Titulus.V.

naturaliter appetatur ꝑfectum non imꝑfectuꝫ ergorelinquendus eſt mundus. ITercia miſeria mundieſt nullitas trāquillitatis. Unde ſaluator noſter inquit. In mundo preſſuram habebitis. in me autempacem. Iohan. xiiij. Nec mirū. quia cum mundꝰ habundet iniquitatibus. habere paceꝫ non valet: quianon eſt pax impijs dicit dominus. Sed xp̄us eſt quihabet et dat veram pacem et perfectam. Et in ſignūhuius dicit Hiers. ꝙ ſcrutando antiquas hiſtorias.ſemper reperitur mundus pace caruiſſe. et bellis innumeris laceſſitus. vſqꝫ ad aduentum xp̄i in carne.Tunc em̄ fuit plena pax ꝑ orbem. ad oſtendendum ꝙipſe Xp̄us tunc natus. eſt pax noſtra: actor ⁊ amatorpacis et dator. Unde dixit diſcipulis Iohan. xiiij.Pacem meam do vobis: pacē relinquo vobis. Nonquomodo mūdus dat ego do vobis. Pax mūdi. id ēamatoꝝ mūdi: eſt gaudere in tꝑalibꝰ: triūphare ī honoribꝰ. delicijs affluere. tribulationibꝰ carere. Cōcordare inuicem in peccatis cōmittēdis: non cōtriſtareprauos in vicijs corrigendis. Sed hoc modo xp̄s nōdat pacē. ſed pax eius eſt ſubiectio carnis ad ſpiritū.dilectio animi ad proximum. conformatio voluntatis ſue ad deum. Et hanc vtiqꝫ mundus dare nō pōtpacem. vt canit eccleſia. Quantū autem mundus careat tranquillitate et pace interiori et exteriori. omībus patet. cum vix reperiatur domus vna. in qua nōcontingat frequens diſcordia. Sic et prima domusade. habuit bellum inter filios. Et archa Noe inter fratres. Et ſcola xp̄i inter diſcipulos. Cum igit̉tranquillitas et pax multum appetatur. et in mūdoparum habeatur: ergo relinquendus eſt. ¶ Quartamiſeria mundi eſt defectuoſitas veritatis ſeu cognoſcibilitatis. Unde ſaluator noſter Ioh̓. xvij. inquit.Pater ſancte mundꝰ te nō cognouit. Sed neqꝫ ip̄mxp̄m dei filium intellexit. vt dr̄ Ioh̓. pͥmo. Munduseum non cognouit ſcꝫ verbum incarnatum. Ipſumquoqꝫ ſpiritu veritatis percipere non valet. ꝓut ſaluator dicit diſcipulis ſuis. Spiritum mundus nonpoteſt acciꝑe: quia non videt eum nec ſcit eum. De diuinis igitur parū vel nihil ſcit ſeu cognoſcit mundꝰ.vbi eſt ſumma et ꝑfectiſſima veritas. De humanis ⁊naturalibus pauciſſimas cognoſcit veritates ꝑ ſcientiam. Naſcitur ſiquidem anima noſtra ẜm philoſophū ſicut tabula raſa in qua nihil eſt pictuꝫ. Et ſi poſtea aliqua addiſcat: tamen cum multa difficultate:et temporis prolixitatē. ⁊ frequenter mixta falſitateUnde ⁊ omnes philoſophātes qui ſpiritū veritatisnon acceperunt. in multis errauerūt. Propter quoddicit apoſtolus ꝙ ſapientia huius mundi ſtulticia ēapud deum. Et iterum. Stultam fecit deus ſapientiam huius mundi. j. ad Corinth. iij. ſcilicet apparere. dū per effectū oſtēdit ſe poſſe agere quod illi dicebant impoſſibile: neſcientes dei omnipotentiā. Unde apte figuratus eſt mundus per egyptū. que interpretatur tenebre. que et ita denſiſſimis tenebris flagellata eſt. vt per triduū alter alterū videre nō poſſꝫ:nec de loco moueri ſuo. Et ipſa dr̄ mater ſuꝑſtitōniset ydolatra. de qua Egypto iuſſit dn̄s exire populuꝫſuum. Cum ergo tenebras horreamus: et lucem veritatis naturaliter appetamus. relinquēdus eſt mundus ⁊cͣ. ¶ Quinta miſeria eſt varietas ꝑiculoſitatisQui nauigant mare (inquit ſapiens) enarrāt ꝑicula eius: quia ſcꝫ frequenter ea exꝑiuntur. Mare autēamaruꝫ ẜm doctores. ſignat mundū. Quia ẜm Boetium. Felicitas huius mundi multis amaritudinibus reſperſa eſt. Nauigāt aūt qui conuerſant̉ in mūdo: et hi experiunt̉ ꝑicula eius. Qualia expertus pͣs.ait. Pericl̓a inferni inuenerunt me. Nam cum lapſꝰde alta contemplatōne et perfectōne in adulteriumet homicidium. periculum incurrit intrandi infernū

Et ſic diſcurrere vales per exempla ſanctorū et lapſꝰeoruꝫ: vt. Ade. ſaulis. moyſi ad aquas contradictōis.ezechie. ſalomonis. iude proditoris. nicolai ex ſepteꝫdyaconibꝰ et in vitiſpatrū: et clare videbis ꝑicula varia et noxia mundi. que ſine dei adiutorio vitari nonpoſſunt. Solus xp̄s omnia euaſit pericula. quia impeccabilis erat. Et ſcd̓m hoc pōt intelligi illd̓ dictuꝫiudeis. Uos de hoc mundo eſtis. Ego non ſum de hͦmundo .ſ. periculis vicioꝝ ſubiectus ſicut et̓ vos. Un̄beatus Anthonius videns in oratione mundum laqueis plenū. connectētibꝰ ſeinuicem exclamauit. Oquis iſtos euadet .ſ. laqueos ꝑiculoꝝ; ⁊ reſpōſuꝫ fuit.Sola humilitas. In cuius figurā diſcipuli nauigātes cum xp̄o orto periculo naufragij: clamauerūt humiliter dicētes. Domīe ſalua nos perimus. Cuꝫ aūtnaturale ſit euitare ꝑicula. ergo relinquēdus ē mundus. Relinquo mundū ⁊cͣ. ¶ Sexta miſeria eſt ſeruitus corruptibilitatis. De qua apoſtolꝰ. ad Ro. viij.Ipſa creatura liberabit̉ .ſ. egrediendo ꝑ mortem demundo a ſeruitute corruptōnis .i. corporis corruptibilis. Multiplicit̓ enim ſubijcimur: partim neceſſitatibo: partim voluptatibꝰ corporis. et frequent̓ vincimur ab appetitibus eius. id eſt ſenſualitatis. Dicitur aūt. ij. pe. ij. A quo quis victus eſt eius et ſeruuseſt. Narratur in libro de ſeptem donis: ꝙ cum qͥdaꝫnobilis fuiſſet ingreſſꝰ religionē: eiꝰ germanꝰ hoc audito cū eſſet miles et potēs: diſpoſuit in mente illumreducē de religiōe. Un̄ ſumēs ſecū arma ⁊ ſocios. cūilla die non poſſet ad monaſteriū applicare: cōtigiteū in ſilua dormire: vbi habuit talē viſionē. Uidebatur ſibi qͥeſcere in ameno prato: ⁊ ꝙ ſex iuuenes a dextris eius eſſent. ⁊ tres a ſiniſtris. Et ceper̄t dicere pugnemꝰ adinuicē. Et cōcordantibꝰ ad hͦ dixerūt. Manifeſtemꝰ pͥus nomīa nr̄a. qͥlibet dicat ſuuꝫ. Dicit ergo pͥmus eoꝝ qͥ erant a dextris. Ego vocor pulchritudo. Dicit ſcd̓us. et ego ſanitas. Terciꝰ dicit. ego ſumiuuentus. Quartus ait: ego fortitudo. Quintꝰ egodiuitie. Sextus ego ſpes vana vite. Eoꝝ aūt qui erāta ſiniſtris. dixit pͥmꝰ. Ego vocor infirmitas. Scd̓usEgo vocor ſenectꝰ. Terciꝰ. ⁊ ego mors. Incipit ergobellare infirmitas contra primos duos qͥ erāt a dextris .ſ. pulchritudinē et ſanitatē. ⁊ ꝓſtrauit eos quiainfirmitas aufert pulchritudinē et ſanitatē. Senectus pugnat ꝯtra alios duos .ſ. fortitudinē et iuuētutē et eos deiecit et ꝓſtrauit. Demuꝫ mors cōtra diuitias et ſpem vite et aufert eos de mūdo. Dicūt tandēiſti tres. Occidamꝰ nūc iſtū iuuenē. Qui hoc audiens: exꝑgefactꝰ valde timuit. Et cū veniſſꝫ cuꝫ ſocijsad monaſteriū. et narraſſet germano viſionē. Expoſuit germanꝰ ille viſionē .ſ. ꝙ pratū amenuꝫ erat mūdus in quo qͥeſcebat. ⁊ ſex iuuenes erāt ſex q̄ ſūt ī mūdo. que vident̉ magna eſſe ſꝫ oīa deficiūt. Et ſic induxit eum ad cōtemptū eiꝰ. Sed iſta eſt differētia interbonos et malos: qꝛ boni et ſi ad horā ſeruiūt ſenſualitati: nō tn̄ vt domīet̉ eis. Mali āt ẜui efficiūt̉ ipſiꝰſenſualitatis. Xp̄us aūt etſi volūtarie fecit ſe ſubiectū neceſſitatibꝰ corꝑis vt fami cum eſuriret in deſerto: ſiti cuꝫ ad fontē Iacobſitiret: tn̄ nunꝙͣ vel ad monumētū ſenſualitati ſeruiuit p̄ter rationē. Et ſic poteſt intelligi illd̓ dictū. diſcipul̓. Iā nō ſum ī mūdo.⁊ hi ī mūdo ſunt. nō rogo vt tollas eos de mūdo. ſꝫ vtẜues eos a malo. ne ſcꝫ in eis dn̄etur iniqͥtas. Relinquendus eſt ergo mundus: ſicut et ſeruitus abijcienda. vt cum xp̄o dicat. Relinquo. ⁊cͣ.In ſecūdo prīcipali. §. ij.notatur progreſſus in bono ad celum dirigente. cumdicitur: vado. Ꝙͣuis chriſtus non tunc actualit̓ iuerit ad patrem preſentiam ſuam corporalem ad celuꝫdeferendo. ſed in aſcenſione ſua propter quod expo