De interpretatione editiōis ſecūde liber. vt.

contraria q̄ dicit neceſſe eſſe nō eſſe. Sed in his quatuor videbunt̉ eſt .n. neceſſaria affirmatio q̄ dicit neceſſe eſt eſſe. huic oppoſita eſt ea q̄ predicat̉ nō neceſe eē. Rurſus contraria neceſſitati affirmatio eſt q̄ dicit neceſſe eſt nō eſſe. huic opponit̉ ea q̄ proponit nōneceſſe eſt non eſſe: quod ſubiecta deſcriptio docet.Neceſſe eſt eſſeNon neceſſe eſt eſſeNeceſſe eſt non eſſeNon neceſſe eſt non eſſe¶ Si igit̉ neqꝫ ea q̄ dicit neceſſe eſt eſſe: neqꝫ huic oppoſita q̄ proponit non neceſſe eſt eē: nec neceſſitati cōtraria cuius ſnīa eſt qm̄ neceſſe eſt non eſſe poſſibilitati conſentit: reſtat vt ei conſentiat quarta q̄ dicit n̄neceſſe eſt non eſſe. que .ſ. quarta aliquatenus ēt ipſineceſſitati cōſentit: neceſſitas v̓o ipſi poſſibilitati minime. Oē .n. qd̓ neceſſe eſt eſſe ⁊ poſſibile eſt eē ⁊ vtnon ſit nō eſt neceſſe. Idcirco aūt hec propoſitio q̄ dicit: non neceſſe eſt non eē neceſſitati conſentit: qꝛ neceſſitati quidē contraria eſt ea q̄ dicit neceſſe eſt noreē: huic v̓o oppoſita eſt ea q̄ proponit non neceſſe eſtnon eē. Quare conſentiet ei propoſitio: q̄ cōtradictoria eſt ſibimet oppoſite affirmationi. Qd̓ ſi ꝗs attētius inſpicit: ⁊ ad ſupraſcriptū oīno reuertitur: facilecognoſcit. Si igit̉ poſſibile eſſe (vt dcm̄ eſt) ſequiturea propoſitio qͥ dicit non neceſſe eſt non eſſe: negationē poſſibilē ſequitur huic oppoſita q̄ dicit neceſſe eſtnon eſſe. erit itaqꝫ hmōi conſequentia. ſi poſſibile eſteſſe: n̄ neceſſe ē non eſſe. Rurſus ſi non poſſibile eſt eēneceſſe eſt non eē. Reuerſa eſt igr̄ illa cōſequentia q̄contradictorie quidē fiebat: ſed conuerſiꝫ ſicut ſuprade īpoſſibilibus dcm̄ eſt. hic nāqꝫ affirmationē poſſibileꝫ negatio ſeꝗtur q̄ neceſſariū quidē deſtruit: ſedid qd̓ ad non eſſe ponit̉ ea .ſ. q̄ dicit non neceſſe ē nōeſſe. rurſus negationē poſſibileꝫ affirmatio ſequiturneceſſaria que ſcd̓m non eſſe ponitur. Eſt igitur hicquoqꝫ eadē conuerſio: vt contradictio ꝗdem cōtradictionē ſequat̉ ſed conuerſim: vt affirmatio negatiōi:negatio v̓o affirmationi cōueniat. Melius v̓o hoc ſiſub oculis cadet liquere credimus. atqꝫ ideo apertiſſime ſnīam rei ſubiecte diſpōnis nos ordo cōmoneat.Nō poſſibile eſt nō eēPoſſibile eſt eſſeNon neceſſe eſt nō eēNeceſſe eſt non eſſeCOmnis quidem ſnīa talis eſt. Ordo aūt ſermonumhmōi eſt. Poſtqͣꝫ dixit de poſſibiliū ⁊ impoſſibiliuꝫconſequentia: qd̓ contradictiones quidē cōtradictionibus conuenirent ſed conuerſim .i. ꝙ affirmatio negationi: negatio vero conſentiret affirmationi. Heceadē inꝗt ꝯſequentia quēadmodū in neceſſariis eueniat videndū ē. Speculatus igit̉ ⁊ de neceſſariis idēnon reperit. nam cū dixiſſet neceſſarii negationē poſſibilitati conſentire: affirmatio neceſſaria negationipoſſibilitatis non conſentit. Eiuſdē rei reddens cauſas illud arguit: ꝙ impoſſibilitas neceſſitati idē valeret contrarie reddita. Quā rem emendare volēs itadixit. an certe inꝗt impoſſibile ē ſic poni neceſſarii cōtradictiōes: vt negationē .ſ. neceſſarii poſſibilitati cōſentire diceremus. Addidit aūt dubitationē quādā:qͣ ita ſeſe hēt. Nam qd̓ eſt inquit neceſſariū eē: illudſine dubio poſſibile eſt eſſe. Nā ſi non .i. ſi qd̓ neceſſarium eſt poſſibile non eſt: negatio poſſibilitatis conſequitur. Neceſſe .n. in oībus rebus aut dicere .i. affirmare aut certe negare. in oībus nāqꝫ rebus aut affir

eſſe ideſt ſi hoc eſt nō poſſibile eſſe: ꝙ impoſſibile eſtfiet id qd̓ neceſſarium eſt eē. Sequitur autem ꝓpoſitionem que dicit non poſſibile eſt eſſe illa que proponit impoſſibile eſt eſſe ⁊ ſit aliquid impoſſibile vtdicatur. igitur impoſſibile eſt eſſe id quod neceſſe eſteſſe. ſed hoc inconueniens eſt. ergo id docuit ꝙ neceſitatem poſſibilitas ſequeretur. Nūc autem aliud addit: qm̄ ſupra dixit poſſibili propoſitioni neceſſarie affirmationis negationē conſentire. nunc de eademdubitationem profert dicens. At vero illud qd̓ pobile eſt eſſe: non impoſſibile eſſe ſequitur. Naꝫ quodpoſſibile eſt hoc non eſt impoſſibile. ſed quod nonīimpoſſibile eē: non neceſſe eſt eſſe. ergo ſi non impoſſibile eſt eſſe ſequitur poſſibilitatem: non impoſſibilitatem autem ſequitur id qd̓ dr̄ non neceſſariū eſſe:ſeꝗturqꝫ poſſibilem propoſitionē id quod dicimus neneceſſariū eſſe: nulli dubiū quin ſi neceſſitatem poſſibilitas ſequit̉: ſequatur affirmationem neceſſariamnegatio neceſſarii. Quare contingit ꝙ neceſſariumeſt eſſe: id ipſum non neceſſariū eē quod eſt inconueniens. Conſtat ergo qm̄ affirmationē poſſibilem nōſequitur oppoſita negatio neceſſarie affirmationi: iōcirco ꝙ illud remouendū eſt vt ſupra diximus ne ſequatur poſſibilem affirmationem negatio neceſſarievt neceſſitatem poſſibilitas ſequatur. Qd̓ quia fierinullo mō pōt: illud eſt remouendum: ne poſſibilitatem neceſſitati oppoſita negatio ſubſequatur. Igit̉ea qͥ dicit non neceſſe eſt eē non ſequitur poſſibilitatem. Et qꝛ hec oīa in medio tacuerat: ſupradictis addidit. At vero neqꝫ neceſſariū ſequitur poſſibile eē.hoc .ſ. ſententie includens poſſibilitati non conſentireneceſſarium. Nec hoc ſolum ſed neqꝫ illud quod dicimus neceſſarium non eē. hoc vt tractatū ſit ipſe planius monſtrat. Illi enim ideſt poſſibili vtraqꝫ cōtingit accidere ⁊ eſſe ſcilicet ⁊ non eē. horum autē ideſtneceſſarii ẜm eē: ⁊ neceſſarii ẜm non eē: ſi vtrumlibet verum fuerit: non erunt illa vera. ⁊ hoc ipſe exponit de poſſibili enim vtroqꝫ ita dicit. Simul enimeſt poſſibile ⁊ eē ⁊ non eē. hoc eſt ergo quod ait. illienim vtraqꝫ contingit accidere. Sin vero inquit neceſſe eſt eē ⁊ non eē ideſt ſi non poteſt non eſſe: ⁊ nonpoterit eē: non erit poſſibile vtrumqꝫ: vt ſi eē neceſſeeſt non poterit non eē: vel ſi non eē neceſſe ſit: non poterit eē. tres igitur propoſitiones non neceſſe eē. neceſſe eē neceſſe eē n̄ eē. poſſibilitatē non ſequūt̉. Reliquitur ergo hoc ideſt vt quarta propoſitio que opponitur neceſſarie ſecundum non eſſe affirmationi:poſſibilitatem ſequitur ideſt non neceſſarium non eēſequi poſſibile eē. ſed quia poſſibile conſentit neceſſario: hec quoqꝫ conſentit neceſſario. Namqꝫ hoc eſtquod dixit: hoc enim verum eſt ⁊ de neceſſitate eſſe.Nā quod neceſſe eſt eē non neceſſe eſt vt non ſit. hecigitur propoſitio que dicit non neceſſe eſt non eē contradictio eius affirmationis eſt q̄ ſequitur negatinē poſſibilitatis eaꝫ ſcilicet que dicit non poſſibile eēNam cum affirmationem eam que eſt ſcilicet poſſibile eē ſeq̄tur neceſſarii ſecundū non eē negatio eaproponit non neceſſe eſt non eē. Negationem poſſibilem eam ſcilicet que proponit non poſſibile eē ſequitur affirmatio neceſſaria ſecundum non eē que dicineceſſe eſt non eē: quā eandē q̄ proponit non poſſibꝰle eſt eē que eſt ſcilicet negatio poſſibilitatis: īpoſſibilis affirmatio ſequitur q̄ proponit impoſſibile eſt ethoc eſt ergo quod ait. hec .n. ſit contradictio eiꝰ queſequitur id quod eſt non poſſibile eſſe. Nam cū poſſibilem