Liber .II.Diſt. I. Ca. VI.
iſti gradus ordinant̉. Notandum etiim ꝙ iuſticia iuncta ſuperbie peccatotuſicta humilitati ſuperat̉. qꝛ vitiū ſutetbie ab ipſis celis p̄t deprimere. hummiſitas vero de abiſſo reatuum poteſtbiem ſublimare. De hoc criſo. ſuꝑ ilſo perbo Deſcendit hic iuſtificatus indinū ſuam ab illo. ſic dicit. Gemīasautigas ⁊ duas bigas ī ſtadio poſitasret̓mo pn̄s ꝓponit. in altera quideꝫ iuticiā cum ſuperbia. in altera peccatuꝫthumilitatem. Et vides bigā peccay ſuperat iuſticiā non ꝓprijs viribꝰ.ſed humilitate ꝯiuncta. illam vero delictam non fragilitate iuſticie. ſꝫ mote ⁊ tumore ſuꝑbia. nam humilitas ſicuꝓpter ſui eminentiā peccati pondꝰpat ⁊ ſaliens attingit̉ deū. ſic ſuꝑbiado ſui molem de facili iuſticiam deprinit. Unde faſtus ſuperbie ab ipſis cers poteſt deprimere. humilitas vero ⁊abiſſo reatuū hoīem ſublimare. Sido iuxta debita humilitas tam facicurrit vt ſuperbiā iuſticie tranſeat.ſuſticie ꝯiunxeris eam quo nō ibit.rſſiſtit enim tribunali diuino in mebangeloꝝ cum fiducia multa. Rulas ni faſtus ꝯiunctus iuſticie eā deprirete potuit. ſi ꝯiunctus ſit pctō in qͣnam detrudet̉ gehennam Hoc dico nōniegligamus iuſticiā. ſed vt faſtū vinus. hec criẜ. Omnes ergo fidelesdeant vitare vitium ſuꝑbie. ⁊ ſpēsatādus eiuſdem peccati. qꝛ ipſa podit anigelos decipere. quantomagis ⁊tagiles hoīes valet corrumpe. ⁊ in pdtionē adducere. Nam ſuꝑbia ex andelis demōes fecit. humilitas ꝟo ſantie angelis ſimiles reddit Ad hoc hodeatus grego. ſic dicens. Uitandanobis ſuperbia que etiā angelos vadecip̄e. quanto magis ⁊ hominesImbatē. Superbia ex angelis demos facit. humilitas aūt ſanctis ange-
lis ſimiles reddit. hec greg. Unde valde eſt miſeꝝ ac ſtultum ꝙ homo cuꝫ ſitpuluis ⁊ cinis ⁊ poſt paululū in puluetem ſit redacturus p̄ſumit ſe in cordeſuo per vitium ſuꝑbie ſuper alios eleuare. Tales quippe hoīes ſic mēte elatos obiurgat beatus bernar. ſic dicensQuid ſuꝑbis cinis ⁊ puluis cuius cōceptus culpa. cuius naſci miſeria. viuere pena. mori anguſtia ē. Cogita vndevenis ⁊ erubeſce vbi es. ⁊ ingemiſce qui vadis ⁊ ꝯtremiſce. hec bern. Ergo vnuſquiſqꝫ ſapiens ac timens deūſtudeat ⁊ conet̉ reſiſtere vitio elatōnis⁊ ſuperbie ne ꝯtingat eum pati periculum anime ſue. FiliusOſt explanatōem factam de peccato ſuperbie. nunc de vana gl̓iacupio edoceri. Et primo quid ſit vanagloria.Capitulū. .VI. Pater.Ana ſiue īanisgloria eſt inordinatus motusanimi quo quis deſiderat ꝓpriam excellentiā. vt alios ſuo honore precellatC Eſt aūt differentia inter ſuꝑbiam ⁊ vanā gloriā. qꝛ licet vtrobiqꝫ ſitappetitus ꝓprie excellentie. tn̄ ſuperbꝰapparet ſibi magnus intra. ſꝫ vamglorius appetit in ore alioꝝ apparere ꝑ laudem ab extra. Qui igit̉ ſeruire deo deſiderat. bonū qd̓ agit ꝑ hoc non hoībꝰſꝫ ipſi dn̄o placere ſtudeat. De hoc d̓tbeatus greg. Qui bona agit ⁊ ꝑ hec nōdeo ſed hoībꝰ placere cupit. intentionis faciē deorſum premit. ille em̄ ſolūmō deo ſeruit qui ſtudio placendi deobonū qd̓ exhibet facit. hec greg. Quicquid ergo boni homo fecerit cauſa vane glorie eterna dei mercede ſe priuatteſte beato ihero. qui d̓t. Quicqͥd egerimus cā vane glorie. hec merces tua. ſihumanā laudē querimus diuinā amit
p. iiij.