Queſtio.lxxij.

ẜm origineꝫ ſolum: vt cum dicitpater mittere filiū. velpater ⁊ filius mittere ſpm̄ſ. Aliqn̄ v̓o ẜm ratōꝫ ſolumvt cum dicit̉ ſpūſſanctꝰ mittit ſe. vnum .n. ⁊ idem p̄t eēſupra ſe ẜm rōnes diuerſas. ꝓut dicit̉ ꝙ ratio conſiderata vt ratio: eſt ſupra ſe inꝙͣtum ꝯſiderat̉ vt quedā natura. ⁊ ſummꝰ pontifex eſt ſupra ſe: inꝙͣtum eſt quedaꝫſingularis ꝑſona. ẜm primū modū accipit hieroꝰ. miſſioneꝫ cum dicit. ꝙ illud quod mittit̉ ſemꝑ eſt exͣ ⁊ nōcōiunctum. ſꝫ ẜm ſecūdum modū accipit augꝰ. miſſiōꝫcum dicit ſuꝑ Ioh̓. minor ne eſt filius ꝗa miſſus? miſſionem audio nō ſeꝑationem. q. d. diſcretio perſonalisexigitur inter mittentem ⁊ miſſum nō ſeꝑatio. Terciomodo accipit magr̄ in ſent̉. cum dicit. ꝙ ſpūſſ. mittit ſe⁊ dat ſe. Eodem modo poteſt dici de hac. ſpūſſ. dat ſe ⁊datur a ſe. quia ſi dare dicat relationeꝫ vel aucͣtem reſpectu dati: nō notat̉ ibi diſtinctio ẜm reꝫ ſiue aucͣtas.ſꝫ ſolum ẜm rationem ſicut dictum ē. Aliqn̄ tn̄ accipit̉dare ꝓ influere ⁊ dari ꝓ inſpirari: ⁊ tūc ꝯcedūt ſimpl̓rſpūſſ. dat ſe ⁊ datur a ſe. quia tūc n̄ notatur ibi aucͣtasneqꝫ etiaꝫ relatio niſi ad illud cui ſit datio ſiue inſpiratio. vnde iſte inter alias minus habēt improprietatis.iſte v̓o magis ſpūſſ. mittit ſe ⁊ mittit̉ a ſe. iſta v̓o maxime ſpūſſ. ꝓcedit a ſe: quia attribuit̉ ſpūiſa. qd̓ eſt effectus tm̄. Minus etiā eſt impropria actiua ꝙͣ paſſiua.vnde hec eſt minus impropria ſpūſſ. dat ſe: ꝙͣ hec ſpūſſ.datur a ſe. ꝓpter habitudineꝫ cauſe ſiue principij q̄ notatur in ablatiuo ratiōe prepoſitōis. tn̄ vtraqꝫ pōt eſſevera eodeꝫ modo quo dictū eſt. ¶ Ad illud qd̓ obijcit̉ꝙ in rationibꝰ magr̄i videt̉ eſſe ꝯmutatio predicam̄ti.dd̓m ꝙ in hoc qd̓ dico mittere ⁊ mitti tria intelligun̉ſcꝫ notio ⁊ actio que eſt diuina eſſentia. que ſignificat̉vt relata ad creaturaꝫ ⁊ etiaꝫ effectus ꝯnotatus in creatura. ꝓcedūt gͦ rōnes magr̄i ratiōe actōis que ſignificatur in his verbis mittere ⁊ mitti: quaſi tota t̓nitasefficit aliquid in creatura. ⁊ hec ſignificat ꝗd nō adaliquid. Nec eſt ſimile de hoc ꝙ dico generare vel ſpirae̓.nam iſta nō dicūt effectum in creatura nec eēntiaꝫ ſedpuram notioneꝫ. vnde nō dicūt quid: ſꝫ adaliꝗd ſolū.¶ Ad aliud dd̓m. ꝙ bene ſequit̉ ſpūſſ. datur a creaturagͦ ꝓcedit. ſiue ſumatur dari ꝓ eo qd̓ eſt mitti: ſiue ꝓ eoqd̓ eſt infundi ſiue inſpirari. nō tn̄ ſequit̉ ſpūs dat ſe:vel pater dat ſe: gͦ ꝓcedit a ſe. ⁊ ratio hꝰ dicet̉. jͣ. qn̄ q̄retur vtꝝ mitti vel dari ꝯueniat patri.Alembrū terciūOnſequēter querit̉. vtꝝ miſſio actiue dicta cōueniat ſpūiſa. reſpectu xp̄i. Ad qd̓ſic. eſa. xlviij. ⁊ nūc miſit me dn̄s ⁊ ſpiritꝰeius. loquit̉ in ꝑſona xp̄i. gͦ xp̄s miſſusēa ſpūſa. gͦ mittere cōuenit ſpūiſa. reſpectu xp̄i. ¶ Itemambro. in li. de ſpūſa. quis eſt qui dicit miſit me dn̄s ⁊ſpūs eius: niſi qui venit a patre vt ſaluos faceret peccatores .i. xp̄s. gͦ ⁊ pater eum miſit ⁊ ſpūs. ¶ Itē in eodem. datus eſt a patre vt eſa. dicit. ix. puer natus ē nobis ⁊ filius datus eſt nobis. datus eſt audeo dicere ⁊ aſpūſa. quia miſſus eſt. gͦ ⁊cͣ. ¶ Item aug. in. ij. de tri. loquens de filio. mitti a patre ſiue ſpūſa. n̄ potuit: qꝛ pater intelligit̉ eum miſiſſe cum fecit eum ex femina. qd̓vtiqꝫ nō fecit ſine ſpūſa. gͦ mittere ꝯuenit patri ⁊ ſpūiſ.reſpectu xp̄i. ¶ Contra. aug. de tri. exire a patre ⁊ venire in mundū hͦ eſt mitti. gͦ mittere filium in mundumſiue in carnem ꝯuenit ſolum illi ꝑſone a qua exit filiꝰ.ſꝫ filius n̄ eſt a ſpūſa. gͦ miſſio filij in mundū ſiue in carnem n̄ eſt a ſpūſa. ¶ Iteꝫ augꝰ. iiij. de tri. ſicut natū eſſeeſt filio a patre eē: ita mitti ē cognoſci qd̓ ab illo ſit. ſedfilius non poteſt cognoſci eē a ſpirituſancto cuꝫ nō ſiab illo. gͦ non poteſt mitti a ſpūſancto. gͦ miſſio actiudicta nō cōuenit ſpūiſancto reſpectu xp̄i. ¶ Si dicat̉ ꝙꝯuenit ei ratione humane nature. Contͣ. quicꝗd cōuenit xp̄o homini: cōuenit ꝑſone filij dei. gͦ ſi mitti a ſpiri

tuſancto ꝯuenit xp̄o homini: gͦ cōuenit ꝑſone filij dei.gͦ perſona filij dei mittit̉ a ſpūſa. gͦ eſt a ſpūſa. qd̓ nō cōceditur: immo potius ſpm̄ſanctū eſſe a xp̄o. ¶ Itē cumdicit̉ filius mitti in carnem. aut intelligitur de filio deiẜm humanā naturam: aut ẜm diuinaꝫ. non videtur ꝙẜm humanaꝫ naturam: quia aliud eſt filiuꝫ mitti ī carnem: aliud ip̄m exiſtenteꝫ in carne mitti. in carnē enimmitti nō ꝯuenit niſi exn̄tibus preter carnem. gͦ non cōuenit filio niſi ẜm diuinam naturaꝫ. ſꝫ ẜm diuinaꝫ naturam nō mittitur xp̄s a ſpūſancto. gͦ miſſio xp̄i in carnem nō eſt a ſpūſancto. ſꝫ nō cōuenit ei niſi miſſio vel incarnem vel in mentē. gͦ miſſio actiue dicta nō conuenitſpūiſancto reſpectu xp̄i. ¶ Ad hoc dicūt quidaꝫ ꝙ triplex eſt miſſio xp̄i .ſ. in menteꝫ. in carnem. ⁊ ad predicandum. Et dicūt ꝙ ſpūſſanctus nō mittit xp̄m duabꝰmiſſionibus primis: ſꝫ tercia que eſt ad predicandum.⁊ ſic intelligit̉ aucͣtas eſa. xlviij. ⁊ nūc miſit me dominꝰ⁊ ſpūs eius. ⁊ aucͣtas ambroſij ſimilit̓. vnde ambro. adhoc confirmandum adducit illaꝫ aucͣtem eſa. lxj. Spiritus domini ſuper me: euangelizare pauꝑibus miſitme. Sed lꝫ ſic poſſit reſponderi ad aucͣtem ambroſij: n̄tamen adhuc reſpondet̉ ad aucͣtem auguſti. que intelligitur de miſſione filij in carnem: ſicut patet per auctoritates quas adducit aug. miſit deus filium ſuuꝫ interris. Item alij dicunt ꝙ hec eſt duplex ſpūſſanctꝰ miſit filium in carnem. quia hoc verbum miſit poteſt cōſtrui cum hoc ꝙ dico ſpūſſ. ratione comꝑatōnis ad terminū ad quem ⁊ ſic eſt vera. quia incarnatio filij factaeſt a ſpūſancto ſicut ⁊ a tota trinitate. vel pōt conſtruihoc verbum miſit cum hoc ꝙ dico ſpūſſanctus rationecomꝑationis ad ꝑſonaꝫ que mittit̉. ⁊ ſic eſt falſa: quiaſpūſſ. nō habet aucͣtem reſpectu filij. Utroqꝫ aūt mododicit̉ miſſio filij in carnem reſpectu patris. vnde cuꝫ dicit augꝰ. mitti ⁊ exire a patre ⁊ venire in mundū: loꝗt̉de miſſione filij ẜm ꝙ ꝯuenit patri. vnde mitti a patrein mundum cōuenit filio quia eſt a patre: ⁊ quia aduētus eius in mundū eſt a patre ſiue incarnatio eiꝰ. mitti v̓o a ſpūſancto ꝯuenit ei. non quia perſona eius ſit aſpūſancto: ſꝫ quia venire ip̄m in munduꝫ ſiue incarnari eſt a ſpūſa. ⁊ ꝑ hoc pꝫ ſolutio ad primum obiectum.¶ Ad aliud dd̓m. ꝙ filium cognoſci eſſe a patre eſt filium mitti. ⁊ quia illa cognitio eſt a ſpūſa. ideo miſſiofilij eſt aliquo mō a ſpūſa. ſꝫ hͦ nō eſt verū de quocunqꝫeffectu in quo cognoſcit̉ ꝓceſſio filij: ſꝫ de tali effectu ꝙab aliquo modo predicat̉ de ꝑſona filij dei vt eſt incarnatio. vnde nō oꝑtet ꝙ ſi ſpūſſ. mittit filium in carneꝫyꝑ illum effectū debeat cognoſci filius eē a ſpūſa. ſꝫ eēib aliquo. ¶ Ad aliud pꝫ ſol̓o ex predictis. Naꝫ cū q̄ris ſi ſpūſſ. miſit filiū in carnem. aut ẜm diuinā naturā aūt ẜm humanā. cum queris ſcd̓m ꝙ illa cōſtructioeſt ratione comꝑationis ad ꝑſonā q̄ mittit̉: ẜm hͦ locutio eſt falſa. illa auteꝫ miſſio qua ſpirituſſanctꝰ mittere dicitur filium in carnem: nihil aliud eſt ꝙͣ manifeſtatio filij per incarnationem. que manifeſtatio filij naturaliter ſequitur ad carnis aſſumptionem. ⁊ ideo nōoportet ꝙ conueniat perſone exiſtenti pret̓ carnē.¶ Nembrū quartūUarto q̄rit̉. vtꝝ dare vel mittē ſpm̄ſ. poſſit conuenire alicui creature rationali ratione miniſterij. Ad quod ſic obijcitur.conſtat ꝙ rationali creature vt ſacerdotibus collatum eſt miniſterium ſacramentoruꝫ. vt baptiſmi ⁊ alioruꝫ. ſed in ſacramentis ſiue cum ſacramētis ſimul datur gr̄a ⁊ confert̉ ſpūſſ. gͦ rationali creature datū eſt miniſteriū in ꝯferēdo gr̄aꝫ ſiue ſpm̄ſ. naꝫ ſicut dicit beda. cū gratia dat̉ mittit̉ ſpūſſa. nam miſſioſiue datio ſpūſſancti p̄t aliqͦ mō ꝯuenire creature rationali ratōe miniſterij. ¶ Ite remiſſio pct̄i n̄ ē ſine collatione ſpūſſct̄i. ſed viris ſanctis non ſolū ꝯfertur ſpūſſ.