Liber .III.¶ Diſt. I. Ca. XI

neuſtodi legē meā atqꝫ ꝯſiliū meuꝫferit vita aīme tue. hortat̉ eciā noſ domus vt eius cōſiliū ſuſcipiamus ⁊ſctuemus. Eccl̓. vi. Fili audi ⁊ accite ꝯſiliū meū ⁊ ne abicias illd̓ acſi diat audi ꝯſiliū meū qͣꝫtū ad ītellectuꝫrecipe qͣꝫtū ad affectuꝫ vt dicas cumplal. Mane aſtabo tibi ad cōſilia tuabſſicite inquitenda ⁊ videbo veracit̉nmindo ⁊ ex his qd̓ tibi placet vel dipliceat fideliter exeq̄ndo in his autēretibꝰ qͥ cōſilijs ⁊ p̄ceptis dn̄icis ſicpmnpte obediūt ſcā trinitas libēter ſoTihītate. ⁊ dulcit̉ illas viſitare. vn̄vob. xiiij. qͥ diligit me ẜmōꝫ meū ſerdabit. ⁊ pt̄ meꝰ diliget eū ⁊ ad eū venimus ⁊ man. apd̓ eū facie. Ueniet addo pt̄ viſitādo memoriā ⁊ excitandoroꝑādū. peniet ad nos verbuꝫ pr̄isincando ad intll̓ntiaꝫ ad clare ꝯtēandū veniet ad nos ſpūſſanctus vonatē inſlāmando ad dulciter amanmanſiōꝫ aūt faciūt apd̓ nos. cuiꝰa ſſignat btūs gre. in qͣdā ome. didis. in quorūlibet corda venit dn̄s ⁊mmiōꝫ nō facit qꝛ ſic deū recipiūt vtrrꝑe tēptatōis ab eo recedūt. ī quonda vero corda venit ⁊ manſiōꝫ faſꝛ ſic̄ eos amor diuinus inflāmatrenetrat. vt tꝑe temptatōis ab amocius nō recedāt. ille em̄ vere deū arat̉ cuius mentē delectatio praua exIlſenſu nō ſuꝑat. Qui aūt in caritamnanet ī deo manet ⁊ deus ī eo. Dent māſiōe d̓r Prouer. viij. Deliciete ſunt eſſe cū filijs hōiꝫ. delectaturdeus eſſe cū filijs hōiꝫ ſua ꝯſilia eirepta obſeruātiū. E Sed ꝯſidedū eſt ꝙ ſunt nōnulli qui ꝓpriū cōAſequūtur. qui ſibi ſapiētes vidēſequentes errorē ſuū. nec volētesmmeſcere ꝯcilijs alioꝝ hytl̓es ſuntmtatē tumētes ſibi placētes ⁊ in oe ſulomagni. quos bea. ber. ī quo-

dā ſermone rep̄hendit ſic dicēs. Lepra ꝓprij cōſilij eo pernicioſior ē. quomagis occulta. et quanto plus habundat. tanto ſibi quiſqꝫ ſapiēcior. hec illoꝝ eſt qui zelum dei habētes. ſed nōẜm ſcienciā ſequentes errorē ſuum. ⁊obſtinati in eo ita vt nullis cōſilijs velint acquieſcere. hy ſunt veritatis deriſores. inimici pacis. caritatis īexpertes. vanitate tumentes. ſibi placētes. ⁊ magni in oculis ſuis. ignorantes dei iuſticiā. ⁊ ſuam voluntatē ſtatuere volentes. Et que maior eſt ſuperbia. quoniam vt vnus homo tocius cōgregatōis iudicio ſuum preferat iudiciuꝫ. tāqͣꝫ ip̄e ſolus habeat ſpiritū deiqui ſe faciūt religioſiores alijs. qui n̄ſunt vt ceteri hominum. ⁊ ecce arioli⁊ ydolatre facti ſunt. hec Bernar. Un̄neceſſe eſt vt poſtponentes ꝓprie volūtatis ꝯſilium ſubmittamus nos confilijs dei ⁊ p̄ceptis eius. ne incurramuſpericulū anime ⁊ eternum īteritum.Unde prouerbiorū .jͣ. dicitur quaſi cōminando vocaui et reniuiſtis. extendimanum meam. et nō fuit qui aſpiceret. deſpexiſtis omne cōſilium meumet increpatōes meas neglexiſtis. egoquoqꝫ in interitu veſtro ridebo ⁊ ſubſānabo cū vobiſ quod timebatis aduenerit. cum irruerit repentina calamitas ⁊ interitus qͣſi tepeſtas ingrueritqn̄ venerit ſuꝑvos tribulatō ⁊ āguſtiatunc īuocabūt me ⁊ nō exaudiā maneꝯſurgēt ⁊ nō īueniāt me. eo ꝙ exoſaꝫhabuerūt diſciplinā. ⁊ timorē dn̄i n̄ſuſceperunt. nec acquieuerint cōſiliomeo ⁊ detraxerīt vniuerſe correptionimee. Comedēt igit̉ fructus vie ſue. ſuiſqꝫ ꝯſilijs ſaturabunt̉ auerſio ꝑuuloꝝīterficiet eos ⁊ ꝓſperitas ſtultoꝝ ꝑdetillos. Qui aūt me audierit abſqꝫ tertore r̄qͥeſcett̉ ⁊ hn̄dācia ꝑfruerit maloꝝ tīore ſublato ⁊ ſic pꝫ d̓ dono ꝯſilij.