Liber .I.Diſt. II. Ca. V.

quotidie deprimit ad amiſſā rectitudinē ſurgere. ſtudioꝝ conatibus nitimur. ſed delictoꝝ pondere grauamurUn̄ ⁊ aꝑte ꝑ iob ſubdit̉. Quāre poſuiſti me ꝯtrariū tibi Tunc ſibi deuscontrariū hominē poſuit. cum homopeccādo dereliquit deum. Serpentisquippe ꝑſuaſionibus captus hoſtiseiꝰ extitit. cuius p̄cepta ꝯtēpſit. Salubrem em̄ humilitatē deſerens ad īfirmitatis iugum ſuꝑbiendo ꝑuenitet ceruicem cordis erigendo ſuppoſuit: qꝛ qͥ ſubeſſe diuinis iuſſionibusnoluit ſub ſuis ſe neceſſitatibus ſtrauit. Sic nimiꝝ debuit p̄ſumptio corporis ſic ſuꝑbia ſterni. Quia em̄ elatūſemel ſumpſimus ſpiritū. eſſe defluens quottidie portamus. ſed ab humano genere tūc peccatū plene tollitur. cū per incorruptionis gloriā noſtra corruptio permutat̉. eſſe nanqꝫ aculpa liberi neqͣqͣꝫ poſſumus. quouſqꝫ ī corpore mortis tenemur. nā quātalibet iuſticia electi polleāt. nequaqͣramen ſibi ad innocetiam ſufficiunt.ſi in iuditio requirantur. ſed hoc nūcad ſolatium ſue erectōis inueniūt ꝙnequaqͣꝫ ſe poſſe ſufficere humiliterſciunt Sub humilitatis ergo tegimine a gladio ſe tāte anīaduerſionis abſcondūt. et quo terrorē venturi iudicis p̄ſtolantes cōtinuo trepidant eoindeſinēter agitur vt reparatiores fiant hec Grego. Pius enim ⁊ miſericors dominus etiā īdignos nos obpeccati prauitatem ſordidos nō derelinquet. ſi noſtra peccata humiliter ⁊veraciter cognoſcimus confitēdo teſte beato Grego. qui dicit. Nūqͣꝫ mētem deus deſerit. ſe que ī peccatis veraciter agnoſcit hec ille. Nam qui veraciter ſe recognoſcit peccaſſe. etiamdolet et penitet ſe deum offendiſſe. Etbenignus dominus a remiſſione pec-

catoꝝ ſe cōtinere nō poterit. vbi penitētiaꝫ veraꝫ in hoīe eſſe aſpexit. Un̄beatus Bernardus. Ad veram ꝯgnitionem peccatorū īmediate ſequiturpenitentia. ad quaꝫ ſine vllo interualo ſubiungitur remiſſio. nam qui verecognoſcit malum. quod ex peccato incurrimus a penitentia ſe non potetūcontinere. multominus deus cui ꝓprium eſt miſereri ſemper et parcere a temiſſione ſe continet. vbi viderit penitentiam veram. hec Ber. Cōſiderantes autem pietatem tantam et miſeticordiam dei. nullus negligat poſt perpetrata facinora remedium penitetieet ꝯfeſſiōis ſubire. vt ſalutem animeſue aſſequi valeat et veniam peccalorum obtinere. FiliusEcōfeſſione ⁊ eiꝰ effectibꝰ qcvirtute plurima audiui. ⁊ cuſigaudio cordis mei ſuſcepi. ſed qualis dēat eē cōfeſſio. de hoc rogo inſo-mari. Capitu. V PaterCire debes qᵈ̓ad ꝯfeſſiōeꝫ verā ⁊ ſalubrē ſecrequirūt̉ Primo vt huīlis ſit Un̄ belOmnia que remordēt ꝯſciēciā ꝯſitre humiliter pure ⁊ fideliter. Et ecciſiaſtici dicit̉ preſbitero huīlia animatuā. Et leproſus de quo habet̉ in maco qui ſignificat peccatorē veniēs adIheſū flexo genu dixit Domīe ſi vipotes me mūdare vnd̓ vnuſquiſqꝫ tꝰſua humilitate currat ad remediū cofeſſiouis A Itē ꝯfeſſio dꝫ eſſe 1ͤrecunda in vilitate peccati. Unde ſoce xviij. Publicanus ſtās a lōge ſolebat ad celos oculos leuare ſꝫriciebat pectus ſuū. dicēs deꝰ ꝓpſciūeſto mihi peccatori. naꝫ ſic̄ deo mutū diſplicet īpudentia hoīs peccaſic placꝫ ſibi verecūdia ꝯfitētis telꝰtur hoc. gre. qͥ ſic di. Quantū diſpiᵐꝰ