Liber .I.Diſt. I. Ca. X.

⁊ perpendamus vnde cecidimus. vbiiaceamus. ⁊ qͥd ꝑdidimꝰ ⁊ qͥd inuenimus. ⁊ ex vtroqꝫ intelligamus quātūnobis in hoc ſit lugendū Hinc eī Salomon ait Qui apponit ſcīam apponit⁊ dolorē ⁊ laborē. qꝛ quāto magis hōmala ſua intelligit tāto amplius ſuſpirat ⁊ gemit Hec in tractatu de ſpiritu⁊ aīa De fallacia em̄ huius vite ⁊ breuitate d̓t beatus grego. vita mea nauiganti ſimil̓ eſt. ſiue dormiā ſiue vigilēſemꝑ feſtinus vado ad mortē. O vitapn̄s qͣꝫ multos decipis q̄ dū fugis nihil es. dū videris vmbra es. cūqꝫ exaltaris fumus es. dulcis es ſtultis. amara ſapientibꝰ. qui te amant non tecognoſcūt. qui te fugiunt ip̄i te intelligunt Alijs ⁊ ꝓmittis longā vt decipias. alijs breuē vt in deſꝑationē ducasdec greg. De hoc etiā ꝑ beatū ihero. d̓ꝫUita mūdi nō vita ſed mors. vita fallax vita mēdax ⁊ nūc florens ⁊ ſtatimareſcit. vita momentanea ⁊ caduca q̄quāto magis creſcit tanto magis decreſcit. O vita plena laqueis. quot inmundo hoīes illaqueas. quot ꝑ te iamſuſtinent tormēta infernalia. qͣꝫ btūsqui tuas ꝯgnoſcit ſtulticias ⁊ tuas nōcurat vanas bſandicias. qͣꝫ beatiſſimꝰqui te bene priuatus eſt. hec ihero. Cōſiderantes gͦ mūdi deceptionē ⁊ eiusbreuitatem ⁊ mortis vicinitatem debemus eius vanitatem declinare. multūem̄ valet ad ꝯtemptū ſeculi ⁊ ad reſiſtendū peccatis ⁊ vitijs iugis mortismemoria. Qd̓ beatus greg. in quadaꝫomelia. ſuad et facere ſic hortando dicens. Extrema nr̄i debemus formidoloſe ⁊ indeſinenter aſpicere ne incidamus in pctm̄ iuxta qd̓ hortam̄ ꝑ ſapiētem Eccle. vij. In oībꝰ oꝑbꝰ tuis memorare nouiſſima tua ⁊ ineternū nonpeccabis Penſare etiā debemus malūillud qd̓ peccātes poſt mortem ſequit̉

penſantes gemere. gementes vitare ⁊ea que ꝯmiſimus pctā indeſinenter aſpicere. aſpiciētes flere. flentes abſtergere. Nulla nos ꝓſperitatis trāſitorſeleticia diſſoluat. nec mētis nr̄e oculosea q̄ ſunt trāſitoria obſtruant ne cecosad ignē ducāt. nā cogitandū valde eſtquantū nobis valde terribilis erit hora nr̄e diſſolutōis qͥs pauor mētis quata tūc oīm maloꝝ memoria q̄ obliuiotranſacte felicitatis q̄ formido ⁊ ꝯſideratio iudicis Tūc maligni ſpūs egrediente aīa a corꝑe ſua oꝑa reqͥrūt. tumala q̄ ſua ſerūt replicant vt ſociaꝫ adtormentū trahant Sꝫ cur hec de ꝑuelſa ſolūmō aīa dicimus cuꝫ ad electosquoſqꝫ egrediētes veniāt ⁊ ſuū in illisp̄ualeant aliquid requirāt. vnus āt hꝰminibꝰ extitit qui an̄ paſſionē ſuā libera voce dixit. venit prīceps huius mudi ⁊ in me nō hꝫ quicqͣꝫ. qꝛ eī hūc mortalem vidit hoīem. ſuum in illo mūdiprinceps aliqͥd īuenire poſſe ſe credidit. ſed ſine vllo pctō a mūdi corruptione exijt qui ſine pctō in mūdū veniHec de ſe ꝯtra mundi principem nepetrus nec paulus nec iohannes aplidicere p̄ſumpſerūt In multis eī offendimus oēs d̓t iacobꝰ. Conſtat em̄ &oēs qui de carnis delectatione ꝯcepl̓ꝰſunt in eoꝝ ꝓculdubio vel locutiōe velactione vel cogitatōe aliqͥd ſuum princeps huius md̓i habuit. Un̄ curandinobis eſt ⁊ cū magnis quotidie flet ibꝰcogitandū qͣꝫ ſeuus qͣꝫ terribilis ſua ᵐⁿnobis oꝑa requirēs. in die nr̄i exitusprīceps huius mūdi veniat. carne mōriente in illo aliquid q̄ſiuit in quo mhil potuit. Quid itaqꝫ nos miſeri dicturi. quid acturi ſumus qui innumerabilia mala ꝯmiſimus. Quid requirenti aduerſario ⁊ multa ſua in nobiꝰinuenienti dicemus niſi ꝙ ſolūmō nebis certū ē refugiū ſolida ſpes qꝛ vnū