¶ LucasXVIC.

XVI

epulari. Erat autē filius eius ſeni5. i. in terrenis operibus .i. longe a cōſilio patrior in agro. et cū veniret ⁊ appropīf Symphonia ē collatio quorumcūqꝫ ſonorū.⁊ chorus vocum.quaret domui: audiuitᶠ ſym phoniaꝫ ⁊ chorū. ⁊ vocauit vnū de ſeruis. ⁊ interrogauit quę hęc eſſent.ſ propheticus ſermo5 Ab extremis tere. vnde maior exultatio. vnde cantate deo cancum nouum. quia laus eius ab extremis terre.Iſqꝫ dixit illi. Frater tuus venit.et occidit pater tuus vitulū ſaginatum: quia ſaluū illū recepit. Indignatus eſt aūt et nolebat introire.Etiam hunc bonus pater ſaluare cupit.Pater ergo illius egreſſus cępitrogare illū. At ille reſpondens dixit patri ſuo: Ecce tot annis ſeruiof¶ Quod eſt de vno deo colendotihi. ⁊ nunqͣꝫᶠ mandatū tuū pręteFid eſt. nunqͣꝫ te michi ad refectionē dediſtieo ipſo ꝙ te hedum. id eſt. peccatorē et legisprophanatorem exiſtimauiriui. ⁊ nunqͣꝫ dediſti michi hedū utHoc ex perſona principū cum plebe. vel ex perſona populi hieroſolomitani cum alijs tribubusiſraelcū amicis meis epularer. Sed pꝰqͣꝫ hic filius tuus qͥ deuorauit ſubſtantiā ſuaꝫ cū meretricibus venitoccidiſti illi vitulum ſaginatū. Atipſe dixit illi. Fili tu ſemꝑ mecū eset omīa mea tua ſunt. Epulari au¶ Si deſinas inuidere.tem ⁊ gaudere oportebat: quia fra

ter tuus hic mortuꝰ erat ⁊ reuixit:perierat et inuentus eſt.C. .XVI.Icebat aūt⁊ ad diſcipl̓os ſuosHomo quidaꝫ eratdiues. qui habebat villicuꝫ. et hicHec accuſatio fit. quando non exercet opera pietatis erga illos quibus debuiſdiffamatus eſt apud illum: quaſi§ diſſipatio eſt vel quādo male congregatur. veldum bene expenditur jͣ. ſ vocat quando incutittimorē eterne damnationisdiſſipaſſet bona ipſius ⁊ vocauitilluꝫ dominꝰ ſuus. ⁊ ait illi. Quid.Fdum viuis. cogita qualiter debeas operarihoc audio de te? Redde rationeꝫf A tempore mortvillicationis tuę. Iam enīᶠ nō potimore perterritꝰteris villicare. Ait autē villicus inut penas euitemtra ſe. Quid faciam: quia dominꝰmeus auferta me villicationem;Fodere non valeo: mendicare eruꝑe huiꝰ uillicationis.beſco. Scio quid faciā: vt cū amo¶ Illi quibustus fuero a villicatione. recipiantmiſericordiam hic impenderome in domos ſuas. Conuocatisitaqꝫ ſingulis debitoribus dominiſui. Dicebat primo. Quantumdebes domino meo; At ille dixit.

niſi ipſam fidem confitēdo p̨̄dicauerit. cęleſtibꝰ nō pōt intereſſe ſacramētis¶ Erat aūt fi. Filius .i. ppl̓s iſrael qui nec ad colēda ydola elongaueratneqꝫ in domo erat: qꝛ interiora legis nō penetrabat: litterali ſenſu contentꝰterrena operans. terrena expectans. Hic ē qui agrū emit. ⁊ quinqꝫ iuga bon̄legis onere preſſus. terrenis ſenſibꝰ fruitur. ⁊ vxorē ducit in affectu carnis.¶ Et cū ve. ⁊cͣ. Appropinquat filius domū: cn̄ aliqͥs in ppl̓o illo ſpūaliter legē intelligens: labores ſeruilisoꝑis improbat ⁊ eccleſię libertatē cōſiderat.Audit ſimphoniam ⁊chorū .i. ſpū plenoſ. vocibꝰ cōſonis euāgeliuꝫp̨̄dicare. Vocat vnūde ſeruis. cū ſumit adlegendū aliquē de prophetis. Et euꝫ interrogat: dum in eo ſcrutatꝭquę ſint hęc feſta eccleſię. in quibꝰ ſe eſſe nonvidet. Interrogauitquę hęc eſſent. ⁊ nuncquęrit iſrl̓ cur deus lętetur in aſſumptōe gētiū ⁊ ꝓpter inuidiā neſcit pr̄is voluntatē etforis ſtat. qͣꝫuis ꝑ precones rogetur.Audiuit. Symphonia eſt diuerſaruꝫętatū ⁊ ꝟtutum velutvariarū cordarū indiſcreta concordia. Vnde. Multitudinis credentiū erat cor vnum⁊ anima vnaIndignatus ēIndignabātur iudei⁊ conquerebantur: qͥaiheſus cuꝫ gentibꝰ epularetur. Et adhuc degentiū ſalute indignātur. nec volūt introireSed cum plenitudogentiū introierit. egredietur pater ad rogandum iſrael. quādo manifeſta erit vocatio iudęorum.Ecce tot annisHiero. Iuſticiam legis ſecutus: iuſticię d̓inō eſt ſubeictꝰ. Quęenim maior ē iuſticia dei: qͣꝫ ignoſcere pęnitētibꝰ. Mandatū tuum nunquāpręteriui. quaſi non ſit pręterire: ſaluti alterius inuidere vel de iuſticia ſe iactare. Nūnqͣꝫ pręteriui: conuerſatus ſine quęrela. vel iactantia ē: non veritas: cui pater non conſentit: ſed alia ratione compeſcit. Decū es: lege quaſtringeris. non quin peccauerit: ſed quia deus caſtigando ſemper retraxitUnde. Si de reliquerīt f. e. m. ⁊ in. i. m. n̄ a. viſitabo in v. i. e. ⁊ ī. verberibusp. e. Nec mirū ſi patri mentitur. qui fratri inuidet. cum ⁊ in iudicio impudēeius mentientur. Nonne in nomine tuo die. Nunqͣꝫ dediſti michi ⁊cͣ. Nullius ſanguis prophetę vel ſacerdotis a romano imperio nos liberauit. ⁊ progentibus glorioſus ſanguis funditur. Cum amicis epulatur patre abſentequia ſemper in agro. id ē. in fine ſęculi hedum. id ē. antichriſtū immolabit.Et cum amicis dęmonibus ſaturabitur. Unde dicitur. Tu confregiſti capita. d. d. e. e. p. ethi. .i. nolentibus conuerti. dediſti eū in quo delectentur.Occidiſti il. vi. ſa. Confitentur veniſſe chriſtū: ſed inuidia non vult ſaluariSic de iudęo ⁊ gentili. Generaliter autē de iuſto ⁊ peccatore poteſt accipi.Sed quomodo iuſtus inuidet fratri. nec vincitur correctōne patris. Sedomnis iuſticia in cōparatōe dei. non ē iuſticia. Vnde paulus. Quotquotperfecti eſtis. Et alibi. Miſer ego quiſ. m. l. de. c. m. huiꝰ. In ſanctos autē

cadit inuidia. vt apd̓ſtoli indignati ſunt pro petitōne matris filiorum zebedei. Nec mirum cum hoc ec̄ de angelis putetur. Sydera quippe nō ſunt mūda in conſpectu eiꝰ. ⁊ circa angelos ſuos peruerſum quid intellexit. Omīamea tuaſunt. Omnia. non ſemper ad totum: ſed ad partem maximam refertur. Vt omnes declinauerunt ſ. inu. fa. ſunt. Omnes qui venerunt f. ſūtOmnibus omnia f.ſ.Omēs quę ſua ſunt. qͥOmnia mea tua ſunt.non angeli. ſed lex ⁊ ꝓphetę. quāqͣꝫ illi nil negauerit quem ad eſuꝫhortatur vituli¶ Nunqͣꝫ mādatum tuum prę. ⁊cͣ.Hoc non de omnibꝰſꝫ de his tantū qui adydolatriaꝫ nunqͣꝫ verſi ſunt. qui ⁊ ſi temꝑalia quęrebāt: ab vnodeo tamē ea deſiderabant.Deuorauit ſubſtantiaꝫ ⁊c̄. Meretrices ſunt ſuperſtitōnesgentilium: cum quibꝰſubſtantiam diſſipat.qui relicto cōnubio ꝟbi dei. cum dęmone feda cupiditate fornicatur.¶ Fili tu ſemperNon quaſi mentientēredarguit: ſꝫ ſecū perſeuerantiā eiꝰ approbāset ad ꝑfruitionē potioris exultatōis inuitās.Omnia meatua ſunt. In ęternabeatitudine ⁊ omniuꝫſingula et ſingulorumomnia. nr̄a ſunt ſuperiora ad videnduꝫ. nr̄aerūt equalia ad conuiuendum: nr̄a erūt inferiora ad dominandū.Sicut enim cupiditasnichil ſine āguſtia. itanichil cuꝫ anguſtia caritas tenet.C. XVI.¶ Dicebat aūt ⁊ad diſcipū. Poſtqͣꝫ tribꝰ paraboliſ murmurātes d̓ pęnitētiū receptiōe redarguit. ſuꝑponit duas parabolas de danda elemoſina ⁊ ſequenda ꝑſimonia. Et congrue pꝰ pnīam de elemoſina ſubditur. Iuſte enī a deo pęnitēs miſericordiāexpectat. qui indigenti fratri miſcd̓iam preſtat. Monet gͦ apoſtolos ad clementiam. qͣi diceret. Dimittite ⁊ dimittet̉ vobis: date ⁊ da. vob̓.¶ Ad diſcipulos. Quia pharizei ſuꝑbi ⁊ auari: ſicut pętentibꝰ veniaꝫit̓a egētibꝰ pecuniā negabāt. id̓o ſaluator nūc ad illos. nūc ill̓ audiētibꝰ addiſcipulos de pietate verba facit.¶ Homo quidam. Villicus ꝓprie. villę cuſtos: ſꝫ ponit̉ hic pro yconomo. id ē. diſpenſatore. qui vniuerſam ſubſtutiā domꝰ diſpenſat. In hocquippe diſpenſatore nō omnia ad imitandū debemꝰ ſumere .ſ. vt fraudulēter erga deū agamus: ſꝫ ecōtrario iſte ſil̓itudīes dant̉. vt intelligamꝰ ſi laudari potuit a dn̄o cui fraudē faciebat. quanto magis placet deo qui ſcd̓meiꝰ p̨̄ceptū oꝑa illa facit. Nec reprehendit̉ villicꝰ. in quo diſcimꝰ. non ipſieē dn̄i: ſꝫ potiꝰ alienaꝝ diſpenſatores facultatū. Et id̓o licet peccauerit. tam̄qꝛ ſibi in poſteꝝ ex indulgētia reꝝ dn̄i q̨̄ſiuit auxilia: p̨̄dicatur.¶ Allego. Villicꝰ ē cui deꝰ aliquas pecunias ad eroganduꝫ pauperibꝰcōmiſit. q̄ ſi cogitat talem villicatōnē cū vita illa finiendā. magꝭ de amicisacquirendis qͣꝫ de ꝯgregādis diuitijs ꝑtractat. Intelligēs finita vita iſta