Druckschrift 
Biblia latina : Mit der Glosse des Walafridus Strabo u.a. und Interlinearglosse des Anselmus Laudunensis
Einzelbild herunterladen
 

Malachias

dn̄s exercituū. Ego em̄ dn̄s et nōmutor. Et vos filij iacob nō eſtisſ nec ſemel nec nuper hoc facitis vt errorisveniā mereamini: ſed hereditariā habetis patrū īpieꝯſūpti. A diebꝰ em̄ patrū vr̄oꝝ retatē recedēdo a meis legittīs: nec cuſtodiēdo q̄ prceſſiſtis a legitimis meis. ⁊ n̄ cuſtodiſtis. Reuertimi ad me ⁊ reuertarſ ſed nūc ſaltēad vos dicit dn̄s exercituū. Et diIquaſi quin̄ diſceſſimꝰ ſn̄ ītelligētes ſe receſxiſtis. In quo reuertemur? Si afſiſſe īpudēter q̄rūt in hoc receſſiſtis a me: qꝛ cōfigtis me ſi hō poteſt deū cōfigere ͦ. nō reddēdo defligit hō deūᶠ qꝛ vos ꝯfigitis me.cimas nec dico mīſtris ſed mihi qui prec. pi dariEt dixiſtis. In quo ꝯfigimꝰ te. Inſ qꝛ n̄ reddiſtis decīas et primitias. idcirco īfamedecimis ⁊ primitijs. Et in penuriaet penuria maledicti eſtis .i. afflicti: et du parua ſubtrahitis vbertatē poſſeſſionū veſtrarū: et totā abunvos maledicti eſtis. ⁊ me vos ꝯfidātiā frugū perdidiſtis In̄ pauci ſꝫ oēs cōitergitisᶠ ges tota. Inferte omnē deciFī theſauris tēpli vt habeāt mīſtri mei cibos.mā ī horręū meū. ⁊ ſit cibꝰ ī domomea. ⁊ ꝓbate me ſuꝑ hoc dicit dn̄sItātas pluuias effundā: vt cateracte celi credāturSi n̄ aꝑuero vobis cataractas cęaperte ſet ſic ſlarge et lateli ⁊ effudero vobis bn̄dictionē vſſ ad ſufficiētiā poſſet fieri vt magis per pluuqꝫ ad abūdātia. Et īcrepabo proas eēt fecūditas ſꝫ locuſta vt brucus poſſet corrunpere iō addit īcrepaboᵐ vermes vel viciū aerisvobis deuorantē. ⁊ n̄ corrūpet fruſſꝫ īplebit torculariactum terrę vr̄ę. nec erit ſterilis vinea ī agro dicit dn̄s exercituū. Etbeatas dicēt vos oēs gētes. Eritisvos t̓ra deſiderabilis dic̄ dn̄s exerꝑ plus et plus accuſatis deū: ꝙ cultores ſuoscituū. Inualuer̄t ſuꝑ me ꝟba vr̄anegligatſ nō ītelligētes quā grauis ē veſtradicit dn̄s. Et dixiſtis. qͥd locuti ſublaſfemiaſ rn̄det deꝰſab vtilitatemus ꝯtra te? Et dixiſtis. Uanus ē§obſeruādo legēſī p̄ſenti ꝓ dei ſeruitute exiqͥ ẜuit deo. Et qd̓ emolumentū qͥagut mercedē iō nō recipiūtcuſtodiuimꝰ p̨̄cepta eiꝰ ⁊ qꝛ ābula( cōtritōe cordis. vn̄ tota die cōtriſtatus īgreuimꝰ triſtes corā dn̄o; Ergo nuncdiebarᵐ Iqui cōtra deū ſuꝑbiūt et blaſfemātbtōs dicimꝰ ſarrogātes. Siqͥdempoſt ſcelera et blaſfemias ꝓſꝑis ꝑfruūtur.ędificati ſunt faciētes īpietates. etſfelicitate p̄ſentis ſeculi vertēptauer̄t deū ⁊ ſalui facti ſūt. Tūcba ꝓphete ſnō dicit quid locuti ſūt: ſꝫ ex eo ꝙ addit timētes deum: datur ītelligi qͥd ſint locuti ſcꝫ qd̓locuti ſūt timēteſ deū. vnuſqͥſqꝫ cūad timorē dei ꝑtinet Fiuſtis loquentibꝰ et cohortantibus ſe cōtra blaſfemias attēdit d̓cusꝓxīo ſuo. Et attēdit dn̄s ⁊ audiuitſ verba q̄ dicūt hīc blaſfemi: īde deum timētes: ſerpta ſunt vt ſint ī memoria p̄ſcīe dei vt ī dīe iudicij⁊ ſcriptꝰ ē liber monum̄ti corā eo tiblaſfemis penas: et timētibꝰ p̄mia reddatmētibꝰ deū ⁊ cogitatibꝰ nomē eiꝰ:Itimētes me qͥ rn̄derūt ad verba blaſfemieEt erūt mihi ait dn̄ſ exercituū ī dieſiudiciū ſī peculiarē populū ſ qꝛ oīs hō ſulqͣ ego facia ī peculiū. ⁊ parcā eiſ ſic̄pctō Si quo duplex affeciꝰ ē: et pietatis ī filiū et ſeruitutis ī famulūſꝑ pnīamꝑcit vir filio ſuo ẜuiēti ſibi. Et ꝯuer

timini. ⁊ videbitis qͥd ſit īter iuſtūſtra miſeria cognoſcētis qͥd ſit īter iuſtū et īpiun⁊ impiū. ⁊ īter ẜuientē deo ⁊ nō ſernientem el. SEorpans dlalitininiIIII.ſplenusec de p̄mijs timētiū ſiudicij q̄ ſctīslux: pctōribus tenebrCce enim diesad cremādos malos vt ſtipulāveniet ſucceſa qͣſi caminꝰ. ⁊ er̄t oēsſuꝑbi ⁊ oēs faciētes īpietatē ſtipucū cōbuſſent eos: n̄ relīq̄t ī eis radicē maliciela. Et īflamabit eos dies veniensdicit dn̄s exercituū. q̨̄ nō derelīq̨̄tilla īpijs ecōtrarioeis radicē ⁊ germē. Et oriet̉ vobisſ. qͥ vere oīa iudicabit. nec bona nec mala nec virtutes: nec vicia latere patieturtimētibus nomē meū ſol iuſticię. ⁊ſvt ſanatos ꝑ pnīam ī humeris ſuis portet Itunqͥ nūc ſeculo quaſi carcere īcluſi eſtisſanitas ī penis eiuſ. Egrediemī ⁊ſ vn̄ cupio diſſolui ⁊ eē cū xp̄o ſ vel de vīculis relaxati nec hoc fine leticie cōtēti calcabitis īpiosſalietis ſic̄ vitulꝰ de arm̄to ⁊ calcaIdiſſoluti aridi ī potētes reſiſterebitis īpios cū fueritᶠ cinis ſub plāta pedū vr̄oꝝ in die qͣ ego facio diad ſpūalem ītelligētiā īuitat ſī futuro iuxta mercit dn̄s exercituū. Memētote leta erit retributio: ergo dū ē tēpus merēdi obſeruagis moyſi ẜui mei quā mādaui ei īlegē ſq̄ ē ſina ſdirigēdā ſī quā ſūt ſ qd̓ egūt ſ qd̓oreb ad omnē iſrl̓ p̨̄cepta ⁊ iudiciaEcce mittā vobiſ heliā ꝓphām an̄recipiātquā veniat dieſ dn̄i magnꝰ ⁊ horriſſi helias n̄ an̄ cor patrū cōuertetur ad filiosEc. f. a. p. e cū veniet dies dn̄i magnꝰ iuſtis: horribiliſbilis. ⁊ ꝯuertet cor patꝝ ad filios.īpijs ꝑcutiet vnus iudex nō celū: n̄ eos qͥ ī celo verſātur: ſꝫ terrā a nathemate .i. cos q̄ faciūt oꝑa terrena.⁊ cor filioꝝ ad pr̄es eoꝝ. ne forteFudicaturꝰ ſſeꝑando oues ab hedisveniā ⁊ ꝑcutiā terra anathemate.

Et calū. Pari ordīepꝰ maleficia ⁊ adult̓ia⁊ ꝑiuria ponūt̉ qͥ n̄ reddūt mercedē mercēnarijs. l̓ qͥ oppͥmūt pupilū ⁊ viduā. ne gͦ ꝑuacrimina putent̉ q̨̄ ꝑiurio ⁊ adulterio ꝯꝑāt̉.Ego enī. Quia dixerat. Dn̄s ē quaſi ignis cōflatus. ⁊ qͣi h̓ .f.cū pro nobis nominetur āgelus. l̓ ignis. vl̓aliud. ne iō putetur aliquid mutabilitatꝭ eēin natura ipſius. in dedicit. Ego em̄. QualiUos quotidie mutamini ꝑ adulteria ⁊ percętera mala vr̄a. egovero ī iudicio nulla ꝑſonarū varietate ꝯmutor. ⁊ cū ſeuerū ⁊ iuſtūiudicē me eē fatear. tn̄o filij iacob. nec diuerſitate tormētorū eſtisꝯſūpti in malicia. qꝛ ꝑpęnam malicia ī vob̓nō ē purgata. ſed ſinecauſa percuſſi vos diſciplinā n̄ recipiētes.Miſtice. Per filios iacob qui ſequunt̉mala patrū. nec cuſtodiūt mādata dei ſignificantur illi qui ꝯſtituti ī eccīa nō recedunt avitijs. ſꝫ falſū nom̄ xp̄anitatis ſibi aſſumūReuerti. Magͣ clemētia eoſ qͥ a ſe receſſerāt ad reditū ꝓuocatut ip̄e qͦꝫ ad eos red̓at Si affligit. Lxxſupplātat alij ſi fraudat. qd̓ ſcd̓m hiſtoriāſane de decimis p̄t accipi: ſꝫ ẜm qd̓ ponituaffligit homo deū. pōtad miſteriū paſſionisdn̄icę referri. ꝯfigitisme cruci qui mō decimas ſb̓trahitis. Cōfigitis. Tempore eſdrę tāta fuit fames. vt multi ꝓ penuria filios ⁊ filias vēdētes ⁊ frumēta ementeſleuitis decimas nō ſoluerēt. Qui etiā frugeſin horreis egeſſerunt:ꝓ magnitudīe p̄cij. decimaſ n̄ ſoluebāt. vnd̓ꝯpulſi mīſtri tēpli fugerūt vnuſquiſqꝫ ī regionē ſuā. Und̓ dicitdn̄s ſe ī ſuis afflictū. ⁊̄ accepiſſe decimasInferte. Ut ſciatiſvos iō ꝑdidiſſe. abūdātiā qꝛ fraudaſtiſ meꝑte mea moneo ut reddatis mihi mea: ⁊ egoreſtituā vob̓ veſtra. Qd̓ dictū ē d̓ deciſ

p̄t ītelligi ī ppl̓is ęcclīęqͥbꝰ p̨̄cipit̉ n̄ ſolū daredecīas. ſꝫ ⁊ oīa vēdere⁊ dare pauꝑibꝰ. qd̓ ſifacē nolumꝰ. ſaltem iuhūc iudęos imitem̄ vtpauꝑibꝰ ſaltē aliqͣꝫ ꝑtē demꝰ ⁊ ſacerdotibꝰ ⁊viduis debitū honorēdeferamꝰ hͦ qͥ n̄ feceritdn̄m ſupplātare ꝯuīcit̉Si qn famēs ⁊ egeſtaſoīm reꝝ oppͥmit mūd̓hͦ ex ira d̓i ſciamꝰ d̓ſcēdere. qͥ ī pauꝑibꝰ. ſi elimoſinas n̄ accipiat: ſepriuari affirmat ſuapoſſeſſione. Poſſumꝰ ⁊ ſic int̓pretari decimas ⁊ primitias. Siquis doctꝰī lege p̄t alios erudirenō debet ſibi attribuere. ſꝫ primuꝫ grās agatdeo a qͦ oīa. deinde ſacerdotibꝰ eiꝰ ac mgr̄isa qͥbꝰ doctꝰ ē. alioquīpenuria maledicet̉. ſiaūt deū largitorē ītellexerit. ⁊ his ꝑ qͦs a deoeruditꝰ eſt ſe huīliauerit. ⁊ in horreum dei cibos intulerit .i. ſcripturę alimenta popul̓ mīſtrauerit. mādabit deus nubibꝰ ſuis vt pluant ſuꝑ eū imbrē. Increꝑabit etiā ꝓ eo ꝯͣrias poteſtates. nec eritſterilis vinea. ille .ſ. qͥdicit. Ego ſū vitis ꝟa⁊ afferet ei fęcūditatē.⁊ tātā ex mēito huīlitatis būītudinē ꝯſeqͣt̉. utsomēs gētes dicāt eumvbeatuꝫ. ⁊ ī terra. id ē. Et btās. Cūctę natōes ꝑ cirdoctrīa illiꝰ deſi derēt hītare.cuitu mirabuntur fertilitatē terrę ur̄ę: ītm̄ vt oēs hītare ī ea deſiderēt ⁊ abInualuerūt. Repetit pleniꝰ Fundātię rerū oīm gētibꝰ exēplo ſitis.qd̓ dixerat. laborare feciſtis. d. i. ſu. ⁊ exponit latiꝰ q̨̄rimoniā populi reuerſid̓ captiuitate: qͥ exn̄s ī cultu vniꝰ dei: multis miſerijs affligebat̉. vidēs ydolatraſ ī oībꝰ ꝓſꝑari. Infirmato gͦ ⁊ dicēti. fruſtra colo deū. occurrit ꝓphetain ꝑſona dn̄i. ⁊ recidit verba blaſphemię q̨̄ ab īfirmisʳ dicūtur ī creatorem.Ergo. Pn̄t hęc de hereticꝭ ītelligi: martione ⁊ valentino ⁊ cūctis qui nōrecipiētes vetus teſtm̄ cōtra creatorē loquuntur. ⁊ ꝓficiūt ī ſua īpietate. etTūc lo. Verba ꝓphetę. Quaſi illis blaſ multos ſocios ſceleris hn̄tphemātibus d̓ iudicio dei. iuſti qui caſto timore deū timēt. loquent̉ ad inuicē cohortātes ſe ꝙ retributio bonorū vel malorū nō ſit in pn̄ti: ſed ī futuro⁊ ꝙ hō n̄ poſſit ſcire iudicia dei ⁊ d̓ ęquitate eius diſputare.Cū fu. Abraā cooꝑatōe diuīę maieſtatꝭ dicit. Ego ſū terra ⁊ cinis. iō vidit ſolē iuſticię. Qui ꝟo ſuꝑbe dixit. Ponā ſuꝑ ſidera ſedē meā. ⁊ e .ſ. al.Deducet̉ ad terrā. ⁊ erit cinis ſub pedibus ſctōꝝ ī die iudicij.Mementote. Loquitur ad iſrael .i. ad oēs qͥ deū ſenſu cernūt. Un̄ beati md̓o corde. q. i. d. vi. Oreb. ſiccitas. quia per legē oīm vitioruꝫhumor excoquitur. Ecce m. Iudęi dicūt an̄ ſuū xp̄m heliā eē ventuꝝ⁊ oīa reſtauraturū. Un̄ ⁊ chriſto ī euāgelio ꝓponit̉ q̄o. quid eſt ꝙ phariſęidicunt ꝙ helias vēturꝰ ē. cui ipſe reſpōdit. helias quidē veniet. et iā venitī helia ioh̓eꝫ ītelligēs Pꝰ moyſen .i. legē ſpūal̓r ſeruādā dicit mittend̓ heliā. ī qͦ ꝓphetia ſignat̉. qꝛ an̄qͣꝫ dn̄s ī iudicio ꝑcutiat terrā anathemate. mittet chorū ꝓph̓arū qͥ ſignificat̉ ī helia qͥ īterpretat̉ deꝰ meꝰ. ⁊ ē d̓ opido theſbi: qd̓ ſonat ꝯuerſio ad pnīaꝫ. h̓ helias ꝯuertet cor patrū. abraā. iſa. ⁊ ia. ⁊cęteroꝝ ꝓph̓aꝝ ad ī ſtructōꝫ poſterorū de fide ſaluatorꝭ: ī quē ⁊ ipſi crediderūt. ⁊ cor filioꝝ. a. p. qꝛ ſuſcipiēt fidē quā illi habuerūt. Uel cor pr̄is adfiliū .i. dei ad oēꝫ qͥ ſpūm adoptōis acceꝑit. ⁊ cor filioꝝ ad pr̄es eorū. Un̄ iudei ⁊ chriſtiani qͥ nūc īter ſe diſcrepāt pari ī chriſtū religione ꝯſentiēt.