xALL.De acqui. vl̓ omit. here.

8 5

¶ De acquirenda vel omittendahereditateª. D Aulus.Ui totāᵇ hereditatē acꝗrereᶜ pōt: is ꝓ ꝑte eā ſcindendo adire nō poteſtᵇ.IEd ⁊ ſi ꝗsᵉ ex plu. E Apianꝰribꝰ ꝑtibꝰ ī eiuſdē hr̄ditate īſtitutꝰ ſit: non pōt quaſdaꝫ ꝑtes repudiare: qͣſdā agnoſcereᶠ. IDem.Uādiu prior heres inſtitutꝰThereditatē adire pōtˢ: ſubſtitutus non poteſtꝰ.Deꝫ.Olleˡ adire hr̄ditatē n̄ uidet̉qui nō pōt adire.I Dē.Utū necnō ſurdū ēt ita natoſꝓ hr̄de gere̓ ⁊ obligari hereditatiᵏ poſſe ꝯſtat. ¶ Euꝫ cui legebōis īterdicit̉: heredē inſtitutū poſſe adire hereditatē ꝯſtatᵐ. IDeꝫ.Ui in aliēa eſt ptāte nō pōt inHuitūⁿ hr̄ditati obligare eum īcuiꝰ ē ptāte: ne eri alieno pater obliget̉º. ¶ Sꝫ ī bonoꝝ poſẜiōe placuitᵇ ratam haberiq poſſe eam quā

citra volūtatem agnouit is qui poteſtati ſubiectꝰ eſt. ¶ Sꝫ ⁊ ſi legitima hr̄ditas filio delata ſit ex ſenatuſcōſultoʳ orficiano matris: idemerit probādū. ¶ Sed ⁊ ſi nō adierit filius: diu̓ᵗ tn̄ poſſedit paterᵏ hereditateꝫ: credendus eſtᶜ vterqꝫ admiſiſſe hereditateꝫ vt diuꝰ piꝰ ⁊ īperator noſter reſcripſerūt. ¶ Si isꝗ putabatʸ ſe filiūfamilias: patrisᶻiuſſu adierit: cum neqꝫ ſibiª neqꝫ eiqui iuſſeritᵇ queſiſſe hereditatē conſtat. qͣꝫ qͣꝫᵉ is quē pr̄º iuſſerit adir̄ ⁊d̓ceſſerit: ſi adierit iā mortuo patreobliget ſe hereditati vt iulianꝰ lib.xxx. digeſtoꝝ ſcripſit. nam eūᵉ quidubitat vtruꝫ filiuſfamilias an paterfamilias morte pr̄is factꝰ ſitʳ poſſe adire hr̄ditatē magis admittit.¶ Interdumᵍ filij familias ⁊ ſineaditiōe acꝗrēt he̓ditatē his ī qͦrumſunt ptāte: vtputa ſi nepos ex filioexhr̄dato hr̄s ſit īſtitutꝰʰ: pr̄em enīſuū ſine aditōe faciet heredēˡ: ⁊ qui

cām illic erat. ⁊ ſic de alijs vt hic. ⁊ sͣ. e. l. qd̓ cōſtitutuꝫ. ⁊. jͣ. de bo. poſ. exte. mi. l. i. ſed contra. C. e. l. ſcriniarios. ſo. vt ibi.a ¶ De acquirenda hereditate. Poſt deliberationeꝫ adit inſtitutus velrepudiat. ⁊ ideo de hoc dicit. ⁊ dic adire ⁊ repudiare extraneorū: īmiſcer⁊ abſtinere ſuoꝝ. ut inſti. de here. qua. ⁊ dif. §. extraneis.Ui totarAditione ī¶q tis totuꝫ quodpoteſt acquiriq̄rit̉: ſiue ſimul ſiue diſcretis ꝑtibꝰ hr̄ditas deferat̉. h. d. cū. l. ſe. bar.⁊ bal. vel ſic ẜm baldū.Aditio ꝑtis trahit ad ſetotū ſiue ex vnica īſtitutione ſiue ex pl̓ibus ꝑtibus diſcretis. bal. Et ẜꝫbar. diuidit̉ ī duas ꝑtesprimo loꝗt̉ qn̄ tota her̄ditas fuit delata vni ſine diſtinctione partiuꝫ.ſcd̓o vni per diſtinctionem partium. bar.b ¶ Qui totā. pōe caſuꝫvt. C. de impub. ⁊ alijsſubſti. l. teſtō: vt aliꝗdvideat̉ addere lex ſeq̄nsnā dicit. Sꝫ ⁊ ſi ꝗs ⁊cͣ.Itē pōe in īſtituto ex aſſe ꝗ ſe gerit heredē ꝓ ꝑtetotā hr̄ditatē vr̄ agnoſcer̄: vt. jͣ. e. l. ſi ex aſſe ⁊ẜꝫ hoc n̄ p̄t ꝓ ꝑte adire ⁊ſucceſſiue. ⁊ fac̄. jͣ. e. l. ſiſolꝰ. §. idē puto. ⁊. C. deoī agro deẜ. l. iiii. li. xi.¶ ¶ Acquirere pōt alioꝗn ſecus eēt. ut. jͣ. e. l. ſi ſolus. §. idē puto. in fl. §.Itē hoc ſi per ſe. ſi aūt ꝑ ſe ⁊ ꝑ alium dic vt. jͣ. e. l. ſi ego. ⁊. l. ſi ex ꝑte. ac.Nō pōt. idē in legato vnius rei lꝫ in herede legatarij ſit ſecus: ut. jͣ. d̓le. i. l. ſi legatarius. ⁊ de le. ii. l. neminē. ⁊. l. grege. ſecūs ſi plura legataeēt. nec onus ſit vni iniunctū: vt. jͣ. de le. ii. l. ſi duobꝰ. ac.χEd ⁊ ſi quis. primo ex tertia .ſ. eſt inſtitutꝰ ticius. ⁊ ideꝫ ticius ſcd̓oꝘ ex alia tertia. tertio ⁊ idem ticius ex alia tertia. ac.f ¶ Agnoſcere. īmo agnoſcendo aliquā ex eis ceteras acꝗrit nec eſt opusaliqua aditiōe etiā ſi nō delate eēt cetere ꝑtes cū adijt vnā: qꝛ ſufficit ſemel adiuiſſe. ⁊ hoc intelligas in eadē ꝑſona: non cū ꝑ aliū eſt acquirendahereditas: ut. jͣ. e. l. ſi ſolus ꝑ totā. ꝙ gͦ dicit hic. ⁊ sͣ. l. ꝓxi. nō pōt .ſ. quſit heres in totū. ſꝫ cū ꝑtē repudiat ꝑtē adit: cur pͥualet aditio? rn̄. qꝛ fauorabilior. ar. sͣ. de lib. ⁊ poſthu. l. cū ꝗdā. Itē ꝗd ſi ꝑtē repudiat ⁊ aditionēaliaꝝ differat; rn̄. nō valet: ut. jͣ. e. l. ſi ſolus in prin. et eſt rō quam dixi.⁊ facit. C. eo. l. quidam. et qd̓ ibi no. ac.indiu. Quādiu ē locus īſtitutiōi ſubſtitutꝰ nō admittit̉. h. d.Io. de imo.Pōt qd̓ eſt vſqꝫ ad. xxx. annos: ut. C. e. l. ſicuratoris. Eſt .n. de iure ciuili aditio. ergo ꝑpetua: ut inſti. de ꝑpe. ⁊ tē.ac. in prin. lꝫ py. dixerat vſqꝫ ad annū ꝑ. l. C. e. l. cū antiꝗoribus. ſꝫ ibi deherede heredis qui nō adit poſt annū. ſꝫ ip̄e viuēs ſic ꝑpetuo: niſi ſtatutūſibi tp̄s vt adeat ſit elapſuꝫ: ut. jͣ. e. l. ꝙͣdiu īſtitutus. vel niſi repudiet: vtC. de repu. here. l. ſicut.Nō pōt. vt. d. l. ꝙͣdiu in prin. hoc tn̄fallit in caſibꝰ: vt. sͣ. de vulg. ſubſti. l. fi. §. ticius. in fi. ⁊ de here. inſti. l. ſipr̄. ⁊. jͣ. de bo. lib. l. libertꝰ pr̄ono. ſꝫ hec vltīa pōt aliter ītelligi. ⁊ fac̄. jͣ. d̓ſcd̓is ta. l. ii. §. deferre. ⁊. §. i. gradu. ⁊. C. de edicto di. adri. tol. l. i.Eius ē priuatio: cuiꝰ ē poſitio vel affirmatio. h. d. vel ſic.abi nō aniſtit iuris potētia volūtas ē inanis ⁊ vacua. h. d. bal.Nolle. al̓s nollet. ⁊ eſt ſenſus: nō pōt repudiare: qꝛ non pōt adire. adqd̓. jͣ. e. l. is ꝗ hr̄s. ⁊. l. is pōt. alij hn̄t velle. q. d. ſi aliꝗs gerat ꝓ hr̄de inbonis viuētis non pōt: ut. jͣ. e. l. nemine ⁊. l. ꝗ ſuꝑſtitis. eiꝰ ergo ē pͥuatiocuiꝰ affirmatio ⁊ ecōtra. ſic. jͣ. de reg. iur. l. eiꝰ eſt. ⁊. l. ꝗ pōt §. ꝙ ꝗſquis.1. Hereditas pōt adiri nutu. h. d. bal. vl̓ ſic. Mutꝰ ⁊ ſuidus? pdigus cui bonis eſt interdictū pn̄t adire hereditatem. h. d.Pau. de ca.¶ Hereditati. qꝛ in aditione nō deſiderat̉ niſi volūtas declarata. ꝑfectū eſt gͦ opus ꝙ ītelligat ꝗd agat: vt. jͣ. de bo. poſ. fu.co. l. fi. ⁊ inſti. de here. qͣ. ⁊ dif. §. fi. Itē pōt iuſſu dn̄i adire. aut aliū adire iubere: ut. jͣ. e. l. pr̄. §. i. ⁊. ii. ⁊ facit. sͣ. de here. inſti. l. i. §. mutus.l¶ Eū cui lege .i. a iudice ꝑ. l. vt. sͣ. de cur. fu. l. i. in prin. no. ⁊ dic qꝛ ꝓdigus. ſecus ſi ꝑꝑ delictū vt ſi cōmiſit crimē maieſtatis vel ēt hereticus fuitvi. C. ad. l. iul̓. ma. l. pe. ⁊ de hereticis. l. manicheos. ac.m ¶ Conſtat. cū auctoritate curatoris: ut. C. de admi. tu. l. cū ꝗdam. necobſtat. jͣ. de re. iur. l. furioſi. qꝛ nulla volūtas eſt .ſ. in alienando. ſecꝰ inacꝗrendo. ar. jͣ. de re. cre. l. certi ꝯditio. §. ſꝫ ſi numerauero. ⁊ de ver. ob.l. is cui. ⁊ facit. sͣ. de teſta. l filius. ⁊. l. is cui.Hereditati quocūqꝫ mō delate: filiꝰ adcūdo nonigat patre: nin p̄cedat iuſſus. ſꝫ in bonoꝝ poſſeſſione fufficit ſi ratibabitio ſubiat̄. h. d. bar. ⁊ Io. de imo. Et pͥmo loꝗt̉ ī hr̄ditate de-

lata ex teſtō vſqꝫ ibi. ſed in bonoꝝ. ſcd̓o in bonorum poſſeſſione vſqꝫ ibi ſꝫ ⁊ ſi fi.Tertio in hereditate delata abīteſtato. Pau. de ca.n ¶ Inuitū .i. cū cuiꝰnō preceſſit volūtas: ut differat a caſu ſequēti. ſed in bonoꝝ ⁊cͣ. ſed ibi eſt alia rō.ne eri. ⁊c̄. p̄cedere .n. dꝫ iuſſus: ut. jͣ. e. l. ſi ꝗs mihi. §. iuſſum. ſꝫ bn̄ ſe obligat ho¶ Sꝫ ī bonoꝝ pladie: ut. C. de bōis q̄ lib. l. fi. o ¶ Obliget̉ .ſ. īuitꝰ.cuit. ēt ſi ab initio nō ꝯſentiat.q ¶ Ratā haberi: ut ⁊. C. ꝗ admit. ad bo. poſ. l. i. ⁊. jͣ. rē ra.ha. l. bonoꝝ. ſic ⁊ trebellianica r̄ſtitutio poteſt haberi rata:vt. jͣ. ad treb. l. ſeruo. ī. §. i. ſic⁊ peti pōt ꝑ ꝓcuratorē ſꝫ hr̄ditas nō adiri: vt. jͣ. e. l. paulus.r¶ Senatuſconſulto: ut inſti.ad orifician̄. ſe. cō. nam ⁊ ea letima dr̄ lꝫ nō ſit ex. l. xii. ta.vt. jͣ. vn̄ le. l. ii. §. fi. ⁊. l. ſe. ac.s ¶ Idem erit ꝓbanduꝫ: ut .ſ.non poſſit adiri.¶ Sed ⁊ ſi. Ex diuturnitate tꝑis cū patientia preſumunt̉oīa ſolēniter acta. h. d. Pau.de ca. ⁊ Bar. ⁊ Bal.t ¶ Diu .i. lōgo tꝑe: ut. jͣ. ꝗ ⁊a ꝗbꝰ. l. ſꝫ ſi fideicō. §. ariſto. b.u ¶ Pater. filio ſciente. ⁊ nonꝯtradicēte. ideꝫ ⁊ ſi poſtulaſſetfilius: ut. sͣ. de pe. here. l. ſi filius. azo. ⁊ arg. sͣ. ad mace. l. ſifiliꝰ. ex tꝑe ergo pͥſumit̉ ſolēnitas obſeruata. ſic. sͣ. de vſur. l.cum de in rem verſo. ac.x ¶ Credendus eſt vterqꝫ .i. pater ⁊ filius. azo. vel dic pater īquē tranſeunt obligatiōes ẜmhas. ll. vt. jͣ. e. l. placet.Si is qui. Qui iuſſu alterius adit pͥſumit̉ ſolū iubēti q̄rere velle ſi iuſſumcredat valere. ſecus ſi ſciat inualidū vel ſine iuſſu adit. h. d. Bar.y ¶ Putabat. tria dicit primū. ſi is. ſcd̓m ꝙͣꝙͣ ⁊cͣ. tertiū. nā cū ⁊c̄. in pͥmo adiviuo iubente. in ſcd̓o eo mortuo. in tertio viuo vel mortuo. Dic gͦ ẜm Ioā.ꝙ facit dr̄iam inter errātē vt in pͥmo caſu. ⁊ dubitātē vt tertio caſu. vt pͥmi aditio nō teneat. alteriꝰ ſic: vt. jͣ. e. l. qui putabat. §. qui bona. ⁊. §. fi. ſed ar. contra.C. de cōdi. inde. l. fi. ⁊ expreſſe reprobatur dicta diſtinctio: vt. jͣ. de condi. ⁊ demon. l. multis. in fi. vbi de errante ⁊ dubitante dicit quēlibet poſſe adire: ⁊ quiserrat vel dubitat. dic vt. sͣ. de teſta. l. de ſtatu. diſtingue ergo inter dubitantem⁊ errantē de facto. vel qꝛ credit matrē ſuam fuiſſe vxorē q̄ fuit cōcubina vt in primo. ⁊ eū ꝗ in iure vt ibi: nā eū ⁊cͣ. ẜm hoc ſciebat ibi pr̄em mortuū: ſꝫ non credebat ꝑ hoc filium fieri ſui iuris. Uel melius in oī errāte vel dubitante attēdas aneius erat ꝓpoſiti vt ſi liber vl̓ paterfa. eēt. vellet eē hr̄s. an v̓o iubēti tm̄ q̄ri necde ſe aliꝗd cogitauit. In pͥmo caſu querit ſibi ſi abſqꝫ iuſſu alicuiꝰ adiuit vt ibi.Nā ⁊ eū ⁊cͣ. vt. sͣ. ti. i. l. ꝗ iure. In ſcd̓o nō ſibi: qꝛ nō voluit. nec iubēti: qꝛ nō potuit. ſic. jͣ. de rebus du. l. ī ambiguo. Et bn̄ ſic diſtinguit̉ qꝛ ꝓpoſitū adeūtis dicit. l. diſtingui: vt q̄rat̉ poſſeſtori. cur ergo nō attēdit̉ vt q̄rat̉ ſibi ſciēti cōditionēſuā: vel dubitāti vel errāti in ea: vt. jͣ. de acꝗ. re. do. l. hō liber. ⁊. l. liber hō. Etforte iō hic ſic diſtinguit̉ adeat cū iuſſu vel nō: qꝛ nō credit̉ ſibi velle acꝗrere cuꝫadiuit iuſſu. ſed ſi fine iuſſu ꝯtra. ⁊ hec oīa cuꝫ his qui putabat ſe filiūfa. ſcit ſe nōeſſe neceſſarium heredē. alioꝗn ſi putat ſe neceſſariū: ꝙͣuis ſit extraneꝰ heres necadire nec repudiare pōt: vt. jͣ. e. l. is ꝗ. ⁊. l. ſe. Dic ergo ſi is ꝗ putat errando infacto vel in iure. ſꝫ. jͣ. dubitādo ẜm primū. vel dic ꝗ putat .ſ. errando in facto ſꝫjͣ. in iure ẜm aliū. vel dic ꝗ putat .ſ. errando vel dubitando: nō tn̄ ſibi ſed iubētiuirere volens ſed. jͣ. ſibi ẜm tertium.a ¶ Sibi. qꝛ non vult.3Patris. putatiui.b ¶ Qui iuſſerit. qꝛ non potuit.c ¶ Quāꝙͣ. ab initio iuſſus inutilis aditionē vitiat: vt. sͣ. ꝙͣꝙͣ ille ꝗ ex poſtfactoſit inutilis non vitiat ꝗn queret adeunti. Et eſt rō qꝛ ſufficit ſemel fuiſſe vtilem.ar. jͣ. de diuer. ⁊ tōp. preſ. l. d̓ acceſ. in fi. Alij dicūt ideo obligari her̄ditati filiū.qꝛ ſuccedit pr̄i ꝗ tenebat̉ hereditati rōne iuſſus. ac.e ¶ Nam eū. valet hec aditio mortuo iubente.d ¶ Pater .ſ. verus.nā valet qn̄qꝫ etiā eo viuo qn̄ adiens dubitat. ſed nō errat ẜm primū. vel qn̄ errat in iure ẜm aliū. vel qn̄ ſibi querere voluit adiens ẜm tertium. ac.f ¶ Sit factus. igit̉ de ſua ꝯditione dubitabat ſecus ſi teſtatoris: vt. jͣ. e. l. ſꝫ ſi deſua. Item error vel dubitatio facti eſſe pōt ſi credebat viuere patrē cū eſſet mortuus. idē iuris ſi ſciebat mortuū ſed non credebat ꝙ filius ꝑ hoc fieret ſui iuris. ⁊facit. jͣ. e. l. ſi ꝗs mihi bona. §. iuſſu. ⁊ de v̓ſuca. l. iuſtum.nterdum. Si filius in ptāte eſt alicui heres neceſſarius facit patrē neceſſariū heredē. ſecus ſi fuit volūtarius. h. d. Bar. Pau. de ca. ⁊ Io. de imo.g ¶ Interdū. regulariter cū filius īſtituit̉ iuſſus precedere pr̄is ⁊ ſequi aditio dꝫvt pr̄i querat: vt. jͣ. e. l. ſi ꝗs mihi bona. §. iuſſum. ſed hoc fallit. ac.Inſtitutus. ab auo qui vtrūqꝫ in ptāte hēbat. ac.i ¶ Facit heredē. ⁊ ita querit ei. cū .n. exheredatus filius hēbatur ꝓ mortuo: ut īaucͣ. de here. ⁊ fal. §. exheredatos. nepos ſit heres auo ipſo iure ⁊ neceſſarius: vtin fi. huiꝰ. l. ⁊ inſti de here. qua. ⁊ dif. §. ſui. que videt̉ cōtra. ſed non eſt cū hic ꝓmortuo ſit. Itē per ꝯn̄s eodē momēto quo querit̉ pr̄i in cuius eſt prāte ut. jͣ. e. l.