¶ Liber .III.¶Diſt. III. Ca. III.
nec affectū ꝑ deuotionem De talibusd̓r yſaie. xxix. ppl̓us iſte labijs ſuis glorificat me Cor aūt eoꝝ longe eſt a meQuidā ſunt qui orant cū medio cordequi .ſ. ad ea que dicūt hn̄t intellectumſed nō affectū De quibꝰ d̓roſee. x. Diuiſum eſt cor eorū. Et qꝛ in corde ſuntintellectus ⁊ affectus. igit̉ illi orāt intoto corde qui orant cū intētione ⁊ affectione .i. qui attente intelligunt. quedicunt ⁊ afficiūt̉ ad ea que dicūt. taliserat beatus paulus qui dicebat. Orabo ſpū orabo ⁊ mente. M Ubi tn̄ diligenter eſt ꝯſiderandū. ꝙ triplex ē effectus orōnis. Primus effectus orōnis eſt ꝯmunis oībꝰ actibꝰ caritate informatis qd̓ eſt mereri. ad hūc effectūnon ex nccītate requirit̉ ꝙ attentio aſſit orōni ꝑ totū. ſed vis prime intentionis qua aliquis accedit ad orandū reddit totā orōem meritoriā ſicut acciditin alijs actibꝰ meritorijs. Secunduseffectus orōnis eſt ꝓprius qd̓ eſt impetrare ⁊ ad hūc effectum ſufficit primaintentio quā deus principaliter intendit. Si aūt prima intentio orō nō eſtmeritoria nec impetratiua. illā em̄ orōnem deus nō audit cui ille qui orat nōintendit. Tercius ꝟo effectus orōniseſt quē principaliter efficit q̄dam ſpūalis mētis refectio. ⁊ ad hoc de nccītare requirit̉ in orōne attentio. Et ſciendū ꝙ triplex eſt attētio. q̄ orōni vocalipoteſt adhiberi. vna quidē quā attēditur ad ꝟba. ne quis in eis erret. Scd̓aquā attēdit̉ ad ſenſum verboꝝ. Teciaqua attēdit̉ ad finē orōnis .ſ. ad deum⁊ ad rē pro qua orat̉ que quidē maxime ē nccāria. In ſpiritu gͦ ⁊ veritateorat qui inſtinctu ſpūs accedit. etiamſi aliqua infirmitate mēs poſtmodumeuaget̉. Si quis aūt ex propoſito inoratione mente euaget̉. hoc peccatuꝫeſt ⁊ impedit orationis fructum. Eua
gatio vero que ſit preter ꝓpoſitum orationis fructū non tollit. Un̄ baſiliusdicit. Si ex debilitate fixe nequis orre. qͣꝫtum potes. teipſum cohibeas. ⁊deus cognoſcet. eo ꝙ non ex negligentia ſed ex fragilitate vt oportet aſſiſtere coram domino. hec baſilius. HUnde euagatio mentis peccatum eſt.qn̄ ſit ex ꝓpoſito vel negligentia eſt ſecus qn̄ ſit preter ꝓpoſitum ⁊ cū mentequis cohibet quantū poteſt. Et notādūẜm ꝙ d̓t petrus damia. Cum ad eccleſiam oraturi ⁊ pſallaturi feſtinamusillic tenebrarum principes aduerſumnos ſeraliter dimicant vt ꝑ illuſionesfantaſmatum ab his que ꝑ labia refiuunt vagabundas mētes euertant. ſacpe. da. Nā ſunt non nulli vt d̓t beda inquadam omel̓. qui intrantes ecclenaſermonibꝰ multis orationem vel pſalmodiam ꝓlongat. ſed alibi corde intedendo nec ipſi quid dicunt recolunt.ore quidem orātes ſed mente foris vagantes. omni orōnis ſe fructu priuantputantes a deo precem exaudiri. quanec ipſi qui fundunt audiunt Qd̓ antqui hoſtis inſtinctu fieri nemo dubitetqui animaduertere velit. ſciens em̄ vt īlitatē orandi ⁊ inuidens hoībꝰ gratraimmittit multimodum orantibꝰ costationū leuium; ⁊ aliquando etiā tutpium nocentiumqꝫ fantaſmata. quibꝰorōnem impediat a deo. vt nonnuncitales tantoſqꝫ diſcurrentium cogitationum fluctus ꝓſtrati al̓s ꝑferat in oratione toleramus. qͣles nec in lecto iacentes tolerare nouerimus. Unde ſieceſſe eſt vt agnitam dyaboli curemasſuperare maliciam. ⁊ ipſi videlicet ammum ab hmōi nebulis quas hoſtis aſpergere gaudet inqͣꝫtum poſſumus ſtenando. ⁊ pij defenſoris ꝑpetuum niagtando ſubſidium. qui potens eſt qͣꝫuisindignis peccatoribꝰ ⁊ pure orandie