Liber .II.Diſt. III. Ca. VI.

accipit̉. motus etiā carnis nobis pacēcū deo faciunt cū temptādo ꝯtradicūtnā iuſti mēs in eo ꝙ ad ſuꝑna dixigit̉ex corruptibili corpore graui bello fatigat̉. que ⁊ ſi qn̄ a deſiderijs celeſtibꝰhuius mūdi qͣlibet minima delectatōetardat̉ ip̄o bello ſue temptatōis impellit̉. vt illud toto corde diligat qd̓ ꝯtradictio nulla ꝯturbat. vnde fit vt quietēintimā ad memoriaꝫ reuocet ⁊ carnisſue illecebra fugiēs ad illā pleno amore ſuſpiret. Conſiderare em̄ ex temptatione quiſqꝫ ꝯpellit̉ Un̄ vel quo ceciderit qui poſtmoduꝫ dei pacem deſeruit.rixam ſibi ꝯtra ſe exurgere ſemetip̄mſentit ⁊ tūc verius videt de ſe cur a deidilectione cecidit. vel quid ꝑdidit quia ſe dilapſus ſuā in ſe ꝯtumeliam inuenit. Pacem gͦ nobis cū deo terre beſtiefaciunt. qꝛ motus carnis dū nos temꝑtando laceſcūt ad amorem quietis intime impellūt. hec greg. Q Sedhoc ꝯſiderandum. ꝙ qͣꝫuis caro nr̄a mhil deſideret ſine aīa a qua accepit ſenſus ꝑ quos ſumit ⁊ motus. debet tn̄ eadem aīa ſubdite ſibi ſubſtantie hoc eſtip̄i corꝑi negare ea que nociua ſunt. ⁊a corporeis cupiditatibꝰ ⁊ ꝯcupiſcentijs eam refrenare vt eo liberius poſſitrebꝰ vacare diuinis. De hoc leo papain quodā ſermone ſic d̓t. qͣꝫuis nihil caro ſine aīa deſideret ⁊ in̄ accipiat ſenſus vnde ⁊ motus. eiuſdē tn̄ aīe ē quedam ſubdite ſibi negare ſubſtātie ⁊ interiori iudicio ab inconuenientibꝰ exteriora frenare. vt a corporeis cupiditatibꝰ ſepius liberata in aula mentispoſſit diuine vacare ſapīe. vbi em̄ ſtrepitu terrenaꝝ ſilente curaꝝ in meditationibꝰ ſanctis ⁊ in delicijs letet̉ eternis. qd̓ ⁊ ſi in hac vita difficile eſt ꝯtinuari. pōt tn̄ freqn̄r aſſumi vt ſepius⁊ frequētius diuitijs ſpiritalibꝰ qͣꝫ carnalibꝰ occupemur. ⁊ cū melioribꝰ cu-

ris maiores impendimus moras. mincorruptibiles diuitias etiā tꝑtranſeant actiones. hec leo papa.Notandū etiam ꝙ quicūqꝫ vinceteꝰluerit vitiū aut paſſiones temptationum quas patit̉. debet idem vitiuꝫ fquod maxime infeſtat̉ explorare ⁊ totra illud principale certamen arripes⁊ omnem curam ac ſollicitudinem lillius vitij expugnationem adhicerequo deuicto facilius poterit ſequentꝰvitia ipſum impugnantia cum adiutorio dei ſuperare. hoc ꝯmemorat ſciꝰpion abbas in collatione patrum ſedicens. Cū igit̉ octo vitia oē genꝰhoīm pulſent. non tamen vno moperpetunt cunctos. in alio namqꝫ itritus fornicationis locuꝫ obtineicipalem. in alio ſuperequitat futor: malio xenodoxia vendicat tirannidemꝰin alio arcem ſuperbia tenet ⁊ cū ꝯſeomnes ab omnibus impugnari d̓iuꝰſo tamen modo ⁊ ordine finguli ſaboramus Quamobrem ita nobis aabꝰſus. hec arripienda ſunt prelia. vt evnuſquiſqꝫ vitiū quo maxime inetur explorans quidem aduerſus inꝰprincipale certamē oēm curam mneꝰtis ac ſollicitudinem erga illius impꝰgnationem. obſeruationemqꝫ emsgens aduerſus illud quotidiana diꝰꝰgens ſpicula. ꝯtra illud cūctis mtis cordis ſuſpiria crebraqꝫ gemiila ꝯtorquens. aduerſus illud visrum labores ac meditationes coraꝰſui impendēs. indeſinētes quocnum fletus ad deū fundēs ⁊ īpugnꝰnis ſue extirpatōem ab illo ſpāliieꝰiugiter depoſcens. Impoſſibilemēeſt de qualibet paſſiōe triūphuꝫ qͥdam ꝓmereri. priuſqͣꝫ ītellexit īduvel labore ꝓprio victoriā certamimꝰmetip̄m obtinere non poſſe cum tavaleat emundari. neceſſe ſit eum dꝰ-