Euangeliū
T die tercia ¶ Ca. ij.Anuptie facte ſūt ī chacna galylee ⁊ erat mat̓ieſu ibi. Uocatꝰ ē aūt ih̓s⁊ diſcipuli eiꝰ ad nuptias.
Et deficiēte vino dicit mīieſu ad eum. Uinum nonhabent. Et dicit ei ieſus.Quid mihi ⁊ tibi ē mulierhNōdum venit hora mea.
Shannis. j. ca. vbi dr̄: Nūdus ꝑ ip̄m factus eſt.Poſtil. dicit Ariſtotelē erraſſe de md̓i eternitateītelligētiaꝝ numero ⁊ felicitate ⁊cͣ. Burg. aſſumitAriſto. in ſui defenſiōe aſſerēs eū nō erraſſe: qꝛ innitebat̉rōni naͣli ẜm quā mūdū incepiſſe nō eſt ſcibile. relinquitigit̉ tanqͣꝫ ꝓbleumaneutrū. ſed mirū deBurg. ꝙ ſe opponitſchole pariſien̄. ſineneceſſitate ⁊ ſine ratiōe. venerabilis em̄Guilhemꝰ ep̄us pariſiē. cū ſchola ibidēꝓhibent catholicoscū Ariſt. ī his erroribꝰ ⁊ alijs ī ſuis libris reꝑtis ſentire. ⁊p̄ſertī: qꝛ ẜꝫ Uriſt. Om̄e veꝝ vero ꝯſonat. ſuū aūt ꝓblemaqd̓ dic̄ neutrū: nō ꝯſonat ei qd̓ catholice ē verū: igit̉ ꝓblema ſuū falſū. Itē ip̄e idē Ariſto. in multis locis ꝓbat etputat demōſtrare ſtatū in cauſis. ſtandū igit̉ erit in omīgenere cāꝝ in aliqͣ pͥma cā in genere cāꝝ finalis ⁊ efficiētis: Apud Ariſto. aſſignat̉ vnꝰ pͥnceps in xij. metha. quēin octauo phyſicoꝝ noīat pͥmū motorē. Ab hͦ quidē entedicit deriuatū cūctis eſſe ⁊ celū ⁊ totā naturā dependere.vnū igit̉ ſolū ab Eriſt. ponit̉ indepēdēs. ⁊ qͣꝫuis ẜm bea.Aug. j. de tri. difficile ſit plene intellige̓ creationē ẜm viānaturalis cognitiōis. nō eſt tn̄ impoſſibile ſuppoſitis pͥncipijs ⁊ dictis ph̓oꝝ ⁊ alijs ſil̓ibꝰ. Nec ꝑ rōnes abducora veritate vt ſentiā cū Ariſt. mūdi creatōeꝫ fore ꝓblemaneutrū ſine errore: qꝛ oēs rōnes poſſibiles fieri ꝯͣ veritatē fidei ſunt ſophiſtice. Dicit em̄ be. Hyldinꝰ. xiiij. de tri.Reſpuit captioſas ⁊ inutiles qōnes ph̓ie fides ꝯſtās nechūanaꝝ ineptiarū ſallacijs ſuccūbēs. ſpoliū ſe p̄bet veritas falſitati. Nirū igit̉ de Burg. qͥ Ariſt. veritatē dubitātē ꝓpter tales rōnes captioſas dicit nō erraſſe. qͣꝫuis .n. ꝑdemōſtratōeꝫ veritas aliqͣ nō ſit ſcibilis ꝓpt̓ ſophiſma tn̄ſine errore nō dicit̉ dubitabilis ⁊ neutra.¶ In eo. ca. vbi dr̄. Plenū gr̄e ⁊ veritatis. Poſtil. volēsdeclarare differētiā plenitudīs gr̄e xp̄i ⁊ alioꝝ dic̄: plenūopponit̉ vacuo. idcirco qͦt modis dr̄ vnū tot ⁊ reliquū ⁊cͣSurg. dicit illā diſtinctōeꝫ nō ꝯſonare rōni. ſcd̓o dicit eāꝓpoſito nō bn̄ aptari. Primū on̄dit ex eo ꝙ plenū ⁊ vacuū opponūt̉ pͥuatiue. Priuatio v̓o nō dr̄ tot modis qͦthītꝰ. Hic dico pͥmū ꝙ ancedēs ē falſū ⁊ ꝯn̄tia nō vꝫ. Nāẜm modū gradual̓ hītꝰ accipiūt̉ modi gͣduales pͥuatiōishītui .n. ſimplicit̓ ꝑfecto opponit̉ pͥuatio ſimpl̓r. hītui ātꝑtiali opponit̉ ꝑtialis pͥuatio. Nā ſic̄ vnꝰ ē magis vidēsqꝫ aliꝰ: ⁊ ſic̄ vnꝰ ē magis ſciēs qͣꝫ aliꝰ: ita vnꝰ ē magꝭ ignarus alio ⁊cͣ. pꝫ igit̉: qꝛ dato ꝙ plenū ⁊ vacuū opponerent̉pͥuatiue adhuc qͦt modis d̓r̄ vnū tot modis dr̄ ⁊ reliquū.an̄cedēs aūt eſt ꝯͣ Ariſto. iiij. phy. qͦ vult vacuū potiꝰ eſſeens ꝓhibitū qͣꝫ p̄uatiuū. Nā ſi eēt pͥuatiuū eēt locꝰ carēsꝯtento cū aptitudīe hn̄di. ꝓut dixerūt antiqͥ qͦs reprobatAriſt. vbi sͣ. Quo ad ſecūdū burg. vult on̄dere ꝙ poſtil.diſtinctōeꝫ talē nō bn̄ applicat: ex eo qꝛ videt̉ dicit burgẜm illā applicatiōeꝫ nō eſſe diſtinguēdū int̓ plenitudinēvniꝰ ſancti ⁊ alteriꝰ: qꝛ nullꝰ ſanctꝰ virtutis patit̉ defectūcū v̓tutes ſint cōnexe. Burg. ſic replicat qͣſi poſtil. nō intellexerit vl̓ intelligere noluerit. Nā poſtil. loq̄ns de defectu v̓tutis nō loquit̉ de hītu ſꝫ de gͣdū. Omībꝰ .n. virtutibꝰ ſil̓ cōdurrētibꝰ ī vno ẜm naturā habituū ſtat defectꝰin oībꝰ ẜm gradū. ⁊ hoc oportet butg. cōcedere: niſi veliincide̓ cū begar. in clem̄. ad nr̄m de here. dādo gradū virtutū vltra quē qͥs nō poſſit ꝓficere: cum tn̄ ip̄e bur. dicatxp̄m exꝑimētalit̓ ꝓfeciſſe. Luc̄. ij. Carēs igit̉ aliqͦ graduquē tn̄ poſſet hr̄e ẜm illā carentiā ⁊ pͥuationē pōt dici vacuꝰ. ſi ſaltem vacuū ⁊ plenū ſint priuatiue oppoſita ꝓutBurg. vult.Capitulū. ij.T die tercia. Qm̄ ad eſſe frequēter oꝑari cum oīaſint determīata ꝓprio oꝑe: vt dr̄. iiij. metha. iō poſtqͣꝫ euāgeliſta on̄dit diuinitatē xp̄i ꝑ eternā emanationē a pr̄e. hic ꝯn̄r declarat eā in oꝑe .ſ. ꝑ oꝑa miraculoſaq̄ ſunt diuine v̓tutis manifeſtatiua. qꝛ trāſcendūt virtutē
totiꝰ nature create. Et diuidit̉ in tres: qꝛ pͥmo ponūt̉ opāq̄ xp̄s fecit int̓ hoīes ꝯuerſando. ſcd̓o q̄ fecit moriēdo. xij.ca. tercio qͥ fecit reſurgēdo. xx. ca. Prīa in duas: qꝛ pͥmoponit̉ opus diuinū qͣꝫtū ad mutationē nature. ſcd̓o qͣꝫtuꝫad effectū gr̄e ſeq̄nti. c. ibi. Erat hō. Prīa adhuc in duasqꝛ pͥmo ponit̉ opusmiraculoſū corā diſcipulis vt ī fide firment̉. ſcd̓o corā turbis vt cōuertant̉: ibiPoſt hoc deſcēdit.Prīa ī tres: qꝛ pͥmoponit̉ miracl̓i occaſio. ſcd̓o eiꝰ ꝑpetratio: ibi. Erat āt. tercio ip̄iꝰ ꝓbatio: ibi. Et dix. eis th̓s. Circa pͥmū ſciēdū ꝙ occaſio hꝰ miracl̓i fuit defectꝰ vini ī nuptijs. ⁊ iō euāge. deſcribit ip̄as nuptiaſ qͣꝫtū ad eaꝝ circūſtātias. d. a ¶ Et die tercia .ſ. a vocatōe philippi ⁊ nathanaelis fratrꝭ eiꝰ. ⁊ ſic notat̉ tp̄us. b ¶ Nuptie facte ſuntin chana galylee. ⁊ ſic pꝫ locꝰ. Chana em̄ quedā villa eſtſita ī galylea. c ¶ Et erat mr̄ ieſu ibi. Uoca. ē aūt ieſus⁊ diſci. eiꝰ ad nup. Licꝫ aūt alij plures fuerint ī iſtis nuptijs. tn̄ ih̓s ⁊ mr̄ eiꝰ ⁊ diſcipl̓i eius exp̄ſſiꝰ noīant̉: qꝛ nōfit h̓ mētio de nuptijs niſi rōne miraculi ibidē ꝑpetrati.qd̓ fuit factū ꝑ mr̄is int̓pellationē ⁊ ꝑ ip̄iꝰ ieſu oꝑationē⁊ ad diſcipuloꝝ ꝯfirmatōeꝫ. Et ꝑ hͦ etiā excludit̉ error eorū qͥ dicūt nuptias eſſe pctm̄. qꝛ ſi nuptie eēt illicite ih̓s⁊ mat̉ eius nō fuiſſent ī illa ſocietate. Dicit̉ etiā cōiter ꝙͦiſte nuptie fuerūt Ioh̓is euāgeliſte a qͥbꝰ eū xp̄s vocauitan̄ ꝯſūmationē mr̄imonij ꝑ copulā carnis. Et hͦ in eccl̓iaobſeruat̉ ꝙ an̄ carnalē copulā pōt licite alt̓ ꝯiugū intrarereligionē. Hoc aūt videt̉ ꝑ dictū Hiero. in ꝓlogo. vbi diꝙ xp̄s vocauit euꝫ de nuptijs nube̓ volentē. ex qͦ videt̉ onuptie fuerūt ſue: qꝛ xp̄s nō legit̉ ī alijs nuptijs fuiſſe. hͦetiā videt̉ ꝑ hͦ ꝙ mat̓ ieſu erat ibi tanqͣꝫ ī nuptijs nepotisſui. Nō em̄ eſt veriſil̓e ꝙ ip̄a veniſſet niſi multū attenuiſſet ſibi ſic̄ iuit ad Elizabeth cognotā ſuā feſtināter tn̄: vthr̄ Lu. ij. qꝛ ẜm ꝙ dicit Amb̓. nō libēter ſtabat ī publico:ſꝫ magis in oīonis ſecreto. d ¶ Et deficiēte vino. hic tāgit̉ occaſio miraculi. e ¶ Dicit mr̄ ieſu ad eū vinū nonhabēt .ſ. ad ſufficientiā. Ex corde em̄ pijſſimo voluit p̄uenire totale defectū ne appareret cōfuſio. ideo inuitauit filiū quē ſciebat ad hoc potentē ſic̄ a principio edocta fuerat ꝑ angelū ⁊ ꝑ ſpm̄ſanctū. nō tamē ip̄m inuitauerat admiracula ante etatē ꝑfectā: qꝛ nō decebat vt videbit̉.f ¶ Dicit ei ih̓s qͥd mihi ⁊ tibi ē mulier. Cū xp̄s maximareuerētiā mr̄i ſue detulerit mirū videt̉ ꝙ ſic extranee mr̄iſue rn̄dit: iō dic̄ Aug. ꝙ face̓ miracula ei cōpetebat ẜm diuinā naturā quā a mr̄e nō habuit. iō p̄dicto mō rn̄dēdo.mr̄i on̄dere voluit ꝙ in hͦ nō tenebat̉ ei obedire: qꝛ in naͣdiuina nihil hūit a mr̄e. nec ꝑ ꝯn̄s cū ea aliqd̓ eē cōe: id̓odicit. g ¶ Quid mihi ⁊ tibi ē ml̓ier. Quaſi dicat v̓tutēfaciēdi miracula a te nō habeo: ſꝫ qꝛ hūanitatē in qͣ paſſꝰē traxit a mr̄e: id̓o addidit. Nōdū venit hora mea .i. tp̄uspatiēdi ī naͣ quā hēo a te: ⁊ tūc te recognoſcā ⁊ tibi ꝯdeſcēdā. vn̄ ⁊ tūc eā recōmēdauit ioh̓i: vt hr̄. jͣ. xix. ẜm Chryẜ.alit̓ exponit̉: qꝛ ẜm ip̄m btā v̓go ex pietate mota voluitp̄occupare tp̄s debitū faciēdi miraculū. Illud .n. miraculū int̓ miracula xp̄i erat pͥmū ⁊ ad ꝯfirmatōꝫ diſcipulorūvt dr̄. jͣ. e. c. ⁊ iō debuit eē notū ibidē exn̄tibꝰ ⁊ gͣtū ip̄is cōuiuātibꝰ. hͦ aūt magꝭ fuit eo ꝙ factū ē pꝰ vini totalē defectū qͣꝫ ſi antea fuiſſꝫ factū: ⁊ qꝛ mr̄ ih̓u voluit p̄uenire totalē defectū: vt p̄dictū ē: iō dixit illi ih̓s. g ¶ Quid mͥ etti. ē mul̓. q. d. ſcire tp̄us aptū ad miracula faciēda nō ē m⁊ tibi cōe: ſꝫ mihi ſoli cōuenit. ꝓpter qd̓ ſubdit. h ¶ Qdū venit hora mea .i. tp̄us cōueniēs ad faciēdū miraculūmihi ſoli notū. Ex hͦ aūt ꝙ dr̄ hora mea. dicūt quidā heretici dicti pͥſcilianiſte ꝙ facta xp̄i ⁊ alioꝝ hoīm ſubiacetfato ſyderū: ſꝫ hoc ē falſū: nō ſolū de xp̄o ſꝫ etiā de oī hoīe:qꝛ v̓tus intellectualis nō eſt alligata organo corꝑali: ⁊ ionō ē ſb̓iecta cuicūqꝫ actiōi corꝑali ꝓpt̓ qd̓ influxꝰ ſydex nōꝑtingit directe ad ip̄m. ſꝫ tm̄mō īdirecte inqͣꝫtū ip̄ſſio facia