Druckschrift 
Sermones de tempore et de sanctis
Einzelbild herunterladen
 

Temporefilius intelligit̉. Vn̄ ipſe dicit in psͣ. Meus eſt orbis terraꝝ etplenitudo eius. Item ipſe dic̄ ꝓuerb̓. 8. Mecum ſūt diuicie etgloria ⁊ opes ſuꝑbe. Ipſe vero dei filius licet ſūme diues eſſetin ſinu patris. venire tamē ꝓpter nos voluit in vteꝝ virginisibiqꝫ ſe exinaniuit formā ſerui accipiēs ibiqꝫ ſe pauꝑtati cōpulauit. quā tantū adamauit ꝙ nūqͣꝫ repudiauit. ſꝫ ſtans in cruce int̓ dilecte pauꝑtatis amplexꝰ expirauit. vn̄ ad Coꝝ. 2. 8Scitis gͣciam dn̄i noſtri iheſu. qm̄ ꝓpter nos egenus factus eſtcū eſſet diues vt illius inopia vos diuites eſſetis ibi dic̄ gloͣ.Per illius pauꝑtatē abiecimus pannos iniqͥtatis vt indueremur ſtola immortalitatis. Nemo aūt ſe ꝯtemnat. pauꝑ ī celladiues in ꝯſciencia. ſecurior dormit in terra qͣꝫ cum auro diues īpurpura. De ſcd̓o nota ꝙ ꝑ villicū quilibet homo intelligit̉dic̄ em̄ gloͣ. ꝙ villicus in loco iſto idem eſt ꝙ diſpenſator quivniuerſā ſubſtanciā domꝰ diſpenſat. Nemo itaqꝫ eſt qͥn aliqͣꝫgͣciam receꝑit a dn̄o ad diſpenſandū. Vn̄ monet nos ad Pe1 4. Vnuſquiſqꝫ ſicut accepit gͣciam in alterutꝝ illam amimi-niſtrantes ſicut boni diſpenſatores multiformis gͣcie dei.B De tercio nota ꝙ tūc homo vocat̉ ad reddendā racōeꝫde villicacōe ſibi ꝯmiſſa qn̄ viꝫ ei metus eterne damnacōis incutit̉. Vn̄ gloͣ. vocat qn̄ mētū eterne incutit damnacōis. Metus igitur ſiue timor eterne damnacōis eſt ſeruus dn̄i qui annūctiat nobis ex ꝑte iudicis omniū ſeculoꝝ ꝙ rationē ſimꝰ denoſtra villicacōe reddituri. ſꝫ multi ꝯtra iſtas vocationes ob-durant aures ſuas ne audiant vocem eius. more quippe aſpi-dis vnam aurem terra ⁊ alteram cauda ſua obdurant. Illi aurem cordis obdurant terra qui in terrenis d̓lectacōibꝰ vtpotein cantilenis ad venerem ꝯcitatiuis ⁊ timpanis ⁊ cytharis ethis ſimilibꝰ delectant̉ vt illiꝰ tube terribilis que mortuos adiudicium euocat obliuiſcant̉. Illi vero aurem cauda obturantqui falſo ꝓpoſito ſibimetipſis ꝓmittunt ꝙ in fine vite ſue peccata ſua deſerent ⁊ emendabunt. Contra tales d̓r Eccleſiaſtici29. Repromiſſio nequiſſima multos ꝑdidit Repromiſſio nequiſſima ē. ꝙ homo ꝓmittit ſibi. 20. vel. 60. vel plures ānosad viuendū qui incertus eſt vtꝝ vel annū vnū vel vnam ebdomodā vel etiā diem integram ſit victurus. Et certe ꝑ taleꝫrepromiſſionē multi ſūt perditi. qꝛ de longiore vita ſpem ha-bentes ex hac luce ſine penitencia ſubito ſūt ſubtracti. CDe quarto nota ꝙ rationē reddemꝰ de omī villicacōe noſtraviꝫ de his que intra nos ſūt. ⁊ infra nos ſūt. et ſupra nos ſūt