Druckschrift 
[Quarta pars] (1493) [super libros Novi Testamenti]
Entstehung
Seite
176b
Einzelbild herunterladen
 

Epiſtola Pauli

em̄ credit māducare ſe oīaQui aūt ī firmꝰ ē olus māſ ducet. Is qͥ māducat: nonmanducantē nō ſpernat: ⁊kqͥ nō māducat maducantēnnō iudicet. Deꝰ em̄ illū aſn ſumpſit. Tu qͥs es qui iuodicaſ alienū ẜuū Bn̄o ſuoꝑ ſtat aut cadit. Stabit aūt.q Potēs eſt .n. deꝰ ſtatuerer̄ illū. Nā aliꝰ iudicat diems int̓ diem alius aūt iudicat⁊ oēm die̓. Unuſquiſqꝫ ī ſuov ſenſu abundet. Qui ſapitdiē dn̄o ſapit: ⁊ qui mādua cat dn̄o manducat. Gr̄asb em̄ agit deo. Et qͥ nō manS ducat dn̄o nō manducat ⁊ē gr̄as agit deo. Nemo em̄

t noſtrum ſibi viuit: ⁊ nemog ſibi morit̉. Siue em̄ viuimus dn̄o viuimꝰ: ſiue morimur dn̄o morimur Siueergo viuimꝰ ſiue morimurh dn̄i ſumꝰ. In hoc em̄ xp̄smortuus eſt ⁊ reſurrexit vt⁊ viuoꝝ ⁊ mortuorum dominet̉. Tu autē quid iudicas frēm tuū: aut tu quarein ſpernis frēm tuum. Oēseniꝫ ſtabimꝰ ante tribunal̓n xp̄i. Scriptuꝫ eſt em̄. Uiuo ego dicit dn̄s quoniaꝫmihi flectet̉ omne genu ⁊oīs lingua cōfitebitur deoo Itaqꝫ vnuſquiſqꝫ noſtruꝫꝑ ꝓ ſe rōnē reddet deo. Nōg ampliꝰ inuicē iudicemꝰ

e Qui aūt infirmꝰ eſt .i. cōuerſus de iudaiſmo ⁊ nō ꝑfecte inſtructꝰ de iſto: ⁊ ſic dubitat adhuc an hͦ ſibi liceat.f Olus māducet. ꝓpter ſcrupulū ſue cōſcīe: qꝛ certꝰ eſtꝙ olera māducare fuit licitū oī tꝑe. Circa qd̓ ſciendū ꝙ legalia qͣꝫtū ad cerimonialia obſeruāda fuerūt vſqꝫ ad paſſionē xp̄i: vn̄ ⁊ xp̄sea obſeruauit ⁊ īminente ſua paſſioneagnū paſcalē cū ſuis diſcipulis comedit. poſt publicationē v̓o euāgelij obẜuatio eoꝝ eſt mortifera: qꝛ hͦ eſt ſignificare ꝙ veritas ꝑ ip̄aſignificata nōduꝫ ꝑxp̄m eſt īpleta. Tꝑev̓o intermedio .ſ. apaſſiōe xp̄i vſqꝫ adpublicationē euāgelij licitū fuit ea obẜuare: maxīe ꝯuerẜ d̓iudaiſmo: duꝫ tn̄ ibinō ponerēt fidē credendo firmit̉ ꝙ ſinetali obẜuatione fides xp̄i nō ſufficēad ſalutē ⁊ hͦ modolegunt̉ apl̓i ī actibꝰapl̓oꝝ ea obſeruaſſeẜm ꝙ declarat Augu. in epl̓a ad hieronymū diffuſe ⁊ ẜm iſtū intellectū ſubdit̉. g Is qͥ manducat. cibaria lege ꝓhibita inſtructꝰ ꝙ iſta ſunt ſibi licitah Nō māducantē nō ſpernat. reputās eū rudē ⁊ ignarū⁊ ſtolidū fatuū ⁊ melancolicū. i Et qui nō māducat.abſtinēdo ex cōſcīa dubia. k Naducātem nō iudicettāqͣꝫ mādati diuini trāſgreſſorē. l Deꝰ em̄ illū .ſ. de nouo cōuerſum ⁊ adhuc infirmū. m Aſſūpſit. ad fidemſuā potens illū ꝑficere ⁊ ſolidare .i. cōfirmare: ꝓpter qd̓ n̄eſt cōtēnēdꝰ. n Tu qͥs es. Hic ꝯn̄r adducit̉ qͣdruplexrō ad ꝓpoſitū ꝑſuadendū: pͥma excipit̉ ex ꝑte illius qͥ iudicat̉ tāqͣꝫ ſtolidus: nullꝰ em̄ iudicari dꝫ niſi ab eo qui eſtdn̄s eiꝰ: q̄ eſt ſolꝰ deꝰ in ꝓpoſito: ⁊ hoc eſt qd̓ dr̄. n Tuqͥs es qͥ iudicas alienū ſeruū. q. d. ad te n̄ ſpectat iudicarede latentibꝰ in corde cuiuſmodi ſunt iſta: iō tale iudiciuꝫeſt vſurpatū qd̓ ad ſolū deū ꝑtinet qͥ corda intuet̉: iō ſubdit̉. o Dn̄o ſuo ſtat aut cadit .i. ad deū ꝑtinet iudicarede caſu eiꝰ ⁊ ſtatione. p Stabit aūt ꝑ dei gr̄am.q Potēs eſt em̄ deꝰ ſtatuere illū .i. ꝑficere ⁊ cōfirmarerꝭ Nā aliꝰ iudicat. Hic ponit̉ ſecūda rō q̄ accipit̉ ex ꝑterei de qua ſit iudiciū .ſ. de ceremonialiū obſeruatiōe quetūc erat indifferēs ꝯuerſis de iudaiſmo mō ſupradicto⁊ iō de talibꝰ nō dꝫ aliqͥs iudicari trāſgreſſor vl̓ ſtolidusfaciēdo vel dimittēdo: exqͥ vtrūqꝫ poterat fieri vt p̄dictuꝫeſt tn̄ ex cā rōnabili. ⁊ hͦ eſt qd̓ dicit. r Nā aliꝰ iudicatdiē int̓ diē .i. ita inſtructꝰ eſt in fide catholica ꝙ ſcit diſcernere tēpꝰ in qͦ cerimonialia nō obligāi ab illo in qͦ obligabāt. s Aliꝰ aūt iudi. oēm diē .i. ꝙ ſil̓r obligāt tempꝰ ppaſſionē ſicut an̄: ⁊ ſic dicit abſtinēdū a cibis vetitꝭ a leget Onuſquiſqꝫ in ſuo ſenſu abūdet .i. in hͦ dimittat̉ ꝓpriecōſcīe vſqꝫ ad publicationē euāgelij ꝑactā. v Qui ſapit diē mō p̄dicto. x Dn̄o ſapit .i. ad honore diuinumqꝛ vtrūqꝫ bn̄ pōt fieri ex cā rōnabili: iō ſubdit̉. y Etmāducat: ſciēs hͦ ſibi eē licitū. z Dn̄o māducat. cuiꝰ rōſubdit̉. a Gr̄as em̄ agit deo. de liberatione ſua ab onere legis: ⁊ de ꝯceſſione ſui victꝰ. b Et qui nō māducati. abſtinet a lege ꝓhibitꝭ ex ꝯſcīa dubia: vel vt infirmumnō ſcādalizet: vt hr̄ infra. Dn̄o nō māducat: .i. bn̄ ab.ſtinet. d Et gr̄as agit deo. qͥ ſibi dedit gr̄am abſtinēdie Nemo em̄ vr̄m. Hic pōit̉ tercia rō qͦ accipit̉ exꝑre eiꝰ

ad quē ꝑtinet vere de talibꝰ iudicare .ſ. xp̄i qui eſt dn̄s vlte ⁊ mortꝭ: ⁊ ꝑ ꝯn̄s iudex. ⁊ hͦ eſt qd̓ dr̄. e Nemo enimve .ſi. viuit .i. ad ꝓpriā gloriā: qꝛ tota vita hoīs eſt ad xp̄igloriā ordināda. Et nemo ſibi morit̉ .i. nemo debetſe morti exponere ꝓ laude ꝓpria: ſꝫ ꝓ gl̓ia xp̄i mors patient̓ tolerāda eſt. ſequit̉. g Siue .n.viuimꝰ ⁊c̄. ⁊ pꝫ ex dictis lr̄a vſqꝫ ibi.h In hͦ enim xp̄smor. eſt .i. ex morteſua cōſecutꝰ eſt .ſ. poteſtatē ſuꝑ oēꝫ creaturā Path̓. vlt. Data eſt mͥ oīs ptās incelo ⁊ ī terra. ⁊ ꝑ cōſequens iudiciariaptās iō nō ē ab alijsvſurpāda. ¶¶ Tuaūt. Hic ponit̉ qͣrtarō q̄ accipit̉ ex ꝑteeiꝰ qͥ iudicat̉ temereqꝛ nullꝰ nr̄m hꝫ officiū iudicādi actiueſꝫ tm̄ paſſiue: ⁊ hͦ eſtqd̓ dr̄. i Cu autēqͥd iudi. fra. tuū i. tuqͥ abſtines a lege ꝓhibitis: qͣre iudicasillū qui nō abſtinettrāſgreſſorem.k Aut tu. qͥ nō abſtines. l Quare ſper. fra. tuū. reputalo eū ſtolidū eoꝙ abſtinet vt dictū eſt. sͣ. m Oēs .n. ſta. an̄ tri. xp̄i .ſ. iudicādi ab eo. ⁊ ad hͦ inducit ſacrā ſcripturā q̄ hr̄ Eſa. .xlv.n Uiuo ego. di. do. qm̄ mihi fle. oē genu. tāqͣꝫ ſubdituꝫiudicio meo ꝓpt̓ qd̓ coludit̉. Itaqꝫ vnuſqͥſqꝫ ⁊cͣ. rōnē reddet deo. in finali iudicio. ꝓpter qd̓ nullꝰ iudicaredꝫ temē de alio. Cōtra p̄dicta vr̄ eē dictū ſaluatoris Ioh̓.iij. Oīs qͥ credit in eū nō iudicat̉. gͦ ſolū infideles ſtabunante tribunal xp̄i iudicādi paſſiue. Ad qd̓ dicendū ꝙ ibiaccipit̉ iudiciū cōdēnatiōis qͦ ſoli mali iudicabunt̉. qͥ dicunt̉ infideles. vel qꝛ nō habuerūt fidē vel qꝛ ſi habuerūtin morte: mortificata fuit ex carentia charitatꝭ ⁊ gr̄e. hicaūt accipit̉ iudiciū retributiōis ꝑ quē modū oēs generalit̓ iudicabunt̉ mali ad penam. iuſti ad gloriā. y Ngͦ ampliꝰ. Poſtqͣꝫ inſtruxit ſuꝑiores qͣlit̓ ſe habeāt ad īferiores monēdo ne ip̄os cōtēnat. hic ꝯn̄r idē facit monendo ne eos ſcādalizēt. ⁊ diuidit̉ in duas ꝑtes. qꝛ pͦ ꝓhibeteos a ſcādalizatione. ſecūdo monet eos ꝑ oppoſitū de inferioꝝ edificatiōe: ibi. Itaqꝫ. Ad maiorē intelligentiā dicendoꝝ hic breuit̓ eſt vidēdū q̄ dimittēda ſūt ꝓpt̓ ſcādalū puſilloꝝ Et arguit̉ pͦ ꝙ bona ſpūalia ſint dimittēda. dicit em̄ Augꝰ. ꝯͣ epl̓am ꝑmeniani. qꝛ vbi ſciſmatꝭ ꝑiculuꝫtimet̉ a punitiōe pctōꝝ ceſſandū eſt: ſꝫ talis punitio eſt bonū ſpūale: qꝛ eſt actꝰ iuſticie: gͦ ⁊cͣ. Per hͦ arguit̉ ꝙ bonatꝑalia ſint dimittēda. qꝛ bona mīora ſūt qͣꝫ ſpūalia. Cōtrariū arguit̉ qꝛ be. Tho. cāthuarien̄. repetiuit res eccl̓ie cuꝫſcādalo regꝭ anglie. ⁊ ex hͦ arguit̉ ꝙ bona ſpūalia nō ſindimittēda cū ſint corꝑalibꝰ meliora. Rn̄ſio qō iſta n̄ ē deſcādalo actiuo qd̓ ē dictū vl̓ factū minꝰ rectū p̄bēs alterioccaſionē ruine. illd̓ aūt qd̓ deficit a debita rectitudīe nōeſt agēdū cū ſcādalo actiuo. ſꝫ qō ītelligit̉ d̓ ſcādalo paſiuo .ſ. qͥd ſit dimittēdū ne aliꝰ inde ſcādalizet̉. Circa qd̓ ſciendū ꝙ q̄dā ſūt bona ſpūalia. q̄dā v̓o tꝑalia: ſpūalia q̄daſūt de neceſſitate ſalutꝭ q̄ ſine mortali pctō p̄termitti nonpn̄t: nullꝰ aūt dꝫ peccare mortalit̓ vt pctm̄ alteriꝰ īpediatqꝛ ẜm ordinē charitatꝭ magꝭ dꝫ diligē ꝓpriā ſalutē qͣꝫ alteriꝰ: ꝓpter qd̓ talia nō ſunt dimittēda ad vitādū alteriꝰ ſ cadalū: alia v̓o ſunt bona ſpūlia q̄ nō ſūt nccͣia ad ſalutē vtdare elemoſynā exͣ caſſi neceſſitatꝭ: ⁊ in talibꝰ diſtinguen