Liber .II.Diſt. III. Ca. V.
feriunt. nam ſepe immoderata ira. iuſticia. ⁊ ſepe diſſoluta remiſſio vult miſericordia videri. ſepe incautus timorhumilitas ſepe effrenata ſuꝑbia. appetit libertas apparere. ſed ſi erumnā noſtre captiuitatis agnoſcimus. ſi ex amore patrie in intimis dolemus. vitia que male letis ſubrepunt. bene triſtibꝰ preualere non poſſunt Un̄ ⁊ beneſubdit̉ de amicis beati iob. Cūqꝫ eleuaſſent oculos ſuos ꝓcul nō cognouerunt eū Afflictos eī nos vitia minimecognoſcūt. qꝛ triſte cor mox vt pulſauerint reprobata reſiliunt. ⁊ que nos letos quaſi nouerāt. qꝛ penetrabant. merentes cognoſcere nequeūt. qꝛ ip̄o noſtro rigore frangunt̉ ſed antiquus hoſtis quo in eis fortiter dep̄hendi ſe cōſpicit. eo illa ſub ꝟtutū ymagīe altiusabſcondit. Un̄ ſubdit̉ Et exclamātesplorauerūt ſciſſiſqꝫ veſtibꝰ ſparſeruntpuluerem ſuꝑ caput ſuū ſederuntqꝫ cūeo interra. ſignat̉ em̄ pietas ꝑ ploratum Diſcretio ꝑ ſciſſionem veſtiū. effectus opeꝝ ꝑ puluerē capitū. humilitas ꝑ ſeſſionem. Aliquando em̄ piumquid hoſtis inſidiās ſimulat. vt ad crudelitatis terminū ꝑducat. ſicut eſt cōplecti ꝑ diſciplinam culpam ꝓhibet.quatenus que hic nō reprimit̉ gehenne igni feriat̉. Aliqn̄ diſcretionis imaginem oculis obijcit ⁊ ad indiſcretionis laqueos ꝑducit. ſicut eſt cū impulſu eius pro infirmitate nobis plus alimentoꝝ qͣſi diſcrete ꝯcedimus. ſed indiſcrete ꝯtra nos bella carnis concitamus Aliqn̄ aūt affectū ſimulat bonoꝝopeꝝ ſed ꝑ hunc inquietudinem irrogat laboruꝫ ſicut eſt cum quis quieſcere non valet ⁊ quaſi de ocio iudicari timet. Aliquando enim imaginem humilitatis oſtentat. vt affectum humilitatis ſubtrahat. ſicut eſt cum quoſdāpluſqͣꝫ ſunt infirmos atqꝫ inutiles ſibi
metipſis aſſerit vt duꝫ ſe nimis indidꝰnos ꝯſiderant. res in quibꝰ ꝓdeſſeamis poterant miniſtrare ꝑtimeſcanſed hec vitia que ſub ꝟtutibꝰ ſpecie atiquus hoſtis occultat. valde ſubtiniemanus ꝯpunctōnis examinat. qui eiveraciter intus dolet. que agenda ſoris queve non agenda ſint fortitet puidet. ſi em̄ vis ꝯpunctōis in intimaafficit oīs ſtrepitus praue ſuggeſtioleobmuteſcit. ⁊ ſi corveraciter doſet. ſnguam contra nos vitia nō habent. ſegreg. A Et notandū ꝙ antiquuehoſtis tanta ſe arte palliat. vt nōneante oculos decepte mentis vitia vitutes fingat. vt exinde quiſqꝫ quanspectet p̄mia. vnd̓ eterna dignus eſt ꝰuenire tormenta. ⁊ ꝓpter hoc eo tatous mens vitiū deſerit. quanto ꝑ vidꝰtis ſpeciem decepta premioꝝ etiameo retributionē querit. De hoc beatogrego. xxxij. moral̓. exponens illudctū. cartilago illius qͣſi lamine ſetisſic ait Qui em̄ ꝑ cartilaginē niſi ſulatio oſſis accipit̉. Cartilago namꝰoſſis oſtendit ſpēm ſed oſſis nō lfirmitatē. Et ſunt nōnulla vitia cſtendūt in ſe rectitudinis ſpeciem ſexprauitatis ꝓdeunt infirmitateſtis em̄ noſtri malicia tanta ſe arteyliat. vt plerūqꝫ ante decepte menuꝰculos culpas virtutes fingat. vt maquiſqꝫ quaſi expectet premia. vnd eꝰna dignus eſt inuenire tormentaꝰrūqꝫ in vlciſcendis vitijs crudemꝰagit̉. ⁊ iuſticia putat̉. atqꝫ im modꝰta ira iuſti zeli meritū credit̉ ⁊ coſtortis moribꝰ peccantes dirigi cꝰdebeant. violenta inflixione frandꝰtur. Plerūqꝫ diſſoluta remiſſio qꝰmāſuetudo ac pietas habet̉ ⁊ doᵖqͣꝫ decet delinquentibꝰ tꝑaliter fyſad eterna ſupplicia crudeliter tetur. Nonnunqꝫ effuſio mīa creditꝰ