feruntmoſitatis ſaremams tam dendem. Eruūrbis talraceat̉ rulpudonbdari fucū vot

educauerim ⁊ dolorū meorum debetis eſſe ꝑticipesnaturali ⁊ probabili ratione. Et conuerſus ad hectorem dixit illi. Et tu chariſſime fili hector oīm fratrum tuoꝝ primogenttus qͥ ⁊ annoꝝ excellētia ⁊ nirtutis ſtrēnuitate p̄cedis ceteros fratres tuos hos meos āplectere monitꝰ ⁊ p̄ceptoꝝ meorum executioneꝫanimoſus aſſume. Sis ergo tu ſolus princeps ⁊ duxhuius negocii ⁊ vniuerſi tui fratres tibi prorſus obediant ⁊ omnes alij regno noſtro ſubiecti qui ī potētia tuarum virium noſti domare ſuperbos ⁊ ī tueanimoſitatis audacia cogis flectere ceruicoſos Egoenim ab hodie ī antea de eo quod de preſenti negocio ſit futurum me totū expolio ⁊ tuis humeris fortioribꝰ totum impono quia in tua iuuenili duriciapotens es bella committere ⁊ bellis ſtrennuis preualere quod me natura debilis poſſe non patit̉ cū adſenium iam declinem ⁊ verbis ſuis rege priamo finefacto hector in vultu quaſi pudoris ⁊ honeſtorumprolatōe verborū ad regis priꝰ uerba reſpōdit.¶ Reſponſio Hectoris primogeniti priami.Ariſſime domine mi rex nunquid eſt homineminhumanum arripere pondus ⁊ ꝙ humana deſiſtens a natura voluntas de illatis iniuriis paſſimnon appetere vlcionem. Et ſi nos qui tanta nobilitate vigemus/ quorum iniuria minima pudoris eſt/magni cum perſonarum qualitas iniuriarum qualitatē minuat ⁊ augmentet ſi vindictā appetimꝰ de īiuriis nobis illatis nos ſumꝰ degeneres hoīm a natura cū etiā aīalia irracionalia videamꝰ hoc uoto potiri. Hullꝰ ē ergo īter veſtros filios care pr̄ qͥ de nece