dicet̉ ſub or̄one dn̄ica. orat .n. ſacerdos ꝓ bonisut aſſint ⁊ pro malis ut abſint. Deſignant̉ auteꝫor̄ones in apoca. ꝑ fumū aroniatū qui aſcēdit inconſpectu domini de manu angeli. Chriſtꝰ eniꝫverus hō propt̓ nos paſſioni deditus cuius illavox eſt holocauſta etiā pro delicto nō poſtulaſtitūc dixi ecce venio: ſemꝑ pro nobis orabat: quiaẜm apl̓m: Exauditꝰ eſt in oībus pro ſua reuerētia. ¶ Qualit̓ ꝟba or̄onū intelligēda ſint videamus. Et quidē quid in quibuſdā codicibꝰ ꝯtinetur ꝓſit huic vl̓ illi ſancto talis oblatio ad gl̓iaꝫ⁊ honorē. ſic ītelligi dꝫ ꝙ ad hoc ꝓſit ut ille magis ac magis in fidelibꝰ glorificet aut etiā honoret̉ in terrisⁱ exͣ de cele. miſ. cū martha prope finēCū .n. ipſi ſint ꝑfecte btī oīa eis in celis ad votaſuccedūt. vn̄ nō egēt noſtriſ orationibꝰ: immo inriam facit martyri qui orat ꝓ martyre: licet pleriqꝫ reputēt nō īdignū ſanctoꝝ gloriā poſſe vſqꝫin diē iudicij augmētari: ⁊ iō eccleſia interiꝫ ritepro poſſe augmētationē glorificatiōis eoꝝ optare. Qd̓ aūt poſt finē orationis ſubiungit ꝑ dn̄mnr̄m ih̓m chriſtū illud ſignificat qd̓ ip̄e in euāgelio dicit: Quicꝗd pecieritis patre meū in nomīemeo fiet vobis. Orat .n. ſacerdos ad deū patreꝫut per filiū ſuū qui dn̄s noſter ē equalit̓ ſicut pr̄oratio ꝑficiat̉. Hinc .n. ē ꝙ oīs or̄o generalit̓ adpatrē dirigit̉ ⁊ terminat in nomē filij. Nō .n. peraliā viam ad nos eterna dei beneficia poſſūt decurrere quā ꝑ eum qui ē mediator dei ⁊ hoīumhomo chriſtus ih̓s. x. di. qm̄ ſicut ꝑ mediantemcriſtallū mittit̉ ignis in eſcam ſuppoſitā a ſolē lōginquo. Et ſumptū eſt hoc de epl̓a ad romanosvbi dr̄: Gloriet̉ in deo ꝑ dn̄m nr̄m ih̓m. nemo .n̄vadit ad patrē niſi ꝑ me. Et ip̄e alibi dic̄: Si ꝗdpecieritis patreꝫ in noīe meo dabit vobis. ¶ Etnota ꝙ ih̓s eſt propriū nomē prout dictū ē ī prohemio ſecūde ꝑtis. Quod ꝟo ſequit̉ ꝗ tecum viuit ⁊ regnat in vnitatē ſpūs ſancti ⁊cͣ. ita pōt ītelligi: in vnitate ſpūs ſancti hoc ē vna cū ſpū ſancto. nam pater ⁊ filiꝰ ⁊ ſpūs ſanctus ſūt vnꝰ: velin vnitate ſpūs ſancti hoc ē in ſpiritu ſancto: quieſt vnitas patris ⁊ filij: ⁊ amor ⁊ cōnexio vtriuſqꝫ. Poſſunt etiā ſic exponi premiſſa ꝟba ꝑ dn̄mnoſtrū ⁊cͣ. ut ſit ſenſus: O pat̓ exaudi ꝑ filiū tuūqui hoc vult ⁊ pōt: vult quia viuit. poteſt qꝛ regͣtviuit inquā ⁊ regnat tecū in vnitate ſpūs ſancti.nō quidē viuit ⁊ regnat ut tyrānus ſpūs iniꝗtatis. ſed viuit ⁊ regnat deus ſpiritui benignitatisQuod ꝟo ſequit̉ ꝑ oīa ſecula ſeculoꝝ vel conſecutiueⁱ uel anthonomatice intelligi pōt. Cōſecutiue ſicut generatiōes generationū qͣſi dicat: peroīa ſecula ſeculoꝝ ſibi inuicē ſuccidētia. dicūturenim ſecula quia ſequūtur. nam alijs deſcēdētibus alia ſequūtur. Anthonomatice ſicut cātica cantieoꝝ. ⁊ eſt ſenſus: ſicut ante oīa ſecula filius cū patre in vnitate ſpūs ſancti in deitate vicit ⁊ fuit: ita ⁊ in preſenti ſeculo ⁊ in futuro: vbiiuſti cū ſanctis angelis ꝑmanebūt ⁊ iniuſti cumdyabolis cruciabunt̉. credat̉ equalit̓ viuere cuꝫpatre ⁊ ſpiritui ſancto ⁊ nullo fine concludi. Sequit̉ amen qd̓ verbū optātis vel affirmātis oſtēdit affectū vel concenſuꝫ ut p̄miſſum ē. ppl̓us .n.aſſentiens voci ſacerdotis qui dixit ꝑ oīa ſeculaſeculoꝝ: aſſentit qd̓ ſeculū ꝑ eū creatū eſt. Undein fine pſalmoꝝ vbi nos dicimꝰ fiat fiat. hebredicit amen amē. Et chriſtus in euāgelio ſepe diēamen amen .i. veꝝ dico vobis. Reſpicit ergo adformā orationis ut qd̓ orat̉ optet̉ vel ad moduꝫcōcluſiōis ut quod cōcludit̉ affirmet̉. verbi gracū ſacerdos orās dicit: Da nobis q̄s dn̄e ſaluteꝫmentis ⁊ corꝑis: ppl̓s reſpōdit amē .i. fiat: ⁊ cumſacerdos cōcludit: qui tecū viuit ⁊ regnat in vnitate ſpūs ſancti deꝰ ꝑ om. ſe. ſe. populus affirmādo reſpondet amen .i. veꝝ ē. vel amē interpretat̉ꝟitas ut in Apo. hoc dicit: amen teſtis fidelis. dehoc dictū eſt in precedēti tractatū. ¶ Circa t̓minationē collectaꝝ notandū ē ꝙ in eis qn̄qꝫ dirigit̉ ẜmo ad patre: qn̄qꝫ ad filiū: qn̄qꝫ ad ſpirituꝫſanctū: ⁊ quādoqꝫ ad totā trinitatē. Si ſermo adſolum patrē dirigitur nō habita mētione de filioneqꝫ de ſpiritu ſancto. tunc dicit̉ in fine per dn̄mnoſtrū ieſuꝫ xp̄m filiū tuum qui tecū vi. ⁊ regnatin vnitate ſpūs ſancti deus per omnia ſe. ſe. ſineꝑ eundē ⁊ eiuſdē vt in illa orationē. Protectorin te ſperantiū ⁊cͣ. Si vero fiet mētio de filio vl̓de ſpiritu ſancto refert an ante finalē ꝑtem or̄onis an in fine ipſius fiatimentio de filio. Si ꝟodirigit̉ ad patrē habita mentiōe de filio an̄ finētūc dicit̉ in fine: per eūdē dn̄m noſtrū ⁊cͣ. ut ī illaor̄onē: Deus qui de btā maria ꝟginis ⁊cͣ. Si ī fine tūc ſubijcit̉ īmediate qui tecū ſine ꝑ eundem⁊ eiuſdē: ut in illa collecta ſancti Stephani: Oīpotens ſempiterne deꝰ qui primicias martyrumEt in illa: Deꝰ qui ſalutis eterne. Ul̓ dn̄m noſtꝝih̓m chriſtū. ſine ꝑ ut in illa collecta: Deꝰ ꝗ nosredēptionis que dr̄ in vigilia natalis: ⁊ in illa Illumina queſumꝰ q̄ dr̄ in epiphania: vel ih̓s xp̄sdn̄s noſter: ut in illa Deꝰ ꝗ ad eterna: q̄ dr̄ feriatertia poſt paſcha. ⁊ in ſecreta illa Ipſi tibi: q̄ dr̄in cena dn̄i. Si ꝟo in or̄one q̄ ad patreꝫ dirigit̉fit mentio de ſpū ſancto. dicit̉ in fine ꝑ dominuꝫnoſtrū: ſꝫ tūc dicit̉ ibi in vnitate ſpūs ſancti deusut in illa Deꝰ qui corda fideliū ⁊ in illa Aſſit nobis queſumꝰ ꝟtus ſpūs ſancti ⁊cͣ. Quod ſi fiatibi mentio primo de ſpū ſancto: ⁊ poſtea de filiotūc ſubijcit̉ in fine īmediate ꝗ tecū: ut ī illa or̄oeMentes noſtras queſumꝰ domine paraclitus ⁊in illa: Ure ignē. ⁊cͣ. ¶ Rurſus quando ad patrem dirigimꝰ ſermonē orando vt ipſe det nobiſſpiritū viuificandi vel huiuſmodi tunc dicitur ꝑdn̄m ſiue per eundē vel eiuſdem: vt in illa oration que dicit̉ in benedictionē cinerū. Deꝰ ꝗ humiliatōe ⁊cͣ. ⁊ in illa que dicit̉ in benedictōe fontis. Omnipotens ſempiterne deus reſpice ⁊c̄. ſiautem ſermo ad filiū dirigatur vt in illa oratiōeExcita dn̄e potentiam tuam ⁊ veni: ⁊ ſimiliter in