LiberDiſt. II. Ca. IX..II.

Libſpe minime diſtant patrimonia ⁊ res ſibi a domino traditas ad neceſſitatemſibi poſſident. et tamen ad res ipſasquas poſſident ex deſiderio non obligantur. Et ſunt nonnulli qui ad ꝯprehendēdū culmē ꝑfectōis accinctiterrena derelinquunt. rebꝰ habitis ſe nudant ⁊ ꝯſolatiōꝫ de exterioribꝰ haberenolunt. De talibꝰ beatus gre. viij. mo.exponens illud. Deſperaui neqͣqͣꝫ vltra iam viuam ſic ait. Sunt nonnulliiuſtoꝝ. qui ſic celeſtia appetunt. vt tam̄a terrenorū ſpe nō frāgātur. largita diuinitꝰ patrimonia ad neceſſitatis ſubſidiuꝫ poſſidēt. honores tꝑalit̓ īpenſos tenēt. aliena nō ambiunt. ſuis licite vtuntur qui tn̄ ab eiſdem rebꝰ quaspoſſident alieni ſunt qꝛ adhuc ipſa q̄poſſidēt ex deſiderio nō tenēt. Et ſuntnōnulli iuſtoꝝ qui ad ꝯp̄hēdendū culmen ꝑfectōis accincti dum altiora īterius appetunt exterius cuncta derelīqunt. qui rebꝰ habitis ſe nudant. gloria honoris expoliant. qui in terrenorum deſiderio ꝑ aſſiduitatē ſe anī merore afficiunt. habere de exterioribusconſolatōꝫ nolunt. qui ī terrenis gaudijs dum mente appropinquunt. vitāin ſe funditꝰ corꝑe delectatōis necanttalibꝰ namqꝫ ꝑ pauluꝫ dicit̉. Mortuiem̄ eſtis ⁊ vita veſtra abſcōdita eſt cūcriſto in deo. Hoꝝ voces pſal. expreſſerat cū dicit. Concupiſcit ⁊ deficit anima mea in atria dn̄i. Concupiſcit em̄ſed nō deficit qui iam quidem celeſtiaappetit ſꝫ adhuc a terrenoꝝ delectatōibus minime laxat̉. Concupiſcit ꝟo etin dei atria deficit qui cū eterna deſiderat in amore tꝑaliuꝫ nō ꝑduxat. hincveritas dicit. Si quis vult venire poſtme abneget ſemet ip̄m. Bene ergo dicitur. Deſperaui ⁊cͣ. Iuſtiſ quippe proprium eſt deſperare pn̄tis vite bona.electōꝫ deſerere. manſura querere. ⁊ ī

rebꝰ tꝑalibꝰ fiduciā nō habere qui ſecagens neqͣqͣꝫ ſe vltra viuere aſſerit. qͥꝛvicꝫ viuificatrice morte quotidie a vta ſe paſſionis occidit. hec gre. Et qͥdꝰverbis colligere poſſumus ꝙ viriqꝫ ſaſti placent deo ⁊ retinēt licita terrenaquibus tn̄ ꝯceſſum eſt vt ſecularibusvel alijs dūmodo illas nō p̄ponat deovel qui ꝯtem nūt ꝑfecte mundū ⁊ abtenunciant ꝓprietati. vt ſunt monachiꝰom̄es religioſi. qui fugiētes ſeculo ſolum deum ⁊ celeſtia diligūt. multo mꝰgis tn̄ acceptiores ſunt deo iſti. qͥ ꝯtenentes ⁊ relinquentes omnia ſecuꝰſunt criſtum. qͣꝫ illi q̄ poſſidentes telrenā ſubſtāciā ⁊ elemoſinam faciete⁊ a prauis oꝑbꝰ ſe cuſtodiētes vſndꝰ⁊ ꝯuerſantes in ſeculo. qꝛ qu̓i ſaudadabiliter conuerſantur in hoc ſecuoamici dei ſunt. Qui ꝟo ꝯtemnūt mulꝰdum ⁊ ea que in mūdo ſunt ⁊ ſoli ceadherere ꝑ amorem ⁊ vacare ꝑ comꝰplatōꝫ deſiderant. cariſſimi dn̄i nōdꝰpantur ⁊ ſunt. Et iſta tangit bea s.ſuꝑ cantica exponens illud dictū. 6medite amici ⁊ bibite ⁊ inebriamincariſſimi ſic dicit. Qui comedūt alci qui vero bibunt ⁊ inebriantur catſimi eſſe ꝑhibent̉. In quibꝰ verbis ttelligi dat̉ ꝙ in hoc loco ꝯmedetesnum eſt. ſed bibere ⁊ inebriari amibonum eſt. Sunt nimiꝝ quidā in ialcta eccleſia. qui ſic diuina audiumt ꝰceleſtia pluſqͣꝫ terrena amare diſcapro eoꝝ deſiderio multa pauperibꝰ ſꝰbuant. a prauis ſe operibꝰ cuſtodiamnulla aliena violenter rapiant eccleꝰpredicatōꝫ libenter audiāt. Fide ſe ſſtruāt quam ⁊ operibus ſanctis ex oiꝰtāt ⁊ cū vxores habeāt. ꝑ ignora naant ⁊ ſuas res diligāt. qͣꝫuis his diꝰdeū p̄ponant. Hi profecto ꝯmedoꝰamici ſūt. ⁊ ſcrāꝫ ſcripturā audicistl̓eꝫ t̓ſctōꝫ ſibi aſſumūt vt fiad iplꝰ