¶ Rachabeorum II.Ca.
¶ Rachabeorum II.
XV.
viuebant. Alchimus autem vidēscaritatem illorū adinuicem. ⁊ conuentiones. venit ad demetrium. ⁊dicebat nichanoreꝫ rebus alienisaſſentire. iudāqꝫ regni inſidiatoreſucceſſorem ſibi deſtinaſſe. Itaqꝫrex exaſperatus. ⁊ peſſimis huiuscriminatōnibus irritatus. ſcripſitnichanori dicēs. grauiter ſe quidēferre de amicicię conuentione iuſſitqꝫ machabęū citius mittere vinctum antiochiā. Quibus cognitiſnichanor cōſternabat̉. ⁊ grauiterferebat ſi ea q̨̄ cōuenerant irrita faceret. nihil leſus a viro. ſed qꝛ regireſiſtere non poterat obſeruabatoportunitatē qua pręceptum perficeret. Et machabęus videns auſterius ſecū agere nichanorē ⁊ cōſuetū occurſum ferocius exhibentem intelligens nō ex bono eſſe auſteritatē iſtam. paucis ſuoꝝ cōgregatis. occultauit ſe a nichanore.Qd̓ vt ille ꝯgnouit fortiter ſe a viro p̨̄uentum venit ad maximum ⁊ſanctiſſimum templū. ⁊ ſacerdotibus ſolitas hoſtias offerentibusiuſſit tradi ſibi virū. Quibus cumiuramento dicentibꝰ neſcire ſe vbieſſet qui querebatur: extendēs manum ad templū iurauit Niſi mihiiudā vinctū tradideritis. iſtud deifanum in planiciem deducam ⁊ altare effodiam. ⁊ templum hoc libero patri conſecrabo. Et his dictisabijt. Sacerdotes autem protēdētes manus in cęlum inuocabantſalias cum.deum qui ꝓpugnator ſemper eſſetgentis ipſorum. hęc dicentes. Tudomine vniuerſitatis qui nulliusindiges. voluiſti templum habitationis tuę in nobis fieri. Et nuncſancte ſanctoꝝ omniū domine. cōſerua inęternū domum iſtā impollutam quę nuper mūdata eſt. Razias autem quidam de ſenioribuſab hieroſolimis delatus eſt nicha
nori. vir amator ciuitatis. ⁊ valdealias audens.bene audiens qui pro affectu pat̓iudęorum appellabatur. Hic multis temporibus cōtinentię propoſitū tenuit in iudaiſmo. corpuſqꝫ§alias contentus⁊ animam cōtemptus tradere properſeuerantia. Uolens autem nichanor manifeſtare odiū quod habebat in iudęos. miſit milites qͥngentos vt eū cōprehenderēt. Putabat auteꝫ ſi illum decepiſſet. ſeſecladem maximā iudęis illaturum.turbis autem irruere in domū eiꝰ.⁊ ianuam diſrumpere. atqꝫ ignemadmouere cupientibus. cū iam cōprehenderetur gladio ſe petijt. eligens nobiliter ſe potius mori: qͣꝫſubditus eſſe peccatoribus. ⁊ contra natales ſuos indignis iniurijsagi. Sed cum per feſtinationē nōcerto ictu plagam dediſſet. ⁊ turb.intra hoſtia irrumperet. audacterrecurrens ad murum. pręcipitauitſemetipſū viriliter in turbas. qͥbuſlocum velociter dātibus caſui eiꝰvenit per mediam ceruicem Et cūadhuc ſpiraret accēſus animo ſurrexit. ⁊ cum ſanguis eius magnofluxū deflueret. ⁊ grauiſſimis vulneribus eſſet ſaucius. curſu turbāꝑtranſijt. ⁊ ſtans ſupra petra quandam preruptā. ⁊ iam exanguis effectus ꝯplexꝰ inteſtina ſua vtriſqꝫmanibus ꝓiecit ſupra turbas īuocans dn̄atorem vite ac ſpirituſ. vthęc illi iterū redderet. atqꝫ ita vitadefunctus eſt.¶ Ca.XV.Ichanor aūtvt comperit iudam eſſein locis ſamarię. cogitauit die ſabbati cum omni impetu cōmitterebellum. iudęis vero qui illum perneceſſitatem ſequebantur dicentibuſ. ne ita ferociter ⁊ barbare fece
¶ Razias autemquidam ⁊cͣ. Hoc quidam legentes ⁊ inuenientes ibi ſcriptū ꝙ raę̨ias ꝓpria manu ſibiinferens mortē. elegiſſet nobiliter mori potius qͣꝫ ſubditus fieripeccatoribus. ⁊ contranatales ſuos indigniſīiurijs agi. ne forte ſimplicioris animi credātcum neceſſitas vrſeritpotius ſibimet ipſis ꝓprio actu aliquo mōinferendam eſſe mortēqͣꝫ incidendū viuū inmanus peccatoꝝ. vtile fore arbitratus ſumex dictis venerādi patris auguſtini huic operi nr̄o aliqua inſere
re. vnde lector ſobriusquid ſibi de talibuſ rebus agendū ſit intelligeret. Refert autē memoratus pr̄ in primoſuo libro de ciuitatedei. vbi vtrū alicui liceat ſeipſū interficere.copioſo īͣctatu diſputauit ita dicēs. Ait em̄multi ſe interemeruntne in manus hoſtiumꝑuenirent. Nō modoquerimus vtrū ſit ſcm̄ſed vtrū fuerit faciēdūSana qͥppe ratio etiāexemplis ante ponenda eſt. cui quidem exēpla concordant. ſꝫ illaquę tāto digniora ſūtimitatōe. quāto excellentiora pietate animifecerūt patriarchę nōꝓphetę. non apl̓i. qꝛ ⁊ipſe dominus chriſtusqn̄ eos ſi ꝑſecutionempaterēt̉. fugere admonuit de ciuitate. potuitadmonere vt ſibi manus inferrent. ne ī manus ꝑſequentiū ꝑuenirent. Porro ſi hoc illenon iuſſit aut monuitvt eo mō ſui ex hac vita migrarent. quibusmigrantibus ſe māſiones ęternas p̨̄paraturum eſſe ꝓmiſit. q̨̄libetexempla opponant gētes quę ignorant deūmanifeſtū eſt hoc nonlicere colentibus vnuꝫverū deum. Reſtat vtde homīe intelligamꝰqd̓ dictū eſt. Nō occides. neqꝫ alteꝝ. nec te.neqꝫ em̄ qui ſe occiditaliud qͣꝫ homineꝫ occidit. Quaſdā ꝟo exceptiones eadem ip̄a diuina fec̄ autoritas. vtſi liceat hominē occidiSꝫ his exceptis quosdeus occidi iubet ſiuedata lege. ſiue ad ꝑſornam ꝓ tempore exp̄ſſaiuſſione. Nō aūt ipſeoccidit. qui miniſteriūdebet iubēti. ſicut amminiculū gladio vtēti⁊ ideo nequaqͣꝫ cōtrahoc p̨̄ceptum feceruntqd̓ dictuꝫ eſt. non occides qͥ deo auctore bella geſſerūt. aut ꝑſonaꝫgerentes publicę poteſtatis. ẜm diuinas leges. hͦ eſt iuſtiſſimę ratōnis imꝑiū ſceleratoſmorte punier̄t. ⁊ abraam nō ſolū non eſt culpatus crudelitatis crimine. verū etiā laudatus nomīe pietatis. ꝙ