Libellus

poſſunt: in ſolis v̓o indiuiduis ⁊ particularibꝰ ſubſtātIntellectus enim vniuerſaliuꝫ reruꝫ ex particularibꝰſumptus eſt Quocirca cū ipſe ſubſtantie in vniuerſalibus quidē ſint: in particularibus v̓o capiant ſubſtantiā: iure ſub̓as ꝑticulariter ſubſiſtantes υποστα5ε15 appellauerunt. Neqꝫ .n. penſius ſubtiliuſqꝫ ītuenti idē videbitur eſſe ſubſiſtentia quod ſubſtantia. nāquod greci ὀύρίοσίν vel οῦσιωρτάι dicūt: id nosſubſiſtentiā vel ſubſiſtere appellamꝰ. Quod vero illiυποσ τά5ιή vel υφίρ ταστάι ad nos ſubſtantiamvel ſubſtare interpretamur. Subſiſtit enim quod ip̄ꝫaccidentibus vt poſſit eſſe non indiget. Subſtat aūtid quod alijs accidentibus ſubiectum quoddā: vt eēvaleant: ſūminiſtrat. Sub illis enim ſtat: dum ſubiectū ē accidentibus. itaqꝫ genera vel ſpecies ſubſiſtūttantum: neqꝫ enī accidētia generibus ſpeciebuſue cōtingūt. Indiuidua v̓o nō mō ſubſiſtunt. Nā neqꝫ ip̄aindigent accidentibus: vt ſint. Informata .n. ſunt iaꝫꝓpriis ⁊ ſpecificis differentiis: ⁊ accidentibus vt eſſepoſſint: miniſtrant: dum ſunt ſcilicet ſubiecta: quocirca ἕιαι atqꝫ ούριωσ ταl v̓o ſubſtare intelligitur.neqꝫ enī verboꝝ inops grecia: vt. M. Tulliꝰ alludit:ſed eēntiā ſubſiſtētiā perſonā totidē noībus reddit.Eſſentiā ꝗdē ὀῦσιαη Subſiſtentiā vo ουςίοσίν.Subſtātiā υποσ τα5iνι. Perſonā πὀωσ ωπόν appellans. ideo aūt υποσταςε ίς greci indiuiduas ſubſtātias vocauerūt: qm̄ ceteris ſubſunt. Et quibuſdamquaſi accidētibus ſuppoſite ſubiecteqꝫ ſunt. Atqꝫ iccirco nos quoqꝫ eas ſubſtātias nuncupamꝰ quaſi ſuꝑpoſitas: quas υπορτασέ 15. Cūqꝫ etiā ꝓ ſꝑa nuncupent eaſdē ſubſtantias: poſſumus nos quoqꝫ nūcupare ꝑſonas. Idē ē igit̉ oō Fιgri eſſe qd̓ eēntiā. Idē oυ51ο5in qd̓ ſubſiſtentiā. Idē υποστασiν quod ſubſtātiā. Idē πρωροπον qd̓ perſonā. Quare aūt deirratiōalibus aīalibꝰ grecꝰ υπέοσ τασίν non dicat. ſicut nos de eiſdē nomē ſubſtātie predicamus. hec ratio eſt: qm̄ nomē hoc melioris applicatū eſt. vt aliquaid qd̓ eſt excellētiꝰ tā etſi nō deſcriptione nature ẜmid qd̓ ύφίρτασ ται atqꝫ ſubſtare eſt: at certe ύποςτα5εος vel ſubſtātie vocabulis diſcerneretur. Eſtigit̉ ⁊ hoīs quidē eſſentia ideſt ούFία ⁊ ſubſiſtentia:ideſt ουρ ιd5ε5 Et υπὀςꝭάρ i5 .i. ſubſtātia. Et ꝓſopon. .i. ꝑſona. ουρία quidē atqꝫ eſſentia: qm̄ ē: oῦ5ιω56 15 v̓o atqꝫ ſubſtantia: qm̄ ī nullo ſubiecto eſt. υπο5 2gF5 vero atqꝫ ſubſtantia quoniam ſubeſt ceterisque ſubſiſtentie nō ſunt ideſt οῦριωσίς προξωπονatqꝫ perſona: quoniam eſt rationabile indiuiduū. Deus quoqꝫ ⁊ ούρία eſt ⁊ eſſentia. Eſt enim ⁊ maximeipſe eſt: a quo oīuꝫ eſſe proficiſcitur. Eſt υπο γα5είρideſt ſubſiſtētia. Subſiſtit enī nullo indigens. Undeetiam dicimª vnā eſſe oῦρίάν vel oύριοςείν. i. eēntiā vel ſubſiſtētiā deitatis. Sꝫ tres ούριω6ή ideſttres ſb̓as. Et quidē ẜm hūc modū dixere vnā trinitatis eēntiā tres ſubſtātias treſqꝫ ꝑſonas. niſi .n. tres indeo ſubſtantias eccleſiaſticus loquendi vſus excluderet: videretur iccirco de deo dici ſubſtantia. Non qꝛipſe ceteris rebꝰ quaſi ſubiectū ſupponeret̉. ſed quodidē oībus vti preeſſet: ita ēt quaſi principiuꝫ ſubeſſetrebꝰ: dū eis oībꝰ όυσίροται vl̓ ſubſiſter ſubmīſtratSed hec oīa iccirco ſint dicta: vt differentia natureatqꝫ ꝑſone .i. oύ5ίας atqꝫ υπόσ τασέοσ monſtraremus. Quo vero nomine vnūquodqꝫ oporteat appellari eccleſiaſtice ſit locutionis arbitrium. Hoc interiꝫconſtet quod inter naturam perſonāqꝫ differri p̄diximus. Quoniā natura eſt cuiuſlibet ſubſtantie ſpecifi

cata ꝓprietas ꝑſona v̓o rōabilis nature īdiuidua ſuiſiſtentia. Hanc in chriſto Neſtorius duplicem eſſe cōſtituit: eo .ſ. traductus errore: quod putauerit in oībꝰnaturis dici poſſe perſonam. Hoc enim preſumptoqm̄ in chriſto duplicem nam eſſe cenſebat: duplicemquoqꝫ perſonā eſſe confeſſus eſt. Qua in re eū falſūeſſe cuꝫ definitio ſuperius dicta cōuincat. Tū hec argumentatio euidēter eius declarauit errorē: ſi enī nōeſt chriſti vna perſona: duaſqꝫ naturas eſſe māifeſteſt hominis .ſ. atqꝫ dei. Nec tā erit inſipiens quiſqͣꝫvt qui vtram earuꝫ a rōne ſeiungat. Sequit̉ vt ducvideant̉ eſſe perſone. Eſt enim perſona (vt dictū ēnature rationabilis indiuidua ſubſiſtentia: que ē igifacta hominis deiqꝫ cōiunctio. Nū ita quaſi cuꝫ duocorpora ſibimet apponūtur: vt tantū locis iūcta ſint⁊ nihil in alterū ex alterius qualitate ꝑueniat. Quemcōiūctiōis greci modū καταπαραόέρ iν vocāt ſedſi ita diuinitas humanitati coniuncta eſt nihil hoꝝ ēvtriſqꝫ confectū eſt: ac per hoc nihil eſt chriſtus. Nomen ꝗppe ipſum vnū quiddā ſignificat ſingularitatevocabuli. At ſi duabus perſonis manentibus ea coriunctio qualem ſuperius diximus: facta eſt naturaꝝ:vnū ex duobus effici nihil potuit Oīno enim ex duabus perſonis nihil vnqͣꝫ fieri p̄t. Nihil igit̉ vnū ẜmneſtorium chriſtus eſt: ac per hoc oīno nihil. Qd̓ ennon eſt vnū. nec eſſe oīno poteſt. Eſſe enī atqꝫ vnū cōuertitur. Et quodcunqꝫ vnū eſt: eſt Etiam ea que expluribus coniunguntur: vt aceruus chorus: vnumtſunt: ſed eſſe chriſtum manifeſte ac veraciter confitmur. Unum igit̉ eſſe dicimus chriſtū ꝙ ſi ita eſt vnquoqꝫ chriſti ſine dubitatione ꝑſonam eſſe neceſſe ēnā ſi due perſone eſſent: vnus eſſe non poſſet. Duosv̓o eſſe chriſtos nihil eſt aliud niſi precipitate mentisinſania. Cur enim oīno duos audeat chriſtos vocarevnum hominē: alium deum: Uel cur eum qui deus īchriſtum vocat: ſi eum quoqꝫ homo eſt chriſtū eſt appellaturus. Cum nihil ſimile nihil habeant ex copulatione coniunctū: cur ſimili nomine diuerſiſſimis abutatur naturis: cū ſi xp̄m definire cogitur vtriſqꝫ (vtipſe dicit) chriſtis non poſſit vnam definitionis adhibere ſub̓am. ſi enim dei atqꝫ hoīs diuerſa ſubſtantia eſt: vnumqꝫ in vtriſqꝫ chriſti nomen: nec diuerſeruꝫ coniunctio ſubſtantiarum vnam creditur feciſſeperſonam: equiuocum nomen eſt chriſti: ⁊ nulla poteſt definitione concludi. Quibus autem vnqͣꝫ ſcripturis nomē xp̄i geminat̉: Quid v̓o noui ꝑ aduentrſaluatoris effectu eſt. nā catholicis ⁊ fidei veritas ⁊raritas miraculi cōſtat. Quā enim magnū eſt: quanouū: qd̓ ſemel: nec vllo alio ſeculo poſſit euēire:eiꝰ ꝗ ſolus eſt deus. nā cū hūana q̄ ab eo erat diueſſiſſima conueniret: atqꝫ ita ex diſtātibꝰ naturis vnafieret copulatione perſone. Scd̓m neſtorii v̓o ſententiam ꝗd cōtingit noui: ſeruat inquit ꝓprias humantas diuinitaſqꝫ perſonas. Qn̄ enī non fuit diuinitatꝭꝓpa: humanitatiſqꝫ perſona: Qn̄ v̓o non erit: vel qͥamplius in Ieſu gn̓atione cōtingit: quā in cuiuſlibealterius. Si diſcretis vtriſqꝫ perſonis diſcrete et fuere nature. Ita enim perſonis manētibus illic nulla neturarum potuit eē cōiunctio: vt in quolibet hoīe: cūius cum propria perſona ſubſiſtat: nulla eſt ei excelitiſſime ſub̓e cōiuncta diuinitas: ſed fortaſſe Ieſuꝫ lieſt perſonam hominis iccirco chriſtuꝫ vocet: quoniper eam mira quedā ſit operata diuinitas. Eſto veldeum ipſum chriſti appellatiōe cur vocet. Cur vo nielemēta quoqꝫ ip̄a ſimili audeat apellare vocabulo-