ALiberꝯIIVAC

ſolitudinesª aut cū prīcipibus qͥ poſſident auruꝫ ⁊ replent domos ſuas argentoAut ſicut abortiuū abſcōditūᶜ nō ſubſiſtereꝫ: vl̓ quiꝯcepti nō viderūt lucē. Ibiimpijᵉ ceſſauer̄t a tumultu⁊ ibi requieuer̄t feſſi roboreᵍ ⁊ quondā vincti ꝑiter ſine moleſtia. Nō audierūtvocem exactoris.ᵏ Paruus⁊ magnus ibi ſūtˡ ⁊ ſeruꝰ liber a dn̄o ſuoᵐ Quare miſeroⁿ data ē lexº ⁊ vita his qͥ

ī amaritudine anime ſunt.ᵖ Qui expectant mortē ⁊q n̄venitq quaſi effodiētes thezaurū gaudētqꝫ vehement̓cum inuenerint ſepulcrum? Uiro cuius abſcōdita eſtviā ⁊ circūdedit eū deus tenebris. Anteꝙͣ comedā ſuſpiroˣ ⁊ qͣſi īnundātis aqueſic rugitꝰ meꝰ:ʸ quia timorquē timebā euenit mihiᶻ etqd̓ vēbar acciditª Nōne diſſil̓aui.ᵇ Nōne ſilui: nonneqͥeuiᵈ Et veīt ſr̄ me idigͣtio

edificia ſolitaria ad delicias regū facta. ſꝫ magꝭ ſolitudohic accipitur ꝓut ſignat edificia deſtructa: vt ciuitates ⁊caſtra. q̄ reges ⁊ magnates aliqn̄ reedificāt maiora ⁊ fortiora qͣꝫ ante vt in futuꝝ ip̄i habeant̉ ī memoria. ⁊ ſic ordināt̉ ad bonuꝫ honorabile. Fa Aut cuꝫ pͥncipibus qͥpoſſident auruꝫ .i.cū illis qui in pn̄tivitā magꝭ ſtuduerunt ad honuꝫ vtile b Aut ſicutabortiuū. Hic proſequitur ſcd̓m modum quo impeditur natiuitas ſcilꝫan̄ animationē. qꝛſic perit fetꝰ. et tūcdr̄ abortiuū. vndeſubditur.cNō ſubſiſtereꝫdefuncti .n. tm̄ ſubſiſtūt in anima rōnali remanente. etideo abortiuū ī nl̓lo ſubſiſtit.d Uel qͥ cōceptinō viderint lucemi. mortui poſt aīationem. tamen antenatiuitatē. ⁊ ſic non viderūt lucē huius vite. ⁊ ī hoc iobreuertitur ad modum p̄cedentē. e Ibi impij ceſſauerunt a tumultū .i. a calumnijs qͥbꝰ hoīes moleſtabāt īvita pn̄ti. ¶ f Et ibi requieuerunt feſſi robore .i. hoīesbellicoſi qui bellando freq̄nter fatigant̉. ibi qͥeſcūt a tālibus. g Et quondaꝫ vincti .ſ. a bellatoribus dictis.h ¶ Parit̉ ſine moleſtia. ſup. ſunt ibi cū illis q̇ eos vinxerant. īNo audierūt vocē exactorꝭ. talia n. ibi n̄ bn̄tlocū. Fk IParuꝰ ⁊ magnus ibi ſunt .ſ. eqͣles. qꝛ ꝑuitas⁊ magnitudo diſtinguūtur ẜm ꝓſperitates ⁊ aduerſitates huius vite. qͥbus ꝑ mortē ſublatꝭ remanēt hoīes eqͥles. ⁊ iō ſubditur. ¶l Et ſeruꝰ liber a dn̄o ſuo. qꝛ ꝑ mortē ſoluit̉ talis ſubiectio. m. ¶ Quare miſero. Hic ꝯn̄riob lamentatur vite ſue cōtinuationē. ⁊ pͥmo facit hͦ gͦneraliter reſpectu oīm miſerorū. ſcd̓o ſpālit̓ applicat adſeip̄m: ibi. An̄qͣꝫ comedā. Circa primū dr̄. ſm Quaremiſero .i. hoī aduerſitatibꝰ afflicto. n ¶Data ē lux. itaꝙ per natiuitatē venit ad huiꝰ md̓i lucē. Lo ¶ Et vita. i.vite ꝯtinuatio. q. d. ꝓ nihilo. p ¶ Qui expectat mortēcum deſiderio vt ſint liberati a miſerijs in quibus ſunt.q Et nō venit ẜm eoꝝ deſideriū. licet finalit̓ veniat cuꝫſint mortales. ¶ ¶ Quaſi effodientes theſauꝝ .i. ſic uteffodiētes theſauꝝ expectāt cū deſiderio eiꝰ inuentōem.ita iſti mortē. iō ſubdit̉. ¶r ¶ Gaudētqꝫ vehemēt̓ cū inuenerint ſepulcꝝ .i. cū veniunt ad talē ſtatū ꝙ ſunt certide ſepultura ſua ꝓpinqͣ. Alit̓ etiā exponit̉ dicēdo ꝙ antiqͥtus in ſepulcris magnoꝝ reponebant̉ aliqua p̄cioſa. ⁊abſcondebant̉ ī terra. ⁊ ſic hoīes volentes illa raꝑe effodiebant terrā. ⁊ ſic gaudebāt qn̄ ſepulcꝝ inueniebāt ꝓpter ea q̄ erant ibi repoſita. prima tn̄ expō magis ꝯcordat lr̄e. s Uiro cuius abſcōdita ē via. ſuꝑ. quare data eſt luxͣ ⁊ v̓ita: ⁊ talis ē qͣ in pn̄ti vita opp̄ſſus ē miſeriaqꝛ neſcit quo ibit d̓ loco pn̄tis miſerie. eo ꝙ neſcit homovtꝝ odio vel amore dignus ſit. vt dr̄ Eccl̓s. ix. iō ſubdit̉.t ¶ Et circūdedit eū deus tenebrꝭ .ſ. ignorātie reſpectu futuroꝝ. ⁊v. An̄qͣꝫ comedā. hic iob p̄dicta applicat ad ſeipſum. d. Anqꝫ comedā ſuſpiro. pͦ anguſtijs qͣsˡ ſuſtineo⁊ nō ſuſpiro leuiter pre anguſtia nimia. ideo ſubditur.xEt quaſi inundātis aque que facit magnū tumultū.x. Sic rugitus meus. qͥ ē ſignū magni doloris: cuius cāſubditur. y. Quia timor quē timebā euenit mihi. hōem̄ ſapiens in proſperitate exn̄s timet d̓ futura aduerſitate fortune. ⁊ ſic timuit iob tꝑe ꝓſperitatis ſue. et ī hocnotat magnitudinem ſui damni. 3 Et quod verebar

accidit. verecundia eſt timor ingloriationis. et in hocon̄dit iob magnitudinē deiectionis a ſtatu ſui honorꝭ⁊ qꝛ poſſet aliqͥs dice̓ ip̄i iob ꝙ merito h̓ patiebat̉ ꝓpt̓peccata ſua preterita ſicut ſentiebāt eiꝰ amici. iō hocremouet di. aNōne diſſimulaui .ſ. iniurias mihifactas ab alijs.n̄ vidicādo. ſbNōne ſilui. obꝓbri⁊ Iofiprebrijs n̄ rn̄dēdo.c ¶ Nōne quicui. alios nō moleſtādo. q. d. ſic.d Et venit ſuper me indignatio .i. miſeria adeo inflicta: qd̓ē ſignū ſue indignationis cū tn̄eſſem innocensvt ptꝫ ex ſupradictis.In ca. in. xhidr̄ in poſtil. thomas autē de aqͦnō dicit. His n̄obſtantibus.Additio.e ¶Xpoſitio ſancti thome in hoc loco vr̄ rationaubuis. nō obſtātibus his q̄ ꝯͣ eū poſtillator obijcit. quod ſic pꝫ. nā iob ⁊ amici eius. vt dictumeſt in prima additōne: diſputabāt principalit̓ circa hͦꝙ iob dicebat ſe eſſe flagellatū ſine culpa: amici v̓o aſſerebāt ip̄m eē flagellatū in penā ſue culpe ⁊ ſuoꝝ: vtpꝫ manifeſte in toto ꝓceſſu huius diſputatōnis. ⁊ ſicpatꝫ ꝙ eoꝝ diſputatio nō erat īequiuoco vt poſtillator dicit: ſꝫ de directo ſibinuicē ꝯͣdicebant. Alia auteꝫque in hac diſputatione interuenerūt vtpote ꝙ iobtenebat ꝙ in alia vita finaliter puniebātur iniuſti ⁊ iuſtip̄miabant̉. qd̓ tn̄ negabatur ab aduerſarijs n̄ erat deprincipaliter intentis in diſputatione. ſꝫ de ſcd̓ario ſuperuenientibus. vn̄. jͣ. iob. xxxij. c. qn̄ ceſſauit diſputatio triū amicoꝝ dicit ſic. Omiſer̄t aūt tres viri iſti rn̄dere iob eo ꝙ iuſtus ſibi videret̉ .i. ꝙ nō poterāt ipſuꝫcōuincere d̓ iniuſticia ſua. ex quo patet ꝙ hec erat pͥncipalis maͣ diſputatiōis .ſ. vtꝝ iob fuiſſet iuſtus teꝑeſue flagellationis vel nō. Et iō qꝛ iob exprimēs vitaꝫſuā eſſe odibilē ẜm partē ſenſitiua. ꝓut factus tho. ponit: interpoſuit q̄dā in hoc ca. ī quo primordiū diſpūtatōis ꝯſiſtit: qͥbus videbat̉ iob aſſerere ſe eē iuſtu etſine cā vel culpa flagellatū. iō aduerſarij ꝯͣ hoc principaliter ſe oppoſuerūt: nō curātes vtꝝ ẜm ſenſitiua ꝑtem loqueret̉ vel al̓s: ſꝫ ſolū iuſticiā ſuā impugnates.⁊ ex hoc approbātes punitionē ſuā. ⁊ ſic manifeltū eſtꝙ nō diſputabāt in equiuocis: nec iob eos detinnit inverbis ad ꝓpoſitū nō ſpectātibus. ſed iob principalit̓aſſerebat ſe eſſe iuſtū. aduerſarij ꝟo hoc ſemꝑ contradicebant: et circa hoc principaliter verſabat̉ vtriuſqꝫpartis intētio. Ꝙ aūt poſtillator dicit ꝙ iob ī hoc ca.ex ſnīa erronea amicoꝝ ſuoꝝ quā nouerat: ꝯcludit vitā ſuā ſibi odibilē ⁊ oneroſam. ⁊ ꝑ ꝯn̄s ſuā conception. natiuitatē: ⁊ educationē. ducēdo eos ad inconueniēs ⁊cͣ. ꝓut in poſtilla videt̉ irrationabiliter dictu.tuꝫ quia quando hoc capitulum propoſuit: nihil legitur audiuiſſe ab amicis. vt patet manifeſte. nam ipſefuit primus loquens de hac materia: nec debuiſſꝫ eisimponere ꝙ aliquod erroneū credidiſſent. exquo nōhabebat de hoc certam noticiam. tum quia ſi hoc mōdo loqueretur .ſ. ex aliorum/ poſitione. vt eos duceretad incōueniens. vt poſtillator dicit: debuiſſet intponere aliquā dictioneꝫ q̄ ſignificaret ꝙ hoc loquebat̉