¶ProhemiumCapitulū. III.

pam cecidit non debere aliqn̄ ad ſalutem ſubleuari. audiens hoc d̓ina bonitas ꝙ ꝓpter hoīem inter ſe ſic diſceptatent placuit ſue paterne clementie ꝑtium qōnes dirimere. ſedare diſcordiāimuriāqꝫ nulli facere. R Et quiahoc ꝯgrue decenterqꝫ fieret ſapiēti fuit opus cōſilio. Unde ipſe pt̄ ſapīamſuā .i. filiū de hac re ꝯſuluit. que ſapīatale ꝯſiliū ad inuenit vt ipſam ꝑ ſeipſam ſapīam humana carne ſeveſtiret.⁊ ꝓ eterno ꝓthoplaſti piaculo aſſumptum a ſe hoīem morti mordendū obijceret. ſed latēte deitate mordentē mortem illaquearet ⁊ ſic moriendo ade debitu homo veritati ⁊ iuſticie ſolueret ⁊ceſurgendo captā hamo deitatis mortem in eternuꝫ precipitaret. Cui ſnīebes aſſenſerunt. vicꝫ veritas ⁊ iuſticiapax ⁊ mīa. ⁊ accepta ſatiſfactōne veritas ⁊ iuſticia. mīa ⁊ veritas ſibi obuianſerunt. iuſticia ⁊ pax ſe oſculate ſunt.L Cū ergo venit plenitudo tꝑis quoclementia dei patris hoīem recuꝑarediſpoſuit. miſſus eſt gabriel archangeſus occulti ꝯſilij baiulus ad virginē deſtirpe dauidica cui repoſita ſunt teſtamnenta fidelia dicens. Aue gr̄a plenadn̄s fecū. Que breui deliberatōne premiſſa citius rn̄dit. fiat mihi ẜm verbūtuū. Nec mora reuertit̉ nuncius ⁊ virginalem thalamū ingredit̉ xp̄s. Miſſus quippe fuerat ab arce patris filiuscel orbis ꝯditor atqꝫ ventre virginalitato factus ꝓdijt. exiuit nāqꝫ per clauſam portā d̓us ⁊ homo. lux ⁊ vita. ꝯditormundi. ⁊ ẜm ꝓphetam Baruch. iij.poſt hec in terris viſus eſt ⁊ cū hoībusSuerſatus. ⁊ ſic ꝑverbū incarnatū fcāeſt hūani generis reꝑatio. nō qꝛ aliterſaluari nō potuit. ſed qꝛ null̓s modusaſſus ꝯgruebat ipſi reꝑatori. reꝑabilitceꝑationi O Congruebat inqͣꝫtite modus reꝑatori ꝑ quē decebat on̄

dere ſuā potentiā. ſapīam. ⁊ bonitatē.Quid aūt potentius qͣꝫ cōiungere duoextrema ſumme diſtātia hoc eſt creatorem ⁊ creaturā. Quid ꝟo ſapientiusqͣꝫ ꝙ ad ꝑfectōem totius vniuerſi fierꝫꝯiunctio primi ⁊ vltimi hoc eſt ꝟbi deiqd̓ eſt oīm principiū. ⁊ humane nature que in oꝑbꝰ ſex dierum fuit vltimaoīm creaturaꝝ. Quid beniuolētius ꝙͣꝫꝙ creator reꝝ ꝯīcare ſe voluit rebꝰ creatis N Fuit etiā modus iſte congruentiſſimus reꝑabili. qꝛ hō ꝑ pctm̄corruit in infirmitatē. ignorantiam ⁊maliciā per q̄ ineptus factus eſt ad virtutē diuinā imitandā. ad veritatē cognoſcendā. ⁊ ad bonitatē diligendamIdeo d̓s factus eſt homo per qd̓ ſe reddidit hoī imitabilem. cognoſcibilē. ⁊amabilē. Fuit ſil̓r iſte modus ꝯgruentiſſimus noſtre reꝑationi quo dn̄s informa ſerui ſalutem ſerui ꝓcuraretQ¶ Capitulum .III.Unt et alie rōnes quare fuit ꝯueniens deumincarnari. Prima fuit. qꝛ p̄uaricatorabſtulit nobis deuꝫ. ꝯueniens gͦ fuit vtreꝑator redderet nobis deū. Scd̓a. qꝛhumilitas decuit deū. ſed nō potuit humiliari vſqꝫ ad penas in natura diuīa.oportuit ergo ꝙ in humana Tercia vteſſet huīlitas tanta in reꝑatōe qͣnta fuit ſuꝑbia in preuaricatōe. qꝛ ſuperbiafuit tanta vt hō vellet eſſe vt d̓s. vn̄ humilitas tanta eſſe debuit vt deus fierethomo. Et notand̓ ꝙ qͣꝫuis oꝑa trinitatis ſint indiuiſa ita ꝙ quicquid oꝑatur vna ꝑſona oꝑetur ⁊ alia. tn̄ ſolus filius ſuſcepit carnē ⁊ nō pr̄ vel ſpūſſanctus. qꝛ ad ſolum xp̄m ꝑtinet caro. ⁊licet filius ſuſcepit carnem. non tn̄ deſpernit patrem. nec ſe diuiſit a patre.Suſcepit inqͣꝫ filius carnē in ꝓprietate. ⁊ tn̄ pater ⁊ ſpūſſanctus nō deficit

d. ij.