Druckschrift 
[Quarta pars] (1493) [super libros Novi Testamenti]
Entstehung
Seite
268a
Einzelbild herunterladen
 

Ad hebreos

vox mouit terrā tūc: nūc ātē repromittit dicēs. Adhucſemel ⁊ ego mouebo nō ſoflū terrā ſꝫ ⁊ celuꝫ. ꝙ autemadhuc ſel̓ dic̄: declarat mobiliū trāflatōeꝫ tanqͣꝫ factosrū vt maneāt ea q̄ ſūt īmohbilia. Itaqꝫ regnū īmobileſuſcipiētes hēmꝰ gratiam:kꝑ quaꝫ ſeruiamꝰ placentesdeo cum metu ⁊ reuerētia.1 Etem̄ deꝰ noſter ignis conſumens eſt. Ca. xiij.Haritas fraternitatꝭmaneat in vob̓ ⁊ hoſpitalitatē nolite obliuiſci.c Per hāc em̄ placuerūt quidam angelis hoſpitio rece

dptis. Memētote vīctoꝝ tāē qͣꝫ ſil̓ vincti: ⁊ laborātium.t tanqͣꝫ ⁊ ipſi in corꝑe morāstes. Honorabile ꝯnubiū īhom̄ibus: ⁊ thorꝰ īmaculatus. Fornicatores eī ⁊ adulteros iudicabit deꝰ Sitmores ſine auaricia ꝯtentigͦ pn̄tibꝰ. Ip̄e eī dixit. Nonte deſera neqꝫ derelinquā:ita vt ꝯfidēter dicamꝰ Dominꝰ mihi adiutor ē: nō timebo quid faciat mihi hōcMemētote p̄poſitoꝝ vr̄odrū qͥ vob̓ locuti ſt̓ ꝟbū deiē qͦꝝ ītuētes exitū ꝯuerſatiofnis: imitamī fidē. Iheſusſꝫ xp̄c heri ⁊ hodie: ipſe ⁊ ī ſeīcl̓a. Doctrinis varijs ⁊ ꝑe

in monte ſynai in ꝑſona dei: ⁊ ꝑ ꝯn̄s in ꝑſona xp̄i: qꝛ xp̄uſdeꝰ eſt: ſic̄ verbū p̄conis dicit̉ verbū regis. d Nūc autēHic ꝓbat ꝙ xp̄c moueat celū qd̓ erat ſuppoſitū. Et ꝓbathoc ꝑ au cͣtem Aggei. ij. Et loquit̉ ibi ꝓph̓a de pͦ xp̄i aduētu: vt manifeſte pꝫ. tūc em̄ xp̄c mouit celū cuꝫ ſtellā nouāapparere fecit: vl̓ potius cū humanitatieiꝰ aſcendēti celū patuit. ⁊ hͦ eſt qd̓ dicitd Nunc aūt repromiſit .i. ꝓ tꝑe no. te.qꝛ licet ꝓphetia Aggei fuerit dicta tempore ve. te. erat tam̄impleta tꝑe noui. inqͦ xp̄c mouit terramin ſua paſſione ⁊ celum in ſua aſcenſione: ⁊ hͦ eſt qd̓ dicit̉.e Adhuc ſemel etego ⁊c̄. ⁊ bn̄ dicit̉ ſemel qꝛ vltra nō claudet̉ aditus celi ſicutantea claudedat̉: etꝑ hͦ deſignat̉ amotōlegaliū q̄ ꝓpter ſui īꝑfectōeꝫ nō introducebant ad celeſtia: ⁊hͦ eſt qd̓ dr̄. f Ꝙaūt adhuc ſe di. decla. mo. trā. tanqͣꝫ fa.i. tanqͣꝫ amotiōeꝫ legaliuꝫ q̄ erāt ad tp̄sinſtituta. g Ut maneant ea q̄ ſunt immobilia .i. lex noua qͣ eſt duratura vſqꝫ ad finē mūdi: ꝑ hoc etiā intelligiturgloria celeſtis q̄ eſt ſimpl̓r immobilis ad quam lex nouaimmediate introducit. h Itaqꝫ regnū. Hic ꝯn̄r ex p̄dictis ꝯcludit ꝯcluſionē principal̓r intentā. multipl̓r em̄ declaratū eſt ꝑ p̄dicta: ꝙ xp̄c in no. te. ꝓmittit bona immobilia ⁊ eterna: nos aūt ſumꝰ ꝑticipes no. te. ideo hͨ bona hr̄epoſſumꝰ ſi volumꝰ: qꝛ xp̄c nō defecit ꝓmiſſa ſoluendo niſideficiamꝰ in accipiendo: ⁊ hͦ eſt qd̓ dr̄. h Itaqꝫ regnumimmo. ſuſci. ⁊ ſubdit ꝑ quid poſſumꝰ ſuſciꝑe. d. i Habemus gr̄am .i. defacili hr̄e poſſumꝰ: qꝛ gr̄a ⁊ veritas perih̓m xp̄m facta eſt Ioh̓. j. k Per quā fer. placē. deo cūmetu ⁊ reue. ⁊ ſubdit cām: l Etem̄ deus nr̄ ignis conſumens eſt reſpectu reproboꝝ: ſꝫ eſt ignis purgans reſpectuelectoꝝ. Dicūt aūt hic deus ignis cauſalit̓. qꝛ inferni agitvt inſtr̄m diuine iuſticie: purgās electos: ⁊ puniēs reprobos: ſicut em̄ in eodē igne aurū rutilat: ⁊ palea fumat: ſicin eodem igne electi purgant̉: ⁊ eternaliter reprobi cruciātur: ẜm Greg. iiij. dyalogoꝝ. Capitulum. xiij.Haritas fraternitatꝭ. Suꝑius apl̓s hortatus ē eoīquibus ſcribebat ad mala ꝓferenda. Hic ꝯn̄r hortat̉ eos ad bona oꝑanda. Et diuidit̉ in duas: qꝛ primo hortat̉ ad bonū. ſcd̓o ꝯfert eis ſue oratōnis ſuffragiū:ibi. Deus aūt pacis. prima in tres. qꝛ pͦ hortat̉ eos ad bonum oꝑādū erga ꝓximos. ſcd̓o erga ſeipſos: ibi. Honorabile ꝯnubiū. tercio erga p̄latos: ibi. Nemētote p̄poſitoꝝCirca primū ꝯſiderandū ꝙ nullū opus eſt meritoriū ſinecharitate: vt hr̄. jͣ. Coꝝ. xiij. iō dicit: a Charitas fraternitatꝭ ma. in vob̓. ſi aūt ſit v̓a dꝫ on̄di in oꝑe. Et iō ꝯn̄r tangittria in qͥbus dꝫ on̄di chariras vera. Primū ē receptio hoſpitum ⁊ qͣꝫtum ad hoc dicit. b Et hoſpitalitatem noliteobliuiſci: ⁊ ſubdit cām dicens. c Per hanc em̄ placuerunt quidam angelis hoſpitio receptis. hoc patet de abraam et Loth Gen̄. xviij. ⁊. xix. angelos em̄ apparentes inſpecie hominū receperūt hoſpitio credentes. primo eoseſſe homines: ſed in fine ſciuerūt eos eſſe angelos in perſona dei loquentes. Scd̓m in quo debet charitas oſtendi

eſt ꝯpaſſio oppreſſoꝝ: ⁊ qͣꝫtum ad hoc dicit. d Nemētote vinctoꝝ tanqͣꝫ ſimul vincti .i. laborate ꝓ illoꝝ redemptione: ⁊ liberatōne tanqͣꝫ ꝓ veſtra. Terciū in quo dꝫ oſtēdi charitas: eſt ſubleuatio pauperū ⁊ infirmoꝝ: ⁊ hoc eſtqd̓ dicit̉. e Et laborantiū. ſupple mementote.f Tanqͣꝫ et ipſi incorꝑe morantes. etexꝑientia defectuuꝫin veſtro corꝑe debꝫvos ad ſubuentiōeꝫalioruꝫ mouere: ẜmꝙ dicitur Eccl̓. xxxj.Intellige q̄ ſunt ꝓximi tui ex teipſo.g¶ Honorabile cōnubiuꝫ: Hic hortat̉.eos apl̓s ad bonumqͣꝫtum ad ſeipſos: ⁊hoc in duobus: primo ī repreſſione luxurie. ſcd̓o in euitatione auaricie: ibi.Sint mores ſine auaricia. Circa pͥmūꝯſiderandū: ꝙ luxuria qͣꝫtuꝫ ad ꝯmunitatē hominū repͥmitur ꝑ ꝯtinentiā ꝯiugalem: ⁊ hoc eſt qd̓dicit. Honorabile ꝯnubiū in om̄ibus .i. qͣꝫtum ad hominū multitudineꝫh Et thorus immaculatus. phoc exclodit̉ error dicentium: ꝙ actus matrimonialis ſemꝑ eſt in pctō: ꝑ hoc auteꝫqd̓ ſubdit̉. i¶ Fornicatores em̄ ⁊ adulteros iudicabit deus .i. ꝯdēnabit: ꝑ hoc excludit̉ error dicentiū ꝙ fornicatioſimplex nō eſt pctm̄ mortale: qꝛ nullus ꝯdēnat̉ a deo niſiꝓ pctō mortali. k Sint mores. Hic hortat̉ eos ad euitatiqnē auaricie q̄ eſt radix oīm maloꝝ. d. k Sint mores ſine auaricia ꝯtenti pn̄tibus. Auarus em̄ dr̄ qͣſi erꝭ auidus: qꝛ eſt nimis ſollicitꝰ de cumulandis tꝑalibꝰ. Et ſubdit cāꝫ qͣre hͦ nō dꝫ fieri. d. a Ipſe em̄ di. .ſ. dn̄s Ioſue. j.b Nō te deſerā neqꝫ derelinquā: quin tibi neceſſaria adminiſtrarē. Et ex hͦ dꝫ in nob̓ ꝯſurgere fiducia: ⁊ hͦ ē qd̓ dr̄.Ita vt ꝯfidenter dicamꝰ. Dn̄s mihi adiutor nō timebo qͥdfaciat mihi hō. c Nemētote. hic on̄dit qͣliter dn̄t oꝑari bonū ad p̄latos. Et diuidit̉ in duas qꝛ pͦ on̄dit qͣliter ſedebent habere ad p̄latos mortuos. ſecūdo ad viuos: ibi.Obedite p̄poſitꝭ. pͥma ī duas. qꝛ pͦ on̄dit qͥliter ſe debenthabere ad bonos. ſcd̓o qualiter ad malos: ibi. Doctrinisvarijs in prima gͦ ꝑte dicit ſic. c Nemētote p̄poſitorūveſtroꝝ .i. apl̓oꝝ ⁊ alioꝝ xp̄i diſcipuloꝝ. d Qui vo. lo.ſunt verbū dei. ⁊ qꝛ nō ſolū ꝯſiderandū eſt eoꝝ doctrina ſꝫetiā virtutꝭ exempla: iō ſequit̉. Quoꝝ intuētes exitu⁊cͣ. ⁊ ſic dicat̉: nō eſt ſil̓e de ipſis ⁊ de nob̓. qꝛ xp̄o ſeruierūtprincipal̓r: nos aūt nō. Rn̄det ꝙ īmo: qꝛ xp̄c et̓nal̓r eſt ẜmdiuinitatē: eternitas aūt aſſiſtit oī tꝑi: ⁊ hoc eſt qd̓ dicit̉.f Ih̓s xp̄c heri. .i. in tꝑe p̄terito. g Et ho. i. in pn̄ti tꝑe.h Ip̄e ⁊ in ſcl̓a .i. in futuro: ⁊ nō ſolū h̓ vltimuꝫ veruꝫ eſtrōne diuinitatꝭ: ſꝫ etiā alio mō rōne hūanitatꝭ. q̄ lꝫ ſit in celo tn̄ eſt nobiſcū pn̄tialiter in altarꝭ ſacr̄o: ꝑꝑ qd̓ dr̄ math̓.vl. Ecce ego vobiſcū ſuꝫ oībꝰ diebꝰ vſqꝫ ad ꝯſūmatōeꝫ ſcl̓i¶¶ Doctrīs varijs. Hic ꝯn̄r on̄dit qͣliter ſe debēt hr̄e ad p̄latos malos .ſ. fugiendo eoꝝ malā doctrinā. Et diuidit̉ induas ꝑtes: qꝛ pͦ ponit ſuā monitōeꝫ. ſcd̓o monitōnis ratōnem: ibi. Hēmꝰ altare. in prīa gͦ ꝑte. d. ſic. i Doctri. va.⁊ ꝑegrinis nolite abduci .i. extra veritatē duci. Doctrīe varie dicunt̉ errores ⁊ herefes: qꝛ ſic̄ a pucto ad punctū nō ēniſi vna recta linea: multe aūt tortuoſe: ſic veritas fidei eſtvna ſꝫ hēſes ab ea deuiātes ſt̓ ml̓te. Dicūt̉ āt talesctrīe

tales doctli iiij