Diſt. I. Ca. II.Liber.III.

Uero quid ſit cordis mundiciaet de hoc Opt̉ cupio informariCapitulum IIPater HUndiciā cord̓eſt puritas mentis omneꝫ abhorrens īmundiciā. Uel ſic. Mundicia cordis eſt vtriuſqꝫ hominis ītegritas diuini amoris intuitu obſeruata.Neceſſe eſt aūt ante om̄ia vt intellectus ⁊ effectus purget̉ in nobis. Intellectus vt ſciamus quid agere debeamꝰAffectꝰ vt ea que ītelligimꝰ agere valeamus. De hoc bea. bern. dicit. Duoſunt que in nobis purganda ſunt ītellectus vt nouerit affectus vt velit. Etnotādū ꝙ cū cor ſit prīcipiuꝫ radix ⁊fons a quo fluit ī totū corpus vita ſenſus ⁊ motus naturaliter ⁊ in cogitacionē in delectatōꝫ ⁊ in ꝯſenſum mūdicia vl̓ īmūdicia puritas vel īpuritasſpecialit̓ et ī līguā ⁊ ī opus ſenſibilit̓et corporalit̓ ꝓin̄ origo cogitatōis etſcatur igo delectatōis ⁊ ꝓpago līgue ⁊oꝑis eſt a corde. Un̄ ſi fons cordis purus eſt ⁊ mūdus tūc fluitus ⁊ fluuiusmūdus exiens ab eo ⁊ ſi eſt impuruset īmundus tūc ⁊ illa ſimiliter q̄ procedunt ab ip̄o. Un̄ d̓r in Mathe. Decorde exeūt cogitatōes. Et hec ſunt qmundant vel coīquināt totū hominē.Et ꝓpter hec vt ad ſuam perfectiōꝫ etꝓfectum ⁊ decorem ꝓficiat mūdatusin cogitatōe delectatōe lingua et oꝑerecte pͣs. primo petit ip̄m fontem cordis mūdari dicens. Fiat cor meū immaculatū qꝛ ab ip̄o cetera mūdant̉ etmaculantur. I Specialiter tn̄ poteſt diſtingui ꝙ alia ſit mūdicia cord̓alia lingue. alia oꝑis. Mundicia operis ē īnocētia actōis q̄ eſt mundiciamagna. Mūdicia lingue eſt refrenatio ſermōis. q̄ ē mūdicia maior. Mūdicia cordis eſt reſtrictio cogitatiōis

⁊ delectatōis. q̄ eſt maxīa. qꝛ vittꝭ dꝰuina eſt ⁊ īmediate in deū tēdēs ad vdendū ⁊ diligēdū. de qͣ mūdicia ꝓpintelligit̉ illud. Math. Beati munocorde qm̄ ip̄i deū videbūt. Sūma elꝰꝑfectio videt̉ eſſe cordis mūdicia.corruptio. qm̄ ad verā beatitudine. qdꝯſiſtit in viſiōe dei eſt īmediata d̓iſteficio. De hac triplici mūdicia d̓r ī hInnocēs manibꝰ. Ecce mūdicia oīeris. ⁊ mūdo corde id eſt cogitationeEcce mūdicia cordis. qͥ nō accepiiꝰuanū animā ſuā ſcꝫ nec iurauit ī copximo ſuo. Ecce mūdicia ligue. dꝰdicia igit̉ oꝑis magna eſt qꝛ magnoꝑfectū eſt cohibēdo ſe a malo oꝑnocentiā cuſtodire. Un̄ p̄ſal. Cuſiddꝰ.1ſīnocētiā ⁊ vid̓ eqͥtatē. Uūdicia ſibꝰmaior eſt qꝛ magis ꝑſctm̄ eſt ſiduoꝰrefrenare qͣꝫ opus cohiberē. illd̓ facimulti. iſtud ſciūt vl̓ poſſunt facete ꝑci. Un̄ d̓r bea. Iaco. Si qͥs nō onensrit in lingua hic ꝑfectus eſi vit. dbdicia vero cordis maxima eſt qꝛ mdmum ⁊ ꝑfectiſſimū eſt cogitatioesdelectatōes ad huc in corde reſttinsre. cū em̄ opus cohibet̉ cū lingua tisnatur et regit̉. ſole cogitationes aꝰlectaciones adhuc in corde ſcatutiet ſperguntur de illa antiqua fomꝰputredine intantum. ꝙ ſicut nec h.mi motus affectionis ⁊ concupiſcecie ita nec primi motus cogitacionꝰſunt ī noſtra poteſtate que ſanctis afectis viris adhuc in carne infetelꝰR Ab hac auiem cogitacionūꝫrietate ⁊ mutabilitate in preſentimo ad perfectum poteſt liberari ſꝫ iꝰficit poſſe per graciam ipſas refrelꝰre ac reſtringere ab illicita volitioꝰ⁊ reuolutōe in mente qd̓ eſt iam indicia ⁊ puritas cordis ī hac vita hſibilis quia ab ipſa mutabilitate dodtacionū per ſolaꝫ viſionē dei pemiꝰ