Diligeredicit ꝑpetua. Dilexit em̄ nos anteqͣꝫtu vel aliquis angelus velhomo eſſet: te anteqͣꝫ eſſes tibi regnum celeſte p̄parauit: filiuꝫ ꝓte morti tradidit. vnde. ij. Ioh̓. iiij. Ipſe prior dilexit nos: ⁊ emiſit filium ſuum ꝓpiciatione pro peccatis noſtris. vnde AnſelmNulla maior eſt ad amorē inuitatio: qͣꝫ preuenire amando amornaturalis dicit. Diligeme diligā te: ſed diuinus amor dicit. Di-lige me qꝛ dilexi te. Scd̓o de fine dilectionis dicit̉ Ioh̓. xiij. Cūdilexiſſet ſuos qui erant in mundo in fineꝫ dilexit eos Goͣ. nihildereliquit eoruꝫ que eū qui valde amat decens eſt facere. vndeProuerb̓. xvij. Omni tēpore diligit qui amicꝰ eſt: ⁊ frater in anguſtijs cōprobat̉. vnde dn̄s ait Ioh̓. xviij. Si me queritis ſini-te hos abire. Chryſoſto. Nihil nobis ad hoſ neceſſe eſt: ecce metrado vſqꝫ ad vltimā horā ad ſuos dilectionis cōſeruantiā de-monſtrās. O quanta dilectio eſt quā ſuis charis exhibet in celoexquo tanta eis exhibet in mundo: ⁊ maxime crucifixoribꝰ ſuiscum pro eis orauit. vnde Bern̄. O bone ieſu ſi ſic ꝑfundis oleomiſericordie crucifigētes te: quomō torrēte voluptatis potabisdiligentes te. Conſidera ergo a primo tēꝑe natiuitatis vſqꝫ adhorā mortis ſi nunqͣꝫ in dilectiōe diuine gratie aliqua hora ſinebeneficio dei fueris: cū ip̄m viuere ſit beneficiū: ⁊ de ipſo beneficio reddituri ſumus rationē. vn̄ Ber. Omne tp̄us tibi imputa-tum requiret̉ a te qualit̓ ſit expēſſuꝫ: quia ſicut capillus de capite: ſic nec momentuꝫ de tempore peribit. Tertio dilectio de-cōmendat̉ a generalitate dilectionis vel cōmunitate: ⁊ hec cōi-tas dilectionis eſt duplex: vicꝫ in dilectione amicorum ⁊ in recōciliatione inimicorū. Primo de cōitate in amicoꝝ dilectiōe dcit̉ Prouer. viij. Ego diligētes me diligo: ⁊ qui mane vigilauerit ad me: īueniet me. exēplū de Maria magdalena in reſurre-ctiōe. vn̄ Ioh̓. xiiij. Quidiligit me diliget̉ a pr̄e meo: ⁊ ego diligā eū ⁊ māifeſtabo ei meip̄m .ſ. aſſiſtētē foribꝰ ſuis. vn̄ Apoc̄. iij.Ecce ego ſto ad hoſtiū ⁊ pulſo: ſiqͥs mihi aꝑuerit ītrabo ad illū:⁊ cenabo cū illo ⁊ ip̄e mecū. Gloͣ: ecce ego ſto ad hoſtiū .ſ. cordiſpulſo ꝑ gr̄aꝫ: ſi qͥs mihi aꝑuerit ꝓpt̓ me malū dimittendo bonūfaciēdo: ad eū ītrabo .ſ. ei gr̄aꝫ ꝯferēdo ⁊ pctm̄ dimittēdo: ⁊ cenabo cū ip̄o ⁊ ip̄e mecū .i. delc̄abilit̓: ꝯͣ malū ꝯfortabo ⁊ ad bonumpromouebo. De iſto hoſpite pulſante dicit beatus Bernardꝰ.
Nedibꝰ