enim hic caſus vt quilibet noſtrum perſonas ⁊ res ꝓprias debeat fortune committere ad reſtaurationeꝫdamnorū noſtrorum ⁊ ad noſtre grauis iniurie ulcionem. Hec nos terreat ſi greci ipſi aduerſus nos ⁊ p̄deceſſores noſtros obtinuere victoriā. Ham nō eſtnouum ut victor a victis multotiens ſuperet̉. Perbis igit̉ regis ⁊ monitis ōnes aſtantes vnanimiterannuentes deuoto corde ſe offerunt in ōnibꝰ eoꝝ facultatibus ⁊ perſonis. Propter quod rex priamusad eorū oblatōes tā grato corde vulgatas in maioris appetitus audaciam ⁊ animoſitatis feruentiā ſuam aperuit uoluntatem. Sicqꝫ rex ip̄e ī oblationibꝰip̄is exhilaratus immodice recedendi licentiaꝫ affectuoſis verbis tribuit vnicuiqꝫ remanente rege in ſuopalacio cum ōnibus filiis ſuis tam veris qͣꝫ naturalibus tūc exiſtentibus cum eodem. Erat enim ⁊ tunchector preſens cum eis qui iam a pannonie partibꝰredierat ad ipſius regis imperiū patris ſui quos qnes ſic rex facto ſilentio ē verbis talibus alloquutꝰSed anteqͣꝫ ad verba ip̄a prorumperet lacrimis ora rigauit ⁊ inter medios ſingultus ⁊ lacrimas taliter uerba ſua profundit. Hūquid ī memoria ueſtranō reuoluitis auorum veſtrorum necem ſeruitutemexione que meretricio more tractat̉ vobis viuētibꝰ⁊ in tanta potentia conſtitutis. Dignum ergo erit ⁊iuſtum vt ad vindictā tāti pudoris vos deberetisaſſurgere ⁊ totis viribus anhelare. Et ſi nō vltiōeꝫauorum ipſorum ſaltem in ſatiſfactionē voluntatismee qui tanta exinde vexor anguſtia ⁊ innumerabilibus doloribus inceſſanter cū vos ab ānis teneris

xiii