Liber .III.Diſt. III. Ca. III.

perfecte impetrandi ꝯcedere gratiamhec beda. Non ſolū autē hec diſtractioque ſit in orōnibꝰ generat̉ ex deceptione demonum. veꝝ etiam ex ꝓpria negligentia hoīm. Nam cū ante pn̄s oratōnis occupamus nos cū vanitatibꝰ mūdi verbis aut factis. eadem etiam tꝑeorōnis occurrunt nobis. ⁊ cū aſſiduecogitamus terrena que ꝯcupiſcimus.ſec eadē in orōne toleramus etiā cumnolumus. De hoc beatus greg. ſic d̓t.Flaꝝ namqꝫ reꝝ quas agimus ⁊ in vſū habemus ymagines nobis verſant̉in mēte ⁊ puritatē intentionis ⁊ deuotionis impediūt in orōne. ⁊ recto quidem iudicio qd̓ volētes prius foris egimus hoc demū interius patiamur inulti. Et mēs noſtra que terrena hec aſndue cogitat cū vult. hec etiaꝫ toleratin orōne cum non vult. O Undemulti ſunt incluſi in monaſtetijs. autin cellis. qui tn̄ cū toto mundo ꝑ mentis diſtractōem ⁊ inutilem occupatioſſem fabulant̉. ⁊ ideo lōge eſt a deo eotum animus. qꝛ in orōnibꝰ poſiti cogitationibꝰ ſe occupant. De talibꝰ ſic d̓beatus ihero. Incongruū eſt latere cortore. ⁊ mente vndiqꝫ euagare. Multiſunt incluſi in ordine. qui tn̄ fabulantūt cū toto mundo. Unde fieri non p̄t.bt cum deo aliqn̄ loquat̉. qui tacēs cūtoto mundo fabulat̉. hec bea. ihero.P Et ſciendū ꝙ hanc mentis inſtabilitatē humanuꝫ genus ꝓpter preuaricatōem primi hoīs patit̉. qui ꝓiectus a facie dn̄i ꝓpter peccatū inobediēle eo ꝓfundius ad deſideria terrena ēinclinatus. quo magis guſtu ſupernorum bonoꝝ eſt priuatus De hoc hugode ſancto victo. in lib. de archa nōe ſicait̓. Uidendū nobis eſt vnde tanta incorde hoīnis inſtabilitas ⁊ viciſſitudobrlat̉. Primus itaqꝫ homo ꝯditus fuſt vt̄ ſi non peccaſſet. ꝑ ꝯtemplationis

pn̄tiam vultui ꝯditoris ſui ſemper aſſiſteret. ⁊ eum ſꝑ videndo ſemꝑ amaretſꝑamando ſemꝑ ei adhereret. ſemꝑ eiqui immortalis eſt adherendo viueretſemꝑ ipſe vitā ſine termino poſſiderꝫſed ꝓiectus eſt a facie dn̄i qn̄ ꝓpter peccatū cecitate ignorantie ꝑcuſſus ab intima ꝯtemplatōe illius lucis foras venit. atqꝫ ꝓfundius ad deſideria terrēamentē inclinauit. quo magis ſupernorum dulcedinem quoꝝ iam guſtum ꝑdiderat obliuiſci cepit. Sic itaqꝫ factus eſt vagus ⁊ ꝓfugus ſuper terrā. vagus videlicet ꝓpter inordinatam ꝯcupiſcentiā. ꝓfugus ꝓpter peccatricemꝯſcīam. Cor ergo hoīs qd̓ prius amori diuino affixū ſtabile perſtitit. ⁊ vnūamando vnū permanſit. poſtqͣꝫ per deſideria terrena defluere cepit. qͣſi in totdiuiſum eſt quot ea ſunt que ꝯcupiſcitSicqꝫ fit vt mens que veꝝ bonū amare neſcit nunqͣꝫ valeat eſſe ſtabilis. qꝛdeſiderij ſui finē in his que amplexat̉non inueniens dum ſꝑ deſiderio ſe extendit ſequens qd̓ ꝯſequi nō valet nūqͣꝫ requieſcit. hinc ergo naſcit̉ motusſine ſtabilitate. labor ſine requie. curſus ſine peruentione. ita vt ſemꝑ ſit inquietum cor noſtꝝ donec illi adherereceperit. vbi ⁊ deſiderio ſuo nihil deeſſegaudeat. ⁊ ea q̄ diligit ſꝑ manſura ꝯfidat. hec hugo. Ex quibꝰ verbis colligere poſſumus ꝙ inſtabilitas mētis maxime cauſat̉ ex carētia diuini amorisqꝛ quanto minus deus diligitur tantomagis res terrene ac ſenſibiles amantur. que ſunt occaſiones diſtractōis ipſius mentis. quanto vero magis diligit̉ deus cum tranquillo corde ac ſtabilitate ipſe dn̄s exorat̉ De hoc maximus ſic d̓t Qui familiariter deū amathic ſine occupatōe orat. hic ⁊ deū precordialiter amat. non aūt orat ſine ocmencupatione qui alicui terrenoꝫ

R. iij.