Capitulū.II.

ſcendit hec tepiditas mala eſt. que tēdit a frigidū etcitiꝰ congelat in glaciē ꝙͣ ſi calida nunqͣꝫ antea fuiſſꝫ.Natura em̄ fortiꝰ agit: vbi maiorē reſiſtētiaꝫ ſentit.Qui em̄ aliqn̄ fuit bonus igni diuino applicatus: etpaulatim inde recedēs. calorē illū nō nutrit: ſꝫ remittit. ad talē obſtinatōnem deſcēdit. ꝙ in ſtomacho diuine digeſtiōis. vbi ſeꝑatur p̄cioſū a vili. bonū a malo: ſtare nō pōt. Hoc aūt accidit oībus ſpūalibꝰ quimanū ſuā poſuerūt ad aratrū ⁊ poſtea ſe retro verterūt. in inchoata penitētia vel religione non ſe conſeruātes. Quibꝰ timendū ē. ne tāgant̉ illo apl̓i fulminequo dicit Impoſſibile ē eos qͥ ſemel illuīati ſūt. guſtauerūt etiā donū celeſte ⁊ ꝑticipes facti ſūt ſpūſſanctiguſtauerūt nihilominꝰ bonū dei v̓bū. v̓tuteſqꝫ ſeculivēturi: ⁊ ꝓlapſi ſūt: rurſus renouari ad pn̄iaꝫ. Rurſꝰcrucifigētes filiū dei ſibimetip̄is. Ad Heb̓. vj. Impoſſibile intelligit .i. valde difficile. Caue tibi qͥ legꝭ.caue ⁊ tu tibi qͥ ſcrib̓. Aīa v̓o ꝓficiēs ⁊ deū ſuū gradatī q̄rēs. ſcd̓a hac mala tepiditate n̄ tenet̉ ſꝫ pͥma. Ideoqꝫ n̄ ſolū meret̉ veniā: ſꝫ et̄ iuuari vt ꝓficiat ⁊ calefiat ꝑfecte. Hinc ē ꝙ docet̉. qͦmō creſcat incipiēs a propria cognitōe. ad quā hec eſt via. vt .ſ. egrediat̉ a ſuisIuxta illud dictū Abrahe Gen̄. xij. Egredere de tera tua ⁊ de cognatōne tua ⁊ de domo pr̄is tui. et veniin terrā quā mōſtrauero tibi. faciāqꝫ te in gentē magnā. Egredere inqͥt de terra tua .i. de affectōnibꝰ t̓renis. qͥbus q̄ris q̄ tua ſūt. nō q̄ ih̓u xp̄i. de amore diuitiaꝝ. honoꝝ. delitiaꝝ. ꝯſanguineoꝝ ⁊ hmōi. Egrederede cognatōne tua .ſ. ſingularis excuſatōnis in mentetua. vel etiā corā alijs tuoꝝ defectuuꝫ ꝑ v̓ba maliciead excuſandas excuſatōnes in peccatis: cuꝫ tn̄ iuſtus(vt ait ſapiēs ī pͥncipio ſermōis accuſator ē ſui. Hācaūt dixerim tum ꝯgnatōneꝫ quā .ſ. traxiſti a pͥmis parētibus tuis. qui culpam ſuā excuſantes in autorē retorſerunt. Sed ſi te excuſas ait Augꝰ. deus accuſatEgredere de domo patris tui .ſ. aliqͣlis p̄ſumptōnis:qͣ tibi bona aliqͣlit̓ aſcribis ⁊ maiora ꝙͣ ſint de te credis vel tuis exercitijs: cum non ſis ſufficiens aliquidex te vt ex te boni cogitare. Pater tuus pͥmus in mūdi ingreſſu ex vtero dyabolus ē: nature filius ire propter originale. Domus eius in qͣ ab initō inhabitauit. preſumptō fuit. qua ſua virtute ad gloriam volūit aſpirare. O p̄ſumptio nequā inquit ſapiēs Eccl̓i.xxxvij. vnde in hominibus nata es: cum .ſ. vndecunqꝫhabeant occaſiones ſe humiliandi?; Egredere igituro amnia de p̄dictis. ⁊ veni ī terrā quā mōſtrauero tibi .ſ. vere humiliatōnis. quā v̓bo ⁊ exemplo. mōſtrauit incarnatꝰ ip̄e: dicēs Math̓. xj. Diſcite a me qꝛ mitis ſū ⁊ hūilis corde. Faciāqꝫ te ī gētē nagnā āgelicāꝑ ꝯceſſū tibi lumē ꝯtēplatōis ⁊ ml̓tiplicatōis ſctāꝝcogitatōnū eſtuātiū dei deſiderioꝝ. ignitoꝝ eloqͥoꝝredolentiū exēploꝝ. magnaꝝ actōnuꝫ. egredere aꝓprio amore. ex quo ꝓcedit et p̄ſūptio ⁊ ſui excuſato. ⁊terrena affectō. Ipſe enim amor ꝓprius iudicium ꝑuertit. obfuſcat rationē. intellectum obtenebrat. inficit voluntateꝫ. viam ſalutis obſtruit. ignorat deūꝓximuꝫ neſcit. exulat virtutes. peccata accumulat. ſuſcitat rixas. honores querit. delectatur in hoīm cede.rapinam exercet. negligit diuina mādata. corporeosſenſus effrenat. querit voluptates. ꝑadiſū claudit.pandit portas inferni. et ciuitatē babilonis aīmabꝰreplet damnatis. Qui ſic amat aīam ſuā ꝑdit eam: ⁊qui odit eam ſic .ſ. qͣꝫtum ad amorē ꝓpriū in vitā eternam cuſtodit eam Ioh̓. xij. Egredere ergo de preſūptione: et diſce humilitatem. Et hoc eſt quod ſubditur. Abi poſt veſtigia greguꝫ. et hoc eſt quod ſcd̓o q̄rebatur? ¶ Secundo ergo querebatur. Quis ſit terminus requirendus? Rn̄det̉ ꝙ hūilitatꝭ actꝰ. Undedicit. Abi poſt veſtigia gregum .i. ſequere alios .ſ. probos. qui .ſ. ſunt agni per innocentiam. oues per patiē

tiam. boues ꝑ maturitatem. aſelli per ſimplicitateꝫ.elephantes per caſtitatem. cerui per curſum feruorꝭ⁊ huiuſmodi. Et ne mitaris prudentie tue. vt te inſtruit Salomon ꝓuer. iij. ſcꝫ operans ẜm tuum ſenſum: ſed alios conſule. alios imitare. Uel ſic. Abi pveſtigia gregum .i. conſidera in te quibus paſſionibꝰvel occupatōibus brutalibus peccati eſt dedita. Ueſtigia em̄ ſunt ſigna relicta ex quibꝰ homo diſcernita brutis. et hec ſunt opera ex quibus cognoſcit̉. ſi hōviuit vt homo. aut vt brutum. et ſic pōt ſe cognoſcere. Ubi ſciendum ꝙ poſtꝙͣ genus humanum comparatum eſt iumentis inſipientibus per peccatuꝫ. Uocatus eſt homo leo ꝑ ſuꝑbiam. equus ꝑ furorem. vulpis ꝑ maliciam. ſyrena ꝓpter deceptōneꝫ. lupus ꝓpt̓crudelitatē. hedus propter diſſolutionem. capra propter ambitōeꝫ. pullex propter importunitate. Agnꝰautem ſi reuertitur a vicijs. ouis ſi proſequitur ꝑ pacientiam et obedientiam et demum homo ſi perficitper beniuolentiam. Grex enim nomen eſt brutorumcollectiuuꝫ non angelorum vel hominum. Homīesigitur cum ſequi .i. imitari habeas ꝯſidera qꝛ gregesdicūtur: vt diſcas diſcernere quos ſequaris. qd̓ infradeclarabit̉. Hic āt priꝰ nota ꝙ pͥmꝰ hō ſe effecit ſimilem iumentis inſipientibus per peccatum per decemſigna que cognouit.Per carnis rebellionem.Per primam operationem.Per domini trepidationem.Per perditam ſpeculationem.Ser inſulſam locutionem.Ser mutatam nutritionem.Per nouam inhabitatōnem.Per diuinam ſeparatōnem.Per mortis incurſionem.Per pellium traditionem.Ꝙplures fuiſſent differētie inter genus humanumet bruta ſi non peccaſſet. ſed iſtoꝝ decem ꝑ peccatumexꝑientiam ſenſit ſimilem ſe brutis. ¶ Ꝙtū ad pͥmuꝫante peccatum corpus voluntati ⁊ volūtas deo eratſubiecta. ſed cōſumato delicto. caro voluntati. et voluntas deo rebellauit. hinc eſt ꝙ ſentiens rebellionēmembrorum genitaliuꝫ vterqꝫ erubuit. vt bruta animalia nō valentes membris carnalibꝰ imꝑare. vt ptꝫGen̄. iij. ¶ Scd̓o texturā lanificū et huiuſmodi queꝓpria ſunt araneaꝝ. ante peccatuꝫ homo non exercuit nec exercuiſſet. poſt qd̓ commiſſum. folia ficus collegit. in texuit vt ſciuit. ⁊ fecerūt ſibi perizomata. vermium artes imitantes Gen̄. iij. ¶ Quo ad terciumabſqꝫ peccato homo diuinum querebat aſpectum. ſicut fidelis ſeruus remunerantem patronum libēterexpectat. Non em̄ trepidauit imꝑantis aſpectū velcuncta aīmalia ad ſe afferētis. At vbi factus ē reus.iudicis timet aduentuꝫ. Sic Adam a facie ſua ſe abſcondit in ligno. veſtigia ⁊ vocem ambulantis expauens. hoc autem brutorum eſt ad vocem .ſ. ⁊ ſonū dn̄iſui abſcondere ſe. ⁊ cū tremore latere. vt patꝫ in pluribus aīalibus. ¶ Ꝙtum ad qͣrtum nota. ꝙ eo tēpore ꝙͣuis paruo .ſ. ſpacio horaꝝ quinqꝫ et non vltra. qͦſine peccato ſteterat in illo loco ameno. aſſuetus eratcelics cōtemplari. ſed ꝑ pctm̄ ſe totū inſenſuales affectōnea ⁊ difficultatem intellectꝰ ſenſit redactū. Un̄nō dubitauit ſe ſimilē brutis effectū. quibꝰ ante nomīa impoſuerat iuxta vniꝰ cuiuſqꝫ ꝓprietatē nature.Gen̄. ij. vt ꝑ cognitōuē ip̄oꝝ ſe demum cognoſceretin eoꝝ gregē trāſiſſe. ¶ Ꝙtū ad qͥntū. aduerte ꝙ exꝑtus fuerat hō pͥmꝰ linguā ſerpentinā pariter et humanam optimeqꝫ nouerat eaꝝ diſtantiā. Erat enimvox hoīs ſimplex. veritate. modulatōne. ⁊ deo plena.Ex habūdantia em̄ cordis os loqͥtur. ait xp̄s Math̓xij. Linguā v̓o ſerpētinā v̓ſutā. fallacēqꝫ fuiſſe n̄ igͦ-