Ad corinthios I
Cce tercio ¶ Ca. xiij.hoc venio ad vos vtin ore duoꝝ vel triuꝫ1d teſtiū ſtabit omne verbume Predixi em̄ ⁊ p̄dico vt preſens vobis: ⁊ nūc abſenshis qui ante p̄dicaueruntf ⁊ ceteris oībus: quoniā ſivenero iterum nō parcamg An exꝑimētū q̄ritis eiꝰ qͥh ī me loquit̉ xp̄s. Qui ī vobis nō infirmat̉: ſꝫ potēs ēi in vobis: Nam etſi crucifif xus eſt ex infirmitate ſꝫ viuit ex ꝟtute dei. Nā ⁊ noss infirmi ſumus ī illo ſed viquemꝰ cū eo ex ꝟtute dei inr̄ vobis. Uoſmetipſos tengͦ tate ſi eſtis in fide ip̄i vosc ꝓbate. An nō cognoſcitisvoſmetipſos: qꝛ xp̄s ih̓sd in vobis eſt. Niſi forte re-
ē probi eſtis. Spero aūt ꝙſ cognoſcitis quia nos nons ſumus reprobi. Oramusaūt deū vt nihil mali faciah tis non vt nos probati pakreamus ſed vt vos qd̓ bonū eſt faciatis. Nos auteꝫin vt reprobi ſumus. Nonpoſſumus eniꝫ aliquid aduerſus veritatem: ſed pron veritate. Gaudemus em̄quoniam nos infirmi ſumus: vos auteꝫ potenteso eſtis. Hoc ⁊ oramus vepſtram cōſūmationē. Ideoq̇ enim hec abſens ſcribo vtnon preſens durius agamẜm poteſtatem quam dominus dedit mihi in edificationem ⁊ non in deſtrurctionē. Decetero fratresgaudete perfecti eſtote:
eſſentia diuiua eſt impoſſibile. Ad qd̓ dico ꝙ ſicut diuīaeſſentia eſt viſibilis ab hoīe: ita inenarrabilis. nō eſt aūtviſibilis qͣꝫtū videri pōt: qꝛ tūc hō infinitū infinite videret⁊ adeqͣte ſicut deꝰ ſe videt. hͦ aūt īpoſſile ē: ita etiā ab hoīeinexplicabile eſt videlꝫ ad plenū. ſi .n. hō eſſentiā explicare poſſet qͣꝫtū dicibilis ē: poſſet ex eſſentia diuina viſa generare verbū ſub̓e eiuſdē ꝑſonale: ſic enimſolꝰ pr̄ explicat dicēbo v̓bū. ſi igit̉ apl̓olicuiſſet vtiqꝫ loquipotuiſſet ea q̄ vidit.Sed illud qd̓ vidiſimpl̓r īexplicabileeſt ſicut ab hoīe ēt īuiſibile: vt dictū eſtIſtā rn̄ſioneꝫ ꝓbatBurgē. ꝑ. s. tho. ꝑtej. q. xij. ꝓut h̓ eū allegat. Rn̄deo āt adoēs Burgē. tētationes ſil̓ ꝙ ſi ex vna ꝑte lr̄e nō habereturpaulū vidiſſe diuinam eſſentiā ꝓut arguit hr̄ tn̄ ex ſūmalr̄e totali videlicꝫ. qꝛraptꝰ ad paradiſumi. locū btītudinis qꝛaudiuit archana qꝛaudita loqͥ nō licuit⁊cͣ Id qd̓ Burg. dic̄p̄noſticatā illā apl̓iviſionē n̄ vr̄ multū rōnabile: qꝛ cū dr̄. Ego on̄dā illi qͣntaoꝑteat eū ꝓ noīe meo pati. ex hͦ nō hr̄ ꝙ deꝰ on̄derit ei eſſentiā ſuā qꝛ citra viſionē eēntie diuīe potuit on̄dē ei ꝑ ſpiritū vel alia viſiōe cūcta ꝑ eū ſuſtinēda. Etiā viſis qͦcūqꝫmō paſſiōibꝰ oīm ſctōꝝ nō ſolū apl̓i: n̄ ſequit̉ eēntiā diuinā btīfice ⁊ clare viſaꝫ: qꝛ nō ſūt cōꝑabiles paſſiones tꝑales ad gloriā ſempiternam. ait enim idem apl̓s Ro. viij.Non ſunt condigne paſſiones ⁊cͣ.¶ Capl̓m. xiij.Ece venio tercio hoc. Poſtqͣꝫ apl̓s multa locutꝰ eſtFꝯͣ falſos apl̓os. h̓ ꝯn̄r īuehit̉ ꝯͣ cōplices ſuos. Et diuidit̉ in duas: qꝛ pͦ vituꝑat falſis ꝓphetꝭ inherētes.ſcd̓o cōmēdat ī vera doctrina ꝑſiſtētes ibi. De cetero frēsPrīa in tres: qꝛ pͦ cōminat̉ eis ſentētie ſecuritatē. ſcd̓o declarat ſuā iudiciariā ptātē: ibi. an experimentū. tercio induat eos ad correctionē: ibi. Hoſmetip̄os. Circa pͥmū dicit. a ¶ Ecce venio .i. cito venio ꝑſonalit̓. b ¶ Tercio hͦve. ad vos. nō qꝛ bis an̄ fuiſſet: ſꝫ qꝛ ſemel fuerat ⁊ iterū ſemel patꝰ fuerat venire: ſꝫ impedimētū fuerat ex ꝑte ip̄oꝝc ¶ Ut ī ore duoꝝ ⁊cͣ .ſ. accuſantiū vel teſtificātiū.d Stabit oē verbū. ad puniēdū acriter ſic cōuictos.e ¶ Predixi eī ⁊ p̄dico .i. moneo pͦ ⁊ ſcd̓o. dꝫ .n. monitiop̄cede̓ ſnīam: vt ꝑ hͦ reducant̉ pctōres ad veritatē ꝙ ſi monitio n̄ ſufficit: ferat̉ ſnīa ne mali magꝭ īſoleſcāt. fi Qm̄ſi ve. ite. nō ꝑ cā. peccāti .n. ſemel ꝑcēdū ē. ſꝫ ſi recidiuat adhiberi dꝫ punitio: ne facilitas venie incētiuū p̄beat delinquēdi. g ¶ An expe. qꝛ poſſet aliqͥs q̄rere qͣ aucͣte ſit punles nos. iō ꝯn̄r h̓ on̄dit ſuā iudiciariā ptātē a xp̄o ſibi cōmiſſā. d. an exꝑimētū q̄ritꝭ ⁊cͣ. q. d. ſic q̄rēdo q̄ritis exꝑiriptātē xp̄i loquētꝭ ī me. qꝛ qͥcqͥd dico vel facio ad īſtructione vl̓ correctionē vr̄am aucͣte xp̄i facio. h ¶ Qui in vob̓nō īfirmat̉ ⁊cͣ. q. d. hec v̓tꝰ xp̄i ī me exn̄s ſatꝭ declarata ē īvob ꝑ miracula vob̓ exhibita. i ¶ Nā etſi crucifixꝰ eſt .ſ.xp̄s. k ¶ Ex īfirmitate. ex nobis aſſūpta. l ¶ Sꝫ viuiteternalit̓. m ¶ Ex v̓tute dei. eſt em̄ verꝰ hō ⁊ verꝰ deꝰ.ſ ¶ Nā ⁊ nos. qͥ xp̄o ꝯformamur. o ¶ Infirmi ſumꝰ ī illoi. tribulationes ſuſtinemꝰ ꝓpter illū. p ¶ Sꝫ viuemꝰ cū
illo .ſ. ī gl̓ia. q ¶ Ex v̓tute dei ī vob̓ .i. ꝑ quā vobiſcū reſurgemꝰ. alit̓ etiā exponit̉. Nā ⁊ nos infirmi ⁊cͣ .i. lꝫ ſumꝰ infirmi ex hūana ꝯditiōe: tn̄ ex v̓tute dei ſumꝰ potētes inivos ꝑ oꝑationē miraculoꝝ. r ¶ Uoſmetip̄os. Hic īducit eos ad correctionē: ⁊ ſcd̓o remouet quādā falſaꝫ ſuſpicionē: ibi. Pramꝰdn̄m. Circa pͥmū dicit. r ¶ Uoſmetip̄os tentate .i. factavr̄a examinate an̄qͣveniā ad vos iudicādū. a ¶ Si eſtis infide. xp̄i. b ¶ Ipſivos ꝓbate. q. d. hocpoteſtis face̓: iō ſubdit. c ¶ An nō cognoſcit voſmetip̄oſq: ih̓s xp̄s ī vob̓ eſtq. d. poteſtis cogͦſcere ſi xp̄s eſt ī vobisꝑ verā fidē d ¶ Niſi forte reprobi eſtfide carēdo. Sed ꝯͣhͦ obijcit̉: qꝛ cū xp̄sſit in hoīe ꝑ charitatē vr̄ ꝙ apl̓s dicat ꝙhō poſſit ſe ſcire hr̄echaritatē ꝯͣ illud qd̓hr̄ Eccl̓s. ix. Nemoſcit vtrū amore velodio dignꝰ ſit. Dicedū ꝙ xp̄s habitat īhoīe dupl̓r. vno mōqͣꝫtū ad intellectū: ⁊⁊ ſic habitat in eo ꝑfidē informē quā pōt hō ſcire certitudinalit̓ ſe habere: qꝛpōt ſcire ſe tenere illā fidē quā tenet eccl̓ia. Alio mō habitat in hoīe qͣꝫtū ad effectū: ⁊ ſic eſt in eo ꝑ charitatē de qͣ n̄pōt ſcire certitudinalit̓ niſi ꝑ reuelationēꝫ pōt tn̄ cognoſcere ꝑ cōiecturā. ⁊ ſic dicēdū ꝙ apl̓s ſic loquit̉ hic de inhabitatione xp̄i ꝑ fideꝫ informē: ſi loquat̉ de cognitionerta vel cōiecturali: ſi intelligat̉ de inhabitatione ꝑ chacitē. ¶ Spero aūt ꝙ cognoſcitꝭ. ꝑ miracula facta ꝑios. f Quia vos nō ſu. repro .i. docētes ꝯͣriū veritati.g ¶ Pramꝰ aūt deū. Hic remouet falſaꝫ ſuſpitionē. dixerat .n. eos eſſe reprobos ſi xp̄s nō eēt in eis: ⁊ hanc ſnīamſub dubio reliq̄rat. iō poſſent opinari ꝙ vellet eos eſſe reprobos: vt ſic in eis duriꝰ iudiciū exerceret ad oſtētationēſue ptātis: qd̓ remouet dicēs. g ¶ Pramus autē deum.vt nihil mali faciatꝭ. q. d. optamꝰ bonū vr̄m ⁊ non malū.h ¶ Nō vt nos ꝓbati .i. ꝑfecti ⁊ magni. i ¶ Pareamꝰ .i.appareamꝰ in punitiōe maloꝝ vr̄oꝝ ſupple optantes.Sed vt vos qd̓ bo. eſt faciatꝭ. ita ꝙ nihil puniendū ſitin vobis. l ¶Nos aūt vt repro. ſu. .i. qͣſi amittētes ptātēpuniēdi ꝑ vr̄am īnocētiā: qꝛ vbi nō eſt culpa punitio nōhꝫ locū. iō ſubdit: m ¶Nō poſſumꝰ em̄ aliqͥd aduerſusveritatē. puniēdo īnocētes. n ¶ Gaudemꝰ em̄ qm̄ nosinfirmi ſumꝰ .i. nō hn̄tes ptātem puniēdi vos: non ꝓpterdefectū ptātis a ꝑte nr̄a. ſꝫ ꝓpter innocentiā veſtramo ¶ Hoc ⁊ oramꝰ vr̄am cōſumationē .i. beatitudinis vr̄eꝑfectionē in qua totū deſideriū hoīs cōſummat̉: ſubditaūt dicte innocentie rōnem dicens. p ¶ Ideo enim hecabſens ſcribo. vt corrigatis vos ante aduentum meum.q ¶ Ut nō pn̄s durius agā. aſpere corrigendo ſi qd̓ abſitvos incorrectos inuenero. r ¶ Decetero. Hic comēdat⁊ cōſolat̉ ꝑſiſtētes in doctrina fidei. ⁊ pͦ ponit ſuā exhortationē. ſcd̓o eoꝝ ſalutationē: ibi. Salutate. Circa pͥmū dicit. r ¶ Decetero frēs. in veritate fidei perſiſtentess ¶ Gaudete. ad virtuoſum .n. ꝑtinet de virtutū operibꝰgaudere. t ¶ Perfecti eſtote .i. ad ꝑfectionē cōſequēdaꝫtendite qꝛ ſicut nauis ī flumīe poſita ꝑ aq̄ motū deſcēdit
dd iij