Druckschrift 
1 (1482) Generalis discursus ī sūmā
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

Queſtio.xlij.

Articulus primusD primū obijcit̉ hoc. om̄e qd̓ ē de aliquo: eſt de nihilo. ſꝫ ip̄e filius eſt a patrigenitus. de aliquo: ergo nihilo. at̄ de aliqͦ ꝓbat̉. qꝛ de materia: qꝛ hoc dico de: dicit habitudīem materie vel originis. ſꝫ neutrū pt̄ dici. em̄ pt̄ dici ſit a pr̄e de aliqͦ .i. de aliqua materianec etiā ſit a pr̄e de aliquo vt origīe: tūc ſequeret̉ alia eſſet origo filij ꝙͣ pr̄. aliter em̄ eſſet nugatio cumdicit̉ a pr̄e de pr̄e: eadē hītudo ſignificet̉ vtrobiqꝫ Itē dico aliꝗd eſſe de nihilo. aut eſt abnegatio generaliter vt abneget̉ materia et origo: aut eſt abnegatōmaterie. Si prīo hoc dico de nihilo. abneget generalit̓ materiā et origīem: ergo pater eſt de nihilo: qꝛ eſt de aliqua materia. nec etiā de origine: qꝛ habet originē. ſi ſcd̓o vt abneget̉ materia tm̄: ergo filius eſt de nihilo qꝛ eſt de aliqua materia. Contra.aug. cōtra maxi. de aliqua materia nec de nihilo eſtfilius ſꝫ de quo eſt genitus. Itē hyl̓. xij. de tri. vnigetus deus ex manēte natus ē: eſt natus ex nihilo. Reſpōſio. dicit̉ aliꝗd eſſe de nihilo tria notant̉.p̄poſitōem de notat̉ principij ſicut inicij. hocico nihilo: notatur abnegatō materie cōꝑatōempoſitōis ad caſuale. vt hoc dico de nihililo ponaturſimul: notat̉ mutabilitas. ẜm dicit ioh̓. damaſ. quo eſſe a uerſiōe incipit: hec verſioni ſubiecta ſunt.em̄ dico aliꝗd de nihilo. dico habꝫ eſſe poſtet ita principiū ſiue iniciū. Preterea. ſi eſt de nihilo. eſt de materia. preterea ſi habet eſſe de nihilor ncc̄eeſt vertibile. In rebꝰ igit̉ factis de materia eſt dice̓de nihilo: qꝛ pt̄ ibi abnegari materia. Item in pr̄e hꝫ prīcipiū. qꝛ ē ab alio: pt̄ dici de nihilo: ꝙͣuis abneget̉ materia. Item ī filio non pt̄ de nihilouis habeat materiā et habeat prīcipiū: qꝛ habetprincipiū mutabile. nec etiā habꝫ iniciū .i. eſſe poſteſſe. Dicendū ergo ad obiecta. ad primū pt̄ dicifilius a pr̄e de aliquo: materialit̓ verū ē ſed originalit̓ eſt verū. aliꝗd em̄ dicit̉ a pr̄e de aliqͦ duobꝰ modis.De aliquo qd̓ eſt ip̄e: vel de aliquo qd̓ non eſt ip̄e. Dealiquo ſunt qd̓ eſt ip̄e: ſic̄ que ſunt de materia. de aliquo v̓o qd̓ eſt ip̄e: ſicut ſunt filius et ſpūſſct̄us. Ad ſecūdū at̄ patet ſolutō. qꝛ ſequit̉ ꝙͣuis ſit abnegatiomaterie et originis de patre ſit de nihilo: ꝓpter tercium ſcꝫ mutabilitatem que ibi intelligitur. Articulus ſecundusOnſeq̄nter querit̉. Suppoſito ſit de aliqͦvtrū ſit filiꝰ de ſubſtātia pr̄is genitꝰ Ad qd̓ſic obijcit̉. Quia dic Anſhel. nec intellectꝰcapit nec natura ꝑmittit illū de alio ē: eſſe illū quoeſt. Si ergo filiꝰ eſſet de ſubſtātia pr̄is: ſeq̄ret̉ eēteēntia ſiue ſubſtātia. Item dicit̉ filiꝰ de ſubſtātiapr̄is aut de pr̄e. aut ſumit̉ materialit̓: aut originaliteraut ordīaliter. Materialit̓ vt cutellus de ferro. Originalit̓ vt filius pr̄e. ordīalit̓ vt de mane fit meridies:qꝛ pꝰ mane fit meridies. Si pt̄ dici filius de eſſentia pr̄is materialiter vl̓ origīaliter. qꝛ ex hoc ſequeret̉ ip̄a ſubſtātia eēt origo filij et ita generaret. nec ordinalit̓: qꝛ ē prior eēntia filio. erit filiꝰ de ſb̓a patris aliquo. Itē de eſt p̄poſitō. oēs at̄ p̄poſitōesſūt trāſitiue. oīs at̄ trāſitō ponit diuerſitatē. Si filiꝰeēt de ſb̓a pr̄is: ſeq̄ret̉ eēt diuerſitas ſb̓e vel eſſentiepr̄is et filij. et etiā eēt filiꝰ eēntia. Si ē diuerſitas: ē de ſb̓a. Itē om̄e qd̓ recipit aliqd̓ totū: recipit de illo. ip̄e filiꝰ ſit ip̄a tota ſb̓a: ē deſb̓a. Cōtra. generare ē de ſua ſb̓a ſil̓em ꝓducere. ſi filiꝰ ē de ſb̓a. ē geītꝰ. relīꝗt̉ igit̉ eſt ip̄e de ſb̓apr̄is ip̄e ſit genitꝰ. Itē aug: ꝯͣ. maxi. v. li. aūt aliqua ſb̓a natꝰ ē dei filiꝰ: aut de nulla. ſi de nulla: ni-

hilo. qd̓ vos dicitis. Si v̓o aliqua. nec tn̄ de pr̄isſba: ē vere filiꝰ. Si v̓o de pr̄is ſb̓a. vnius eiuſdemqꝫſubſtātie ſunt pr̄ et filiꝰ. Itē idē in eodem. videtisꝙͣ neceſſariū ſit vt eſt ex nihilo: nec ex aliqͣ re ſedex deo: niſi ex dei ſb̓a poſſit. Rn̄ſio. ẜm qͦſdande: duplicē importat habitudīeꝫ. dicit̉ cultellꝰ ferro. vna habitudīem cōueniētie ſiue indiſtīctōis: alianprīcipij ad illd̓ qd̓ ē de illo. em̄ dicit̉ cultellꝰ ē ferro: notat̉ ferrū ſit prīcipiū materiale cultelli. et etiaꝫferrū habeat natura indiſtinctā a natura cultelli. ad primā habitudīem dr̄ filius de patre: ꝙͣtū ad ſecundā dicit̉ filius de eēntia. qꝛ hꝫ eſſe indiſtīctū ip̄a eēttia filio. Sed ꝯͣ hoc obijcit̉. eadē eſt ſubſtātia pr̄iset filij et ſpūſſancti. ergo ſi filius ꝓpter indiſtīctōeꝫ quāhabet cum eſſentia patris dicit̉ de ſubſtātia pr̄is: ergſimilit̓ ꝓpter indiſtinctōem quā habet filius ad eēntiāſpūſſancti dicetur de ſubſtātia ſpūſſ. ſed hoc eſt falſuꝫ:relinquitur igit̉ erit dicere filiū de ſubſtātia pr̄isꝓpter habitudīem indiſtinctōis ſiue cōuenientie. propterea dicēdū. de: aliqn̄ ſumitur materialiter vt cultellus de ferro. aliqn̄ originalit̓ vt filius de patre. aliquādo ordinaliter vt de nocte ſit dies. Aliqn̄ v̓o ſubſtātialiter ſicut dicit̉ filius eſſe de ſubſtātia patris:qꝛ de ꝑte: ſed quia tota eſt in toto. Ad primum ergoqd̓ obijcit̉ dicēdū autoritas Anſhel̓. ītelligit̉ accipitur de originalit̓: et cum accipit̉ ſubſtātialit̓ vl̓ etmaterialit̓. vn̄ ip̄e dicit. nec intellectꝰ capit nec natura ꝑmittit ip̄m de alio eſt: eſſe illum de quo eſt. dicit eſſe id de quo eſt ſed illū. vn̄ ſignificat differētiā perſone ad ꝑſonam qua habet originē. Ad ſecūdū iampatet reſpōſio. qꝛ hoc dico de: ſemꝑ accipit̉ materialiter. originalit̓ vel ordīaliter: īmo qn̄qꝫ ſubſtātialiter ſicut dictū eſt. Ad terciū dicēdū. dico de ſb̓apr̄is duo dico vicꝫ eēntiā: et dico etiā cuiꝰ ſit qꝛ pr̄is.dd̓m hec p̄poſitio de: dicit trāſitōꝫ rōe eēntieeſt eadē ī filio. ſꝫ trāſitōem rōe illiꝰ cuiꝰ ē eēntia. ſcꝫ ꝑſone pr̄is. ꝗdē pr̄ eſt filius. Ad quartū dicēdū ẜm priꝰ. vbi hec p̄poſitio de: accipit̉ materialit̓. dicithabitudīem ꝑtis ſubſtātie totalitatē. vbi d̓o hec dictio de accipit̉ ſubſtātialit̓. dicit habitudīem ꝑtisſubſtātie. īmo totius. ita vt verū ſit dicere eſſe de ſb̓ſtātia et eſſe ſubſtātiā. Ad vltimū obiectū ꝯtra rōem poſitā. dd̓m ē dicit̉ filiꝰ genitus de ſubſtātia patrisduplex notat̉ habitudo. indiſtīctōis eēntie ē in patrea filio: et habitudo origīs ip̄ius pr̄is cuiꝰ eſt eſſentia reſpectu filij. ꝓpterea pt̄ dici filius de ſubſtātia ſpūſſ.ꝓpter habitudīem indiſtinctōis eſſentie ſpūſſancti a filio: quia habitudo originis ip̄ius ſpirituſſancti cuiuseſt eſſentia. non poteſt eſſe reſpectu filij.Nlembrū quintumOnſeq̄nter queritur de eterna generatione quomō ſit. Et primo vtrū ſit volūtaria vel neceſſaria. Secūdo vtrū ſit ſemꝑin fieri vel in facto eſſe. Tercio multmodi generatōis ſint. quis modꝰ ei attribui debeat. Articulus primusD primū obijcit̉ ſic. Oroſius ad a poſūtate genuit pr̄ filiū vel ncc̄itate. Reſpōdet aug. nec voluntate genuit filiū nec ncc̄itateqꝛ ncc̄itas ī deo ē: p̄ire ſapīam volūtas pt̄. Contra dic ph̓us oīa fiūt: fiūt vel a ꝓpoſito vel a nat̉aet ꝓpoſitū appellit.atē: nat̉aꝫ v̓o ncc̄itatē. īmediate ſe hn̄t voca entia. Si pateris nc̄eas cnuit filiū: vel neceſſitateiuit vel volūtate. Item ſienuit filiū volūtatūtarie. Sed dicit ioh̓. danaſ. inuolūtoriū eſntiam vel violentiāfit. voluntarium em̄ exigitincipium ſufficiensin nobis: et ſit noticia eius qd̓ debet fieri. Unde qd̓