis habuit. Beda ꝟo ſtilū ẜmonis ⁊ lectionis. qͣre Beda vocat̉ venerabilis in ſeptima ꝑte ſubeius feſto dicetur. Itē nō oēs omelie autenticeſunt: ut quedam Origenis qui ad hereſim dicit̉declinaſſe. Alique tamē omelie ipſiꝰ a btō Hieronymo: teſte papa Gelaſio: legunt̉ fuiſſe correcte ſeu approbate. xv. di. ſancta in palea. ⁊ quādoilla in eccleſia legūtur nomē actoris ꝓpter hereſis infamiam ſubticetur: ſicut ⁊ nomē Salomonis ꝗ deceptus fuit a mulieribꝰ tacet̉ in lectionibus propt̓ infamiā idolatrie: ſed dicit̉ lectio libriſapiētie: ſic etiam qꝛ Moyſes heſitauit ad aqͣscontradictionis: qꝛ dominū acerbauit nō diciturlectio libri geneſis Moyſi legiſlatoris: ſicut dr̄lectio libri apoc̄. Iohānis apoſtoli. De hoc agit̉in prohemio quinte ꝑtis: ⁊ ſub ſabbato paſchali.Uolūt tamē quidā ꝙ in principlo omeliaꝝ ipſiꝰdicatur omelia. Origenis correcta ſeu approbata a Hiero. ⁊ in ſequentibus dici debet omeliaeiuſdē. Paſſſonarius eſt liber continēs paſſiōesſanctoꝝ ⁊ legitur in feſtis martyꝝ. Plures autēſunt paſſionarii quoꝝ quidā canonicati: quidamvero teſte papa Gelaſio xv. di. ſancta in palea ſt̓apocriphi: ut de btō gregorio ⁊ Ciritio ⁊ Iulita⁊ alij quidam quos heretici compilaſſe dicūtur:quare in eccleſia legi interdicūtur. Ancheros papa ſtatuit martyꝝ geſta ſcribi ⁊ in eccleſiis haberi: ⁊ hoc propt̓ maximū preſbyteꝝ martyrio coronatum. Legēdarius autē vocatur liber ille vbiagitur de vita ⁊ obitu confeſſoꝝ. ut Hilarii. mortini ⁊ alioꝝ confeſſoꝝ. ⁊ legitur in feſtis eoꝝ duꝫtamen autēticatus ſit. ¶ Lectionariꝰ ē in quo lectiones epiſtolaꝝ pauli ⁊ alie legūtur: ꝗ quandoqꝫ epiſtolarius dr̄: ⁊ etiā legēdarius dici poteſt.Sermologus ē liber continēs ẜmones quosLeo papa ⁊ alij plures ſancti cōpoſuerūt: ⁊ legit̉in feſtis confeſſorum a natali vſqꝫ ad octauas ēpiphanie. Im purificatione beate marie. ⁊ in feſto omnium ſanctoꝝ ⁊ in pluribus alijs. ¶ Conſiderandum ē quoqꝫ trium ſcripturas precipuein eccleſia frequētari .ſ. Dauid prophete qui fuithomicida: proditor: ⁊ adulter. Mathei apoſtoliqui fuit publicanꝰ: ⁊ in hoc ipſo īfamis: ⁊ Pauli