LiberDiſt. II. Ca. XIIII..II.

tes ſubito pctā ⁊ iniquitates deſerunt⁊ ad virtuoſam vitam ⁊ ſanctam operationem bene viuendo conſurgunt ⁊ꝑ oꝑa bona que agunt ſcd̓m maius ⁊minus proximis ſuis bona exemplaoſtendūt. De talibꝰ beatus gregoriusſuꝑ cantica exponēs illud dictū. Queeſt iſta que progredit̉ quaſi aurora ſicait. Sunt nonnulli qui magna intentione que ſint tormēta reproboꝝ aſpiciunt ⁊ ſuꝫ facta ꝓpria ſine palpationeexaīatione ꝯtendunt. Cūqꝫ ſe peccaſſecongnoſcunt ⁊ per hoc ire ad tormenta reproborum ꝑtimeſcunt. tunc ſubito tenebras imquitatis derelinqunt ⁊luce iuſticie accendi cōcupiſcunt moxad ſanctam operationem ꝯſurgunt. ⁊ꝑ bona que faciunt clarere proximisincipiunt. hi proculdubio velut aurora conſurgentes progrediunt̉. qꝛ ſubito noctem peccati euacuantes ad lucēmagis ac magis dilatant̉. ſic aīa queprius in tenebris nūc ſplendens apparet. ⁊ que etiam in ſe obfuſcabat̉. nūcluce ſancte oꝑationis reſplendet pulcra vt luna. Cuna quippe dum noctemilluminat. caligantibꝰ oculis iter ꝑ qd̓homo gradiat̉ oſtendit. Sic nimirumqueqꝫ anima. que tenebras dimittit ⁊in ſanctam operationem ſe extenditdum exemplum bene operandi tribuitquaſi lucem tenebreſcentibus oculisſpargit. Dum em̄ peccantes quiqꝫ bonum opus aſpiciunt. ⁊ ad idem faciēdum ſe conuertunt quaſi errantes innocte per lumen lune ad viam redeūt:hec itaqꝫ ſancta anima dum peccātibꝰexemplum prebet. quaſi luna in noctelucet. duꝫ vero magis ac magis creſcit⁊ de die in diem ꝑ ꝯſuetudinem bonioperis lumen iuſticie perfecte percipitvt etiā bonis exemplum imitationisprebeat que prius ſolis peccatoribusimitanda apparebat. profecto iam lu-

na ſol efficit̉. quia que in nocte ettatibꝰ lucebat. mō in die ambulantibꝰlumen veritatis manifeſtat. hec gregoTales namqꝫ qui poſt pct̄ā perpeſtataad penitentiam redeunt ⁊ ſancte vſubnōnunqͣꝫ ex dono celeſtis gratie. et iaꝟbuꝫ doctrine ad alios docendos ꝑtpiūt. quoꝝ p̄dicatio tanto ſuauius abdientibꝰ ſapit. quanto eoruꝫ actio ſebis que predicant ꝯtraria non eſt. 2hocꝭ beatus grego. ſuper ezechie em nicait. Sepe enim quoſdā videmus ſe ſeta mentū ad ſancte lectionis ſtuaiumꝯtuliſſe atqꝫ inter ꝟba dn̄ica recodinoſcentes in quātis deliquerūt ſemenbſos in lacrimis mactare. merore ꝯtꝰnuo affici. in nullis huius mūdi ꝓſtritatibꝰ delectari. ita vt eis vita p̄ſcioneri ⁊ lux ipſa faſtidio fieret. vit adcolloquendū ꝯmunīa admittere. atta rigore diſcipline aīm difficile telꝰxare ꝓ amore cōditoris luctū ſolumo⁊ ſilentio gaudere. ⁊ tales p̄cepta bbq̄ ſenſus illoꝝ capere potuit. memodꝰnō amiſit. qꝛ collectus in deo aīmusꝰgendo ſemꝑ ⁊ recolendo ẜuauit. et ſꝰplerūqꝫ vt tales quiqꝫ ex dono celeſiꝰgr̄e etiā ꝟbū doctrine ꝑripiant alcbꝟitatis ꝑabulo qd̓ ip̄i intrinſecus dꝰciter ruminant ⁊ ꝓximos ſuauitet vcant. De quoꝝ ꝑfecto ore p̄dicatio adientibꝰ tanto dulcior eſt quanto eoactio contraria ſuis predicationiobꝰnō eſt. quia de ꝓpria vita ſumunt. qdꝰquid per linguam ꝓximis confetulꝰnam ſermo dulcedinem nō habet qͥdvita reproba intra ꝯſcientiam remodet ¶ Un̄ neceſſe eſt vt qui voldei loquit̉ prius ſtudeat qualiter viuꝰvt poſt ex vita colligat que ⁊ quantdicat. ad predicandum nam ch ẜconſcientia ſancti amoris edificataexercitatio ſermonis. quia amandIeſtia intra ſemetipſum predicatoru