¶ Queſtio. xlix. de diuinisomībꝰ in ſpeciali.Piuuate xp̄i gratia ꝯſeq̄nter inꝗrēdū eſt de noībꝰ dīnisin ſpāli. doctoꝝ aūt poſitio ē vt nomīadiuina q̄dā ſint eēntialia: q̄dā ꝑſonaidū notōnalia. cuiꝰ poſitōis rōeminfra maīfeſtabimꝰ. In pͥmis inꝗrētes de noībꝰ eēntialibꝰ ẜm diſtīctōꝫ damaſcēi pͥmo li. vbi ſignat hāc diuiſionē noīm eēntialiū. q̄dā dicūt̉ de deo miſtice: q̄dā ſimbolice ẜm ꝙ diſtīguit bt̄us dyoniſiꝰ theologiā ſymbolicā et miſticā. iuxta verba euāgelij Math̓. xiij. Uobisdatū ē noſce miſteriū regni dei: ceteris ī ꝑabolis. Theologiā igit̉ ꝑabolicā ſiue ſymbolicā ꝓponebat dn̄s turbis noīans dīna ſil̓itudinibꝰ corꝑalibꝰ. theologicā v̓omiſticā ꝓponebat diſcipulis: exponēs eis dīna ſignationibꝰ ſpiritalibꝰ. Ea gͦ q̄ corꝑali mō de deo dicūt̉ dicūtur ſymbolice ſiue ꝑabolice: q̄ v̓o dicūt̉ d̓ d̓o ſpūali mōdicūt̉ miſtice. Noīm aūt q̄ dicūt̉ de deo miſtice ẜm damaſ. ē hec diſtinctō. nā quedā dicunt̉ de deo abſolutequedā v̓o dicūt̉ ẜm hītudīem ſiue reſpectū. v̓bigr̄a creator. dn̄s ⁊cͣ. Itē eoꝝ q̄ dicūt̉ abſolute. q̄dā ꝑ modumpoſitōis: q̄dā ꝑ modū priuatōis et ſignāt ꝗd nē. verbigr̄a. incorꝑalis. Itē eoꝝ q̄ dicūt̉ de deo ꝑ modū poſitionis. q̄dā dicūt̉ de deo ẜm ea q̄ primo ꝑtinēt ad ſb̓amq̄dam v̓o ẜm ea q̄ ſequūt̉ ſb̓am. v̓bigr̄a. Iuſtꝰ et miſericors bonus. et dicit̉ hoc ꝯſequi ſb̓am ẜm ſil̓itudinemad ea q̄ ꝯſequūt̉ ſb̓am ī creat̉is. Itē eoꝝ que dicūt̉ ẜmea q̄ prio ꝑtinēt ad ſb̓am et abſolute et ꝑ modū poſitionis. q̄dā dicūt̉ de ip̄o ẜm ip̄m eē. vt ens: et ꝗ ē. q̄dā ẜmoꝑatōem ſubſtātialē vt deꝰ qd̓ impoīt̉ ab oꝑatōe. Et hͦeſt qd̓ dīc damaſ. primū nomē ip̄ius eē demōſtratū eſtvt ens ei ꝗ eſt. Scd̓ꝫ v̓o oꝑatōꝫ ſcꝫ vt deꝰ in corꝑale v̓oincreatū et quecūqꝫ talia ꝗd nō eſt ſignāt vt ꝙ nō corrūpit̉ neqꝫ creatus eſt. Bonū aūt et iuſtū ⁊ quecūqꝫ talia ſequūt̉ naturā. nō ip̄am ſubſtātiā on̄dūt. dn̄s at̄ etrex ⁊ qͣcūqꝫ talia: hītudinem ad ea ꝗbꝰ diſtīguit̉ oſtendūt. ẜm ergo hūc modū de dīnis noībꝰ inꝗrēdū ē. Primo de noībꝰ deſignātibꝰ ip̄m eē abſolutē. Scd̓o de nomine oꝑatōis. Tercio de noībꝰ priuatīs. Quarto denoībꝰ cōſeq̄ntibꝰ naturā. Quīto de noībꝰ reſpectiuis.Sexto ⁊ vltimo d̓ noībꝰ ſymbolicis. ¶ In primis igit̉de nomībꝰ eēntialibꝰ deſigͣntibꝰ dīnū eē abſolute. Significat̉ aūt dīnū eē et noīalit̓: et ꝓnoīalit̉. Noīaliteraūt ſignificat̉ dīna eēntia vt qͦ ē qͣſi mō abſtracto noīeeēntie vel exn̄tie. et vt ꝙ ē velut ꝑ modū cōcreti nomīeentis. et ꝗ ē. Iō hoc ordīe inꝗrimꝰ. Prīo de noīe eēntiaSecūdo de noīe exn̄tia. Tercō de noīe entis. Quartode noīe ꝗ̄ eſt.uīto de ſignatōe q̄ ꝓnoīalis ē.¶ Alēbrum primumRimo q̄rit̉ de noīe eēntie hͦ mō. prīo Anhͦ noīe noīet̉ dīnū eē. ſecūdo An noīeturꝓprie. Tercio. an vniuoce noīet iſtd̓ nomen creatorē et creaturā. Quarto vtruꝫſit appropͥabile ꝑſone.Irticulus primusD primū ſic. damaſ. hoīes hanc groſſaꝫ carnem indutos dīnas et immateriales dinitatis oꝑatōes intelligē et dicere impoſſibileē: niſi ingibꝰ formis et notis q̄ ſunt ẜm nos. cū gͦ hoceēntinificet in oīa abſolutōe quo res eſtgnificat qd̓ res ē. Quo aūt deꝰ ē nō ꝯprehēimustīem nec forma nec nota: gͦ hoc noīe eēntiaibiliſibilia dei ſicut dīc aponitas ꝑ ea que facta ſūtec alit̓ hic ī via intellit̉ dītas: gͦ cū hoc
nomē eēntia ſignificet in oīmoda abſolutōe. nō em̄ ꝯſignat aliquā intentōꝫ vel hītudīem ad id qd̓ factū ē. nōem̄ intentōꝫ aliquā cālitatis vel oꝑatōis vel excellētiecōſignat vel cōnotat. ergo hoc noīe nec intelliget̉ necnoīabit̉ a nobis dīnitas. ¶ Cōtra aug. v. de trini. ē ſine dubitatōe ſubſtantia vel melius appellat̉ eēntia quāgreci vſiam vocāt. ſicut em̄ ab eo qd̓ eſt ſaꝑe dicta eſtſapientia: ita ab eo ꝙ eſt eē. dicta eſt eſſentia. ¶ Quodcōcedendū eſt. ⁊ dicendū ꝙ noīatio diuini eſſe ē duobꝰmodis ꝑ effectus et ꝑ imp̄ſſiones notionū que ſūt indite intellectui. ꝑ effectus noīat̉ creator. om̄ipotēs. ⁊ etiādeus. ſicut patebit: ꝑ impreſſiones v̓o notionū que ſūtindite intellectui noīant̉ ens verū et bonū. he em̄ notiones entis primi ⁊ veri primi nobis imp̄ſſe ſunt vt declaratum eſt ſupra qōn de diuina eēntialitate et qōnde bonitate. Notio aūt entis prima eſt qꝛ ens eſt pͥmūintelligibile. Unde hac notōne ſibi imp̄ſſa de diuīo eſſeſicut dicit damaſ. ꝙ cognitio eſſendi deum naturalit̓nobis inſerta eſt. noīat deum ens et eēntiam ⁊ hoc ẜmnos. Cum v̓o cōprehēdit ſimplicitatē diuini eſſe ī qͦ nōdiffert quo ē et ꝙ ē. ideo cogit̉ ẜm nos noīari duobꝰ nomībꝰ. noīe eēntie qua ſignificat̉ vt quo eſt: nomīe entisquo ſignificatur vt qd̓ eſt. ¶ Ad illud qd̓ obijcit a ioh̓edamaſ. iam patet reſpōſio. qꝛ noīe eēntie nomīamꝰ deūet forma hͦ eſt notōe nobis indita: ⁊ etiā ẜm nos. ¶ Adillud qd̓ apl̓us dicit dicendū ꝙ dīnitas intelligit̉ ꝑ eaque facta ſunt. nō tn̄ negat qn poſſit intelligi ꝑ notōesimp̄ſſas. Et tn̄ ſi diceret̉ ꝙ nō eſt poſſibile aliter intelligere dīnitatem niſi ꝑ illud qd̓ factū eſt. tūc notōnes inſerte ad cognoſcēdū deū. deputarēt̉ ī his que facta ſūtſicut media ad intelligendū et noīandū deū. notio tn̄entis ſiue eēntie abſoluit ab oī comꝑatōne.¶ Articulus ſecundusTem querit̉ an nomīe eēntie noīet̉ dīnū¶Heſſe ꝓprie. et cū ab eo qd̓ eſt cē dicat̉ eſſentia ſic̄ dicit aug. eſſe aūt vel ens nō noīatpprie deū. ſꝫ coīter in quadā analogia. qͦnec hoc nomē eēntia noīabit dīnam eēntialitatē ꝓprie.¶ Cōtra Aug. vij. de trini. eſſentia vere ac ꝓprie diciturita: vt fortaſſe ſolū deū dici oporteat eēntiam. Eſt em̄vere ſolus qꝛ incōmutabilis: atꝫ nomē ſuū famulo ſucmoyſi enūciauit cum ait. ego ſum ꝗ ſum. ¶ Itē hiero.ad marcellā deus ſolꝰ qͥ exordiū nō habet: vere eēntionomen tenuit. ¶ Reſpōſio hoc nomē eēntia ſi ītelligat̉cōiter n̄ ē ꝓpriū nomē dei. īmo extēdit̉ ẜm analogiā ſiens ⁊ eē ad creaturas. Si v̓o ītelligat̉ cū p̄ciſione velpriuatōe eius ꝙ ē ab alio vl̓ ens mutabile: efficit̉ ꝓpriūnomen dīne eēntialitatis. eēntia eī noīat eēntialitateꝫnll̓o addito. Si gͦ cū hac p̄ciſiōe noīet eēntialitatē vt .ſ.eēntia dicat eēntialitatē cū nihil addit̉ vel ꝯpoīt̉ ſꝫ ē oīmō ſimplex: hͦ mō ꝓpriū ē nomē dei. Itē eēntia dei ſigficat eēntialitatē vt ſeip̄o ens. ſi gͦ cū p̄uatōne ītelligeēntialitas ſeip̄o ens n̄ alio. hͦ mō ꝓpriū nom̄ ē dīne eſſētialitatis et ſic ītelligūt̉ aucͣtes aug. et hiero.¶ Articulꝰ terciꝰErcio q̄rit̉ vtrū eēntia ẜm ꝙ coīter accipit̉dicat̉ vniuoce l̓ equoce. ⁊ cū dicat ph̓s ſi ꝗsToīa entia vocet: equoce n̄ vniuoce nūcupa.bit. An̄ ens n̄ d̓r vniuoce d̓ ſb̓a ⁊ accn̄te: gͦ ml̓tomaeēntia n̄ dicet̉ vīuoce d̓ eēntia creatoris ⁊ creat̉e. ¶ Itēn̄ pt̄ accipi ꝓportō aliqͣ creatoris ⁊ creat̉e. nec ẜm gennec ẜm accn̄s eēntie crcate ⁊ īcreate. gͦ n̄ vīuoce. ¶ It ſidicat̉ ꝙ n̄ dicat̉ vīuoce ſꝫ ānalogice. hͦ ē ẜm priꝰ ⁊ poſteriꝰ ſic̄ ens de ſb̓a et accn̄te. Cōtͣ. vbicūqꝫ ē coītas ẜm analogiā. ꝙͣuis n̄ ſit pone̓ formā vnā cōeꝫ ſic̄ ī vniuocisē tn̄ pone̓ ꝯꝑatōꝫ aliquā vnā. vn̄ et̄ bonū qd̓ dr̄ ẜm analogiam de deo et creatura ponit comparationem quaſcilicet omne bonum creatum eſt ordinabile ad bonuꝫincreatum et bonum increatū eſt tale ad qd̓ ome aliud