Euangelium

i nā. Hec ē aūt vita et̓na vtcognoſcāt te ſolū veꝝ deū⁊ quē miſiſti ieſum chriſtūk Ego te clarificaui ſuꝑ t̓raꝫlopus cōſūmaui qd̓ dediſtiimihi vt faciā. Et nūc clarifica me tu pr̄ apud temetip̄m: claritate quaꝫ habuipriuſqͣꝫ mūdꝰ fieret apd̓ tenManifeſtaui nomē tuū hoo minibꝰ qͦs dediſti mihi deI mūdo. Tui erant: ⁊ mihir̄ eos dediſti. ⁊ ẜmonē tuus ſeruauerūt. Nūc cognouerūt qꝛ om̄a q̄ dediſti mihi:

t abs te ſūt. Quia ꝟba q̄ devdiſti mihi: dedi eis ⁊ ipſix acceperūt et cognoueruntvere: qꝛ a te exiui: ⁊ crediyder̄t qꝛ tu me miſiſti Ego ꝓz eis rogo n̄ ꝓ mūdo ſed ꝓa his quos dediſti mihi: qꝛb tui ſunt. Et mea oīa tua ſt̓c ⁊ tua mea ſunt. ⁊ clarificadtus ſum in eis. Et iā nō ſūin mūdo ⁊ hi ī mūdo ſūt ⁊s ego ad te venio. Pr̄ ſanctehẜua eos ī noīe tuo qͦs deidiſti mihi vt ſint vnū ſicutf ⁊ nos. Cum eſſeꝫ cum eis

i ¶ Hec eſt aūt. Hic remouet quādā dubitationē. poſſentem̄ aliqͥ credere ꝙ iſta vita et̓na ꝑ eū fidelibꝰ danda cōſiſteret in carnalibus bonis ſic̄ dicūt ſaraceni qͥ expectāt inalia vita in voluptatibꝰ carnalibꝰ ⁊ diuitijs ⁊ ꝯſil̓ibꝰ premiari: ẜm qd̓ d̓r in alchorano machometi. q̄ tam̄ vita ẜmph̓um d̓r vita pecudū. j. ethi. ꝓpt̓ qd̓ ipſe aui cēna hͦ ꝯſiderans dixit ꝙ ꝓph̓aquē vocant machomētū ꝓmittit eis talē felicitatē ī p̄miūquā multi ſapiētesnō attēderūt. ſil̓r iudei reſurrectionemfuturaꝫ expectāt advitā carnalē: Et id̓ofelicitatē vite futurecredūt in bonoꝝ tēporaliū plenitudīe ⁊pacis trāquillitate:hoc āt remouet ſaluator di. i¶ Hec ēautem vita eterna:vt cognoſcant te ⁊cͣ.Uita em̄ eterna ſiue btītudo ꝯſiſtit eſſentialit̓ in aſpcū claro ip̄ius diuinitatis ꝓut tn̄ hꝫ adiunctā fruitionē q̄ ē cōpletiua felicitatis: ex ſeq̄nti v̓o ꝯſiſtit in aſpectu hūanitatis xp̄i: q̄ ē inſtr̄m nos introducēs ad btītudinē pͥncipalēbeatitudo aūt hoīs ꝯſiſtit in ꝯiūctione ad vltimū ⁊ optimū: ⁊ iō nō pōt ꝯſiſtere in ꝯiūctione ad aliqd̓ bonū tꝑalevel corꝑale vt dicūt rudes ſaraceni ⁊ iudei: ſꝫ in adeptiōeip̄iꝰ pͥmi ⁊ ſummi boni ꝑ aꝑtam viſionē ⁊ fruitiōem. Cōſiderandū etiā ꝙ cū dicit filiꝰ loquēs ad pr̄em. Hec ē vita eterna vt ꝯgͦſcāt te ſolū deū. ꝑ hoc em̄ nō habet̉ ꝙ ſolpater ſit deꝰ ⁊ filiꝰ ſit creatura: vt dicebat arrius. qꝛ hͨ dictio excluſiua ſolꝰ nō determinat lyte vt ſit ſenſus: ꝙ ſolus pr̄ ſit deus ſꝫ determīat ly deū: ⁊ ē ſenſus: ꝙ illa eſt ſola deitas vera q̄ eſt in pr̄e: ⁊ ſic ab ea nō excludit̉ filiꝰ: ſedmagis includit̉ qꝛ vna ē deitas ī vtroqꝫ ſꝫ excludit̉ v̓a deitas ab his qͥ a gentibꝰ colebant̉ .ſ. Ioue: ſaturno ⁊ ꝯſil̓ibꝰdato etiā ꝙ hec dictō ſolus determīat lyte. ⁊ ſit ſenſus ꝙſolus pr̄ ſit deꝰ. nō tn̄ ꝑ hoc excludit̉ filius a deitate ſꝫ magis includit̉: qꝛ ẜm ph̓m ſolus ē idē qd̓ nō cū alio. ⁊ ideotm̄mō excludit illud qd̓ alietatē dicit. filius aūt nō eſt alius a pr̄e in eſſentia ſꝫ tm̄ in ꝑſona. ⁊ iō qn̄ hec dictio ſolusaddit̉ vni ꝑſone reſpectu termini eſſentialis ſicut ē in ꝓpoſito nō excludit aliam ꝑſonā ſꝫ magis includit: ⁊ hͦ ptꝫꝑ auctoritatē ſaluatoris Nath̓. xj. vbi dicit. Nemo nouitfilium niſi pater. neqꝫ pr̄em qͥs nouit niſi filius. Si enimhec dictio niſi addita vni ꝑſone reſpectu termini eſſentialis excluderet aliā ſequeret̉ ꝙ pater nō ꝯgnoſceret ſe: ſedtm̄ filius. nec filiꝰ cogͦnoſceret ſe ſꝫ tm̄ pater. qd̓ ē abſurdūdicere. k ¶ Ego te clarificaui. Hic ſb̓dit rōeꝫ: qͣre ſua oratio debeat exaudiri: videlicꝫ qꝛ fuit ꝑfecte obediēs deopatri carnē aſſumēdo ⁊ veritatē fidei inter hoīes docēdo⁊ hͦ eſt qd̓ d̓r. k ¶ Ego te clarificaui ſuꝑ terrā. Et non ſolum eſt exaudibilis ꝓpter p̄dicta: ſꝫ etiā qꝛ ad cōſūmationē myſterij ſue incarnationis mortē ꝯſtanter ſuſtinebit:iō ſubdit̉. l ¶ Opus ꝯſummaui qd̓ dediſti mihi vt faciam. dicit ꝯſūmaui. qꝛ iam eius paſſio incipiebat qͣ ꝑactadixit. cōſūmatum eſt. vt habetur infra. xix. m ¶ Et nūcclarifica me pater apud temetip̄m claritate ⁊cͣ .i. illiꝰ glorie quā habeo eternaliter tecū ẜm diuinitateꝫ: ſac ꝑticipeꝫnaturā mortalē quā aſſumpſi ꝓpter hoīm ſalutem.n ¶ Manifeſtaui. Hic ꝯn̄r orat ꝓ collegio apl̓oꝝ: ⁊ diuiditur in duas: qꝛ pͥmo oſtendit ꝙ debet ꝓ eis deprecari: ſecundo format oratiōem deuote ibi. Pater ſancte. Circaprimū ponit qͣttuor rōnes ad oſtendendū ꝙ debeat ꝓ a-

poſtolis p̄dieari. Prima accipitur ex parte chriſti. quiaerat eoꝝ magiſter: ⁊ ipſi eius diſcipuli. Gonus aūt magiſter debet zelare ꝓ diſcipulis ſuis ⁊ eos dirigere: et hoc ēqd̓ dicitur. n ¶ Manifeſtaui nomen tuū hominibꝰ qͥsdediſti mihi de mūdo. qꝛ apoſtoli fuerūt ſpecialiter coniuncti ipſi chriſto.p ¶ Tui erant. ẜm et̄nam p̄deſtinationē.¶ Et mihi eos dediſti. vocando tꝑaliter ad fidem ⁊ apl̓icam dignitatem.o ¶ De mūdo. quiaante vocationē ſuaꝫapoſtoli erant mundialiter viuentes ſicut ⁊ ceteri homīesSecūda rō accipit̉ex parte apoſtoloꝝqͥ fuerunt ſerui obedientes: ⁊ hoc ē qd̓dicitur. r ¶ Et ſermonē tuū ſeruauerunt. corde .ſ. ⁊ oꝑes ¶ Nunc cognouerūt qꝛ oīa ⁊cͣ. abs teſunt .i. a te ꝓcedētiat ¶ Quia verba quedediſti mihi dedi eis: qꝛ a plenitudine ſcientie chriſti facta eſt redūdantia in apoſtolis. v ¶ Et ip̄i acceperūt. doctrinā xp̄i recipiendo. x ¶ Et cognouer̄t vere. qꝛ a te exiui. hoc em̄ cognouerūt ꝑ doctrina xp̄i ⁊ ꝑ miracula: verūtamen qꝛ talis cognitio eſt fidei: ideo ſubdit̉. Et crediderunt. qꝛ tu me miſiſti. Tercia vero rō accipit̉ ex ꝑte cuſtodie chriſti cui apl̓i erant ſpāliter cōmiſſi. ⁊ hoc eſt qd̓ d̓r¶ Ego ꝓ eis rogo non ꝓ mūdo. Hoc dicit qꝛ efficaciaſue orationis tm̄mō ſe extendit ad electos: qͣꝫuis em̄ ſit eſficax ꝓ oībus: tn̄ mali ponūt ſibi impedimētū ne ſint ꝑticipes ip̄ius: ideo ſubdit̉. z ¶ Sed ꝓ eis quos dediſtimihi rogo: quo ad efficaciā. a Quia tui ſunt. ẜm eternam p̄deſtinatiōem. b ¶ Et mea omnia tua ſunt: qꝛ ꝓpter inſeꝑabilem vnionē humanitatꝭ ⁊ diuinitatis ī xp̄ofit ideomatū cōicatio attribuēdo ea q̄ ſunt hoīs xp̄i deo ⁊econuerſo: ſicut em̄ demonſtrato xp̄o hec ꝓpoſitio eſt vera. iſte homo creauit ſtellas. ita hec propoſitio eſt vera. deus mortuus eſt: quia propter vnitatem ſuppoſiti omniaque ſunt dei cōmunicant̉ homini: ⁊ ecōuerſo mō p̄dictoc ¶ Et clarificatus ſum in eis: hoc dicit qꝛ apoſtoli gl̓iameius iam partim cognoſcebāt: ⁊ de ꝓpinquo plus cognoſcituri erant. Quarta ratio accipit̉ ex neceſſitate imminēte apoſtolis. quia chriſtus cito receſſurus eſt ab eis cuiꝰcorporali p̄ſentia erant delectati ⁊ cōfortati: ⁊ iō ꝓtūc indigebant ſpāliter deo patri ꝑ oratiōem chriſti recommendari: ⁊ hoc eſt quod dicitur.d ¶ Et iam nō ſum in mūdo .i. ſum in ꝓpinquo receſſu abeis. e ¶ Et hi in mundo ſunt: remanentes in tribulationibus mūdanis. f ¶ Et ego ad te venio. q. d. ꝓpter hͦ ꝓeis oro. g ¶ Pater ſancte. Poſitis rōnibus quibus debet ꝓ eis orare. hic cōſequenter format ſuam orationem⁊ diuiditur in duas: quia pͥmo orat eis conſeruationema malo. ſecūdo ꝑfectiōem in bono ibi. Sanctifica eos. dicit ergo pͥmo ſic. g ¶ Pater ſancte ſerua eos in nominetuo .i. in fide ⁊ cōfeſſione nomiuis tui.h ¶ Quos dediſti mihi. per ſpecialem amiciciam eos mihi coniungendo.i ¶ Ut ſint vnum ſicut et nos. id eſt vt ſint vniti per caritatem ſicut nos ſumus vnum per naturam. ita ꝙ lyſicutnon importat equalitatem ſed quandam imitationē longinquam. et allegat conſequenter apoſtolorum neceſſustem reſpectu huius conſeruationis diuine dicens.k ¶ Cum eſſem cum eis. p̄ſentia corporali.