Titulus.XIII.

Quo eſſe ſpirituale amiſſo ꝑ negationē. ait Petrus.Homo nō ſuꝫ. Unde Aug. de peni. diſ. j. Reſuſcitatꝰin corꝑe viuit abſente ſuſcitatore. non aūt reſuſcitatus in anima. Sicut em̄ corpus nō viuit abſente aīa.ita aīa .ſ. nō niſi deo p̄ſente .ſ. per influxū gr̄e. ¶ Tercio bonū increatū quale eſt deus deſcribitur. Ꝙ eſtbonū quod oīa appetūt ſeu concupiſcunt. Omīa em̄ſuo mō deſiderāt deum. Et hoc ꝓbatur quatuor ratōnibꝰ ẜm Dyoniſiū de diui. noībꝰ. c. iiij. ¶ Et primoOmnia deſiderāt deū ſicut principiū a quo cauſant̉Nam ip̄e eſt omīa in oībo ꝑ cauſalitatē. inqͣtum om̄sꝑfectōnes eſt ip̄e deus cauſalit̓. Licet em̄ quelibꝫ rescreata ſit bona ſeipſa formalit̓. non tn̄ eſt bona ſeipſacauſaliter. exemplarit̓. ⁊ finaliter. Nam licet quelibꝫres creata ſit bona ꝑ bonitatē ꝓpriā. ⁊ formalit̓ inherentē et ꝑficientē: tamē multomagis eſt bona bonitate dei efficienti. Et ideo ceſſante bonitate dei efficienti. exemplari. et finali. ceſſaret tota bonitas creature. Un̄ Augꝰ. in octauo de trini. ſic ait. Bonū hocet bonū illud .ſ. creatū et increatū. Tolle hoc. ⁊ tolleillud. ⁊ vide ip̄m bonū ſi potes. Ita deuꝫ videbis. nōalio mō bonū. ſed omnis rei bonū .ſ. cauſaliter. ita ꝙvna eſt bonitas oīm ꝑ cauſalitatē .ſ. bonitas diuina.et multe ſunt bonitates formaliter. q̄libet .ſ. res formaliter ē bona ſua bonitate. IScd̓o omnia deſiderāt deū vt auxiliū quo in eſſe cōſeruant̉. Naꝫ ip̄e deꝰportat .i. cōſeruat oīa verbo v̓tutis ſue. dicit apoſtolus ad Heb̓. j. vt patet. §. p̄cedenti. ¶ Tercio omniadeſiderāt deū vt bonū: in quo omīa quietant̉ ⁊ nobilitant̉. Nam deus eſt bonū pͥmū. totū. integrū ⁊ ꝑfectū. Et primo omnia deſiderāt deū. eo ꝙ ip̄e eſt pͥmūbonū. Naꝫ ſicut om̄s nuēri ꝑticipāt vnitatē. vnitasaūt eſt ꝑ ſe non ꝑticipās numeꝝ aliquē. Ita deus eſtꝑ ſe bonus .i. eſſentialit̓ bonus. non hn̄s bonitatē ſuāab alio. pͣs. Bonoꝝ meoꝝ nō indiges dn̄e. Un̄ ſic̄ ip̄eeſſētialit̓ ē ſua deitas. ita eſt ꝑ ſe eſſentialit̓ ſua bonitas. Omnis aūt bonitas creature. ꝑticipatiue eſtbonitas diuina. hec Dyoniſius. Et hoc eſt ad excludendū errorē Arrij ⁊ Origenis. qͥ poſuerūt deitateꝫ.entitatē. ⁊ bonitatē filij. eſſe participatā a pr̄e. Ut gͦon̄dat ꝙ entitas. deitas. ⁊ bonitas equalit̓ ꝯuenit filio ſicut patri. dicit filiū eſſe bonū primū. Scd̓o oīadeſiderāt deum. eo ꝙ eſt bonū totū. Sed cū totū dicitur dupliciter .ſ. totū quod ꝯſtat ex ꝑtibꝰ vt domꝰ ꝓut eſt in materia in actu. Cōſtat em̄ ex fūdamēto tecto. ⁊ parietibꝰ. vt ex ꝑtibꝰ ſuis. Et totū qd̓ eſt ante ꝑtes. vt domus ꝓut eſt in mēte edificatoris. Iſtud dr̄ante ꝑtes. qꝛ preexiſtit domui fiende ex ꝑtibꝰ eiꝰ. Deigit̉ cuꝫ dicitur bonū totū. non dicit̉ totū quaſi ſit cōpoſituꝫ ex ꝑtibꝰ quia hoc repugnat ſimplicitati diuine. Bern̄. Si dici pōt vniſſimꝰ eſt. ſed eſt deus totūante ꝑtes. quia ipſa deitas patris ⁊ filij ⁊ ſpūſſancti.eſt quaſi p̄habēs oīa bona. Tercio oīa deſiderāt deūeo ꝙ eſt bonū ꝑfectū. Sed cū dupliciter dicat̉ aliqͥdꝑfectū. Uno mō quia ꝯplete factū. ſicut cum dicimꝰꝑfectā eſſe noſtrā ambulatōnem. cū .ſ. ꝯplete termīauimꝰ eā. Alio mō qd̓ habet naturā ⁊ v̓tutē ꝓprie ſpeciei. Sicut dicit̉ hō p̄fectū aīal. eo ꝙ habet naturamſenſitiuā. Deus aūt nō dr̄ bonū ꝑfectū. pͥmo mō. quiaqd̓ nō eſt factū non pōt dici ꝑfectū. deus aūt factꝰ nōeſt nec creatus. Sed dr̄ ꝑfectū bonū inqͣꝫtū eſt maxīein ſua natura ⁊ v̓tute ꝑfectus. Quarto oīa deſiderātdeū inqͣtū eſt bonū integrū. Nam integꝝ dicitur perexcluſionē vel remotōnem diminutōnis. Sicut dicimus hominem non eſſe integꝝ. ſi aliquo mēbro priuet̉ vel trūcet̉. ⁊ qꝛ deꝰ nō habet alicuiꝰ mali admixtionē ſicut creature terreſtres. nec alicuiꝰ boni pͥuationem. ſic et celeſtes. quibꝰ deficit ſaltim immutabilitas. nec alicuius boni ſubtractionē. qꝛ nihil ei ſubtͣhi pōt. Ideo dicit̉ bonū integꝝ ⁊ ꝑ ꝯn̄s eſt ab oībus

concupitū. hec Dyoni. ij. c. de diui. no. ⁊ Tho. lſcrip.ibidem.Quābonus iſrahel .§. vj.deus his qͥ recto ſūt corde. Ubi circa deū quē nobison̄dit rō naturalis. p̄mittenda eſt vera illuſtratio qꝛdeus iſrl̓. Iſrahel interp̄tat̉ videns deū ⁊ ſignat fideles videntes ꝑ fidem .i. credentes ea q̄ ſunt fidei. queꝯtinentur in ſimbolo. Figuratis in gradibꝰ ſcale viſe ab iſrl̓. ī cuius ſummitate deus innixus erat. Gen̄.xxviij. ¶ Scd̓o addenda eſt ꝯgrua conuerſatio. quiahis qui recto ſunt corde. Rectū dr̄. cuiꝰ mediuꝫ nondiſcrepat ab extremis. Extrema nr̄a ſunt principiuꝫet finis. ego ſum alpha ⁊ o. i. principiū et finis. dicitdn̄s. Apoca .j .ſ. oīs creature. Cum igit̉ cōuerſatō noflra in oꝑbꝰ ſuis incipit a deo ꝑ rectā intentioneꝫ. etterminat̉ in deum ꝑ completā executionē. ⁊ mediumnō diſcrepet .ſ. in ꝓſecutōne ꝑ alicuiꝰ debite circūſtātie omiſſionē. recti ſumꝰ corde. Extrema nr̄a ſūt natiuitas et mors. in qͥbus pauꝑes ⁊ huīles inuenimurac dolentes. Si igit̉ mediū .i. dum viuimꝰ non diſcrepat ab hūilitate ⁊ pauꝑtate ⁊ luctu: recti ſumus. Extrema amoris qͥ eſt in corde nr̄o et ſine eo eſſe nō pōt.vn̄ ⁊ igneū eſt. ſicut deus. qͥ eſt primū ꝑamandū. Ultimū eſt ꝓximus dilectione amplexandus. Mediumnos ſumus. Si ergo nō diſcordemꝰ ab extremis .i. vtnon amemus nos tm̄. ſꝫ deū ⁊ ꝓximū nobiſcū: recti ſumus corde j. Corinth. xiij. Charitas non querit queſua ſunt .ſ. tm̄: ſꝫ que dei et ꝓximi. Can. j. Recti diligunt te. ¶ Tercō expectanda eſt dulcoroſa deguſtatio. ibi qͣꝫ bonus inuenit̉. Bonus dn̄s aīe querēti euꝫ.Inuenitur aūt ⁊ deguſtat̉ deꝰ bonꝰ. in rerū creatōe.Un̄ Eccͣs. iij. Oīa fecit bona in tꝑe ſuo. In reꝝ ꝯſeruatōne. Un̄ Iaco .j. Om̄e datū optimū quo .ſ. ad naturalia. ⁊ om̄e donū ꝑfectū .ſ. quo ad gratuita. deſurſum eſt .ſ. a deo cauſante ⁊ conſeruāte. Et de ppl̓o deꝯſeruato ꝑ ſuam bouitatē. dr̄ Sapien̄. xvj. O qͣꝫ bonꝰ⁊ ſuauis eſt ſpūs tuus dn̄e qͥ vt dul. tu. in fi. demō. ⁊cͣ.Loquit̉ de māna dato ad conſeruatōnem vite illiusppl̓i. Inuenit̉ ꝑ guſtum deꝰ ꝙͣbonꝰ .i. valde bonꝰ. inrerum quietatōne ⁊ nobilitatōne. pͣs. Qui replet inbonis deſideriū tuū .ſ. in bonis q̄ reꝑiunt̉ ī deo. Un̄Aug. Omnia ſunt aſꝑa ⁊ tu ſolus es requies. ⁊ inqͥetū eſt cor noſtrū donec requieſcat in te. Inuenit̉ em̄ꝙͣbonus eſſentialiter. ⁊ ſic nemo bonꝰ. niſi ſolus deꝰ.ait xp̄us Math. xix. Inuenit̉ ꝙͣbonus totalit̓. Un̄ īfigurā dicere pōt quelibet anima. que ꝑ peccatū deūamiſit illud Thobie. In te vno oīa bona hn̄tes nūꝙͣ debuimus te dimittere. Inuenit̉. ꝙͣbonꝰ ꝑfectionalit̓ Mat̉. v. pr̄ veſter celeſtis perfectꝰ eſt. Inuenit̉ ꝙͣbonꝰ integralit̓. Apl̓us. qͥ ſolus hꝫ immortalitatē .i.immutabilitatē. qd̓ nulla creatura hꝫ. ⁊ ideo nō habet integꝝ bonū. Stabiliſqꝫ manens dans cūcta moueri. Et ſic veriſſime ait. Ego ſum paſtor bonꝰ Io. x.qui paſcit oues ſuas. eos .ſ. qͥ recti ſunt corde dandoguſtū ſue bonitatꝭ. ⁊ ꝑ lumē naturale. ⁊ magis ꝑ lumē gratie addituꝫ. qd̓ oſtendit nob̓ oīa bona in ip̄o.Uide declaratōnem hoꝝ in. §. p̄cedenti .ſ. quō deuseſt bonus illis modis.Bonus es tu. ait §. vij.pͣs. ad dn̄m. ⁊ in bonitate tua doce me iuſtificatōnestuas. pͣs. cxviij. Bonus eſt dn̄s ī ſe. ⁊ in bonitate ſuaquā coīcat creaturis: docet nos ⁊ iuuat facere ea quenos faciunt iuſtos et bonos. qd̓ lex naturalis oſtendit. lumen a deo impreſſum. Ubi ſciendū eſt. ꝙ ratioboni (vt bonū dicit eſſe ꝑfectū cui nihil deeſt) conſiſtit in tribꝰ .ſ. in modo. ſpecie. ⁊ ordine. Un̄ Ang. ī li.de natura boni: ſic ait. Omīa ꝙͣtomagis moderata ⁊ſpecioſa ⁊ ordinata ſunt. vbi hͨ tria ſūt: magna bona