MIob2M

Capi. xxix.Odidit quoqꝫ iobIllaſſumēs ꝑabolā ſuam ⁊ dixit:ᵇ Quis mihi tribuatᶜ: vt ſim iuxta mēſes pͥſtinos:ᵍ ẜm dies qͥbꝰ deuscuſtodiebat me: qn̄ ſplendebat lucerna eꝰ ſuꝑ caputmeū: ⁊ ad lumē eꝰ ambula

bam in tenebris.ᵍ Sic̄ fuiin diebus adoleſcētie mee.quādo ſecreto deus erat ītabernaculo meo Qn̄ eratoīpotēs mecū:ᵏ ⁊ ī circuitumeo pueri mei. Qn̄ lauabā pedes meos butyro: ⁊petraⁿ fūdebat mihi riuosolei. Quādo ꝓcedebaꝫ ad

jaborent. vt patꝫ ex loco ⁊ mō inuētiōis eoꝝ. de qͥbusꝑ agit̉. pampliꝰ ⁊ diligentius debēt laborare ꝓ bonisſpūalibus q̄ ꝑ ſapīam intelligūt̉ acqͥrendis. cū ſint ineſtimabiliter meliora. qꝛ vt dicit. Neſcit hō p̄ciuꝫ eiꝰ⁊cͣ. Nō adequabit̉ ei aurū: ꝑ quē modū ſapiēs exhortatur filiuꝫ ꝑ diſciplinaꝫ ſuam:ꝓuer. ij. dicens.Si queſierꝭ eaꝫcꝫ ſapientiā deqͣ hic loquit̉ qͣſipecuniā et quaſi thezauros effoderis illā tūcintelliges timorem dn̄i ⁊ ſcīamdei inuenies. ſecūdū ē ꝙ iob intendit ſocios p̄dictos doce̓ ꝙ p̄cipua bona temporalia vt metalla et p̄cioſi lapides de qͥbus hic facit mentionē. habent ſue emanationis principia ſubtꝰ terrā ⁊ in ꝓfūdis fluuioꝝ ſunt abſcondita. vt in hoc. c. tradit̉. Expꝫ ꝙ nō ſt̄ excellētis nature ſeu ꝯditiōis. ẜm em̄ ordinē nature diuinitꝰ inſtitute. illa que altiorē locū tenētaltioris dignitatis ſunt. vt patꝫ de regione empyreareſpectu etheree. et de etherea reſpectu elementarisSapientia ꝟo de qua hic agit̉ etiā ſi intelligat̉ de ſapientia creata q̄ gratiā et virtutes infuſas importat. habet emanationē īmediatā a ſūmo rerū principio. vn̄cōcludit. Deus intelligit viaꝫ eius ⁊cͣ. Ex quo ſeqͥturꝙ hmōi ſapīa a deo procedēs ineſtimabiliter exceditbona alia ab inferioribus emanantia. in qͦ conformatur iob ſapienti qͥ ꝓuer. in. ij. c. sͣ. dicto poſtqͣꝫ diſcipulum ſuū erudiendo dixerat. Si queſieris ſapientiamqͣſi pecuniā et quaſi thezauros effoderis illā. ſubiungit. Ꝙ dn̄s dat ſapīam. ⁊ ex ore eius ſcīa. q. d. eminētior eſt ſapientia q̄ a ſumno deo procedit qͣꝫ thezauriqͦs fodiēdo in terra inuenis. terciū ē ꝙ iob in hoc. c. ⁊in p̄ceden. voluit informare ſocios de illis ꝟtutibꝰ d̓quibꝰ deus ip̄m iob cōmendauerat. Fuerat .n. iob comendatꝰ a deo de qͣtuor virtutibꝰ. de quibꝰ dicit̉ ī pͥncipio libri. Iob erat vir rectus et ſimplex: timens deū⁊ recedens a malo. vn̄ de ſimplicitate q̄ eſt quedā innocentia dixit in p̄cedēti. c. Donec deficiā nō recedāab innocentia mea. de rectitudine ꝟo que cōſiſtit quodāmodo in ꝑſeuerādo in bono ꝓpoſito indeclinabil̓iincedendo dixit ibidē. Iuſtificationē meā quam cepitenere non deſerā. de timore ꝟo dei et receſſu a maloꝯcludit in hoc. c. finaliter. d. Ecce timor dn̄i ip̄e ē ſapentia ⁊ recedere a malo intelligētia. q. d. ſocijs iſta ſūtque a deo habui: ⁊ iō non abſcondā a vobis. ſicut eispremiſit. d. Docebo vos per manuꝫ dei que oīpotēsbabeat. q. d. in me non abſcōdam ⁊cͣ.In eodē ca. xxviij. vbi dicitur in poſtilla. Tūc viditillam in ſeip̄o.Udditio. ij.Sc qd̓ dicit. Tunc vidit illā. in glo. interli. deſa. incar. ſic exponit: Tunc vidit illā .i. videri fecit. et enarrauit ꝑ ora p̄dicātiū. et p̄parauit incordibus auditorū. ⁊ inueſtigauit occulta ⁊cͣ.Kepſica.N. c. xxviij. vbi poſtillator illū paſſuꝫ. Tūc vidit illā. exponit d̓ ſapīa creaturis cōicata permodū gr̄e infuſe. burgen̄. dicit glo. interli. exponere de ſapīa incarnata ad lr̄am. ſed burgen̄. falſe allegat glo. interli. qꝛ nec illa nec quecūqꝫ alia ſic exponitꝑ allegoriā. ait .n. incarnatā ſapīam. Tūc vidit .i. videri fecit. Manifeſtū ē aūt ꝑ proceſſuꝫ lr̄e. ꝙ hic ad lr̄aꝫno dicitur de xp̄o. qꝛ litteraliter fit cōparatio bonorūſpiritualium ad tranſitoria ꝓut in poſtil.¶ Capi xxic.

Odidit qͦꝫ iob. Poſtqͣꝫ ſanctus iob on̄dit in generali ꝙ iuſti aliqn̄ flagellātur in pn̄ti. Hic ꝯn̄r hͦLidē oſtēdit in ſpāli applicādo ad ſeip̄m. pͥmo circahͦ enumerat felicitate in qͣ fuit. ſcd̓o calamitatē in quamincipit. c. ſeq̄n. tercio innocētiā quā ſemꝑ tenuit. c. xxxj.Circa primū pͥmodeclarat modū ſuēꝓſperitatis. ſcd̓ocirca hoc ꝯfidētiāſue ſecuritatis: ibidicebātqꝫ. pͥma induas: qꝛ pͥmo d̓clarat ſua ꝓſperitatēin bonis ſpūalibꝰ:ſcd̓o in tꝑalibus:ibi. Qn̄ lauabamCirca primū dicit̉Addidit qͦꝫ iob⁊cͣ. ⁊ ī hoc deſignat̉aliꝰ modꝰ declarādi ſuū ꝓpoſitū .ſ. ꝑſuip̄ius exemplū.b Quis mihi tribuat. incipiēdo declarare ꝓſperitateꝫſuā incipit a ſpūalibus bonis. et iō hoc exprimit ꝑ modūoptantis. qꝛ ſpūalia bona qͥbus nullus male vtit̉ ſt̓ ſimpliciter optanda. ¶c ¶ Ut ſim iuxta mēſes priſtinos .i.in priſtina proſperitate. dScd̓m dies qͥbus deꝰ cuſtodiebat me. in aīa et corꝑe. e ¶ Qn̄ ſplen. lu. eꝰ ſuꝑ. c.meū .i. diuina illuſtratio ꝓcedens a ſuꝑiori de ſua gr̄a ſpeciali vltra naturalem illuſtratiōem me illuſtrabat.fIEt ad lumē eius ambulabā in tenebris .i. in dubijs recte procedebā per eius ſpālem directiōem. g ¶ Sicutfui ī diebꝰ adoleſcētie mee. qꝛ extūc fuit ſācte vite ⁊ deuote. vn̄ ſubdit̉. ¶ h ¶ Qn̄ ſe. deus erat in taber. meo .i. qn̄ īſecreto loco tabernaculi mei p̄paratio ad actū orādi deus mihi aderat. quia in actu or̄onis hō loquit̉ cū deo etdeus cū homine ip̄m illuſtrādo ⁊ cōſolando. ¶1 Qn̄erat oīpo. mecū. ꝑ ſpecialē gratiā et ꝓtectione. Kī circuitu meo pueri mei. quos nutriebā ī amore dei. Exdictīs videtur alicui ꝙ iob cecidiſſꝫ a ſapīa que includitgratiā dei. qꝛ dicit. Quiſ mihi tribuat vt ſim iuxta mēſespriſtinos ⁊cͣ. cuius tn̄ cōtrariū dictū ē frequēter .ſ. ꝙ aduerſitas nō deiecit eū a virtute. Dicendū ꝙ licet aduerſitas nō deiecerit eū ab habitu ſapīe. nec ab actu cū aduerſitates ſuſtinuerit patienter. qd̓ ē propriū ſapiētis .ſ.fortunas aduerſas equanimiter ferre. vt habet̉ jͣ. Ethi.tamē aduerſitas ſuꝑueniens ſublimitate actus ſapiīe. qͣin cōtēplatione ſūmi veri. ⁊ amore ſūmi boni cōſiſtit. inaliquo impedit. inqͣꝫtū attētionē aīe retrahit ne in ſūmūverū ⁊ bonū tota intentiōe ferat̉ p̄ dolore ſenſitiue ꝑtiscui naturaliter cōꝑatit̉. retracta in aliquo. niſi hoc diuīavirtute impediat̉. ſicut fuit in xp̄o in qͦ dolor paſſiōis nōimpediebat ſuꝑiorē aīe ꝑtē a ſublimitate cōtēplationiset hoc impedimentū ex parte ſenſitiue partis ꝓueniēs.deſiderabat ſāctꝰ iob amoueri. d. Quis mihi tribuat ⁊cͣ.¶ Qn̄ lauabā. Hic ꝯnr̄ declarat. ꝓſperitatē ſuā ī tꝑalibꝰ bonis. ⁊ prio qͣꝫtū ad diuitias. ſcd̓o qͣꝫtū ad honores.ibi. Qn̄ ꝓcedebā. Circa pͥmū ſciēdū ꝙ diuitie antiqͦꝝ pͥncipaliter erāt ī pecudibꝰ. ⁊ inde dicta ē pecunia. illd̓ aūtqd̓ ē p̄cipuū inter illa q̄ de pecudibus detrahunt̉ ē butyꝝqd̓ eſt pinguedo lactis. et iō per abundantiā ip̄ius intel.ligitur abundātia in alijs bonis que de aīalibus ꝓueniunt cum dicitur. ¶7 Quādo lauabaꝫ pedes meos butyro .i. tantā abundantiā habebā hutyri. ꝙ poterant ibipedes lauari. ſicut quādo habet̉ magna copia vini. ad iliam exprimendā dicitur. ꝙ abundat vſqꝫ ad lotionē pedum. qͣꝫuis ibi nō lauentur m¶Et petra .i. terra petroſa ad fructificandū inepta. n Fundebat mihi riuosolei .i. ꝓferebat oleū in abundantia. ⁊ ꝑ hoc intelligit̉ abundantia in alijs terrenaſcentibus inter que oleuꝫ eſt dep̄cipuis. o Quando ꝓcedebam. Hic ꝯn̄r declarat ībonoribus ſuā proſperitatē. ſecūdo ſubdit huius honoris cauſaꝫ. ibi. Auris audiēs. Tirca primū dicit L0 Q